Κατάληψη στο Μπίνειο

Αφίσα από πρωτοβουλία ατόμων:

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων:

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ …

Η αναπόφευκτη συστημική κρίση ξέσπασε, κράτος και κεφάλαιο για να προφυλάξουν τα συμφέροντά τους εξαπολύουν γενικευμένη επίθεση ενάντια σε όλους και όλες μας.

Είναι αναπόφευκτη η κατάρρευση αξιών που βρίσκονταν παλαιότερα στο απυρόβλητο από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.

Ψευδεπίγραφες αξίες όπως το ότι η δημοκρατία ισούται με ελευθερία καταρρίπτονται.

Η εμπιστοσύνη σε θεσμούς όπως αυτός του κράτους χάνεται δια παντός.

Και το αμερικάνικο όνειρο του καπιταλισμού καταλήγει να είναι εφιάλτης.

Το κράτος πρόνοιας γίνεται κράτος καταστολής, με την ευρύτερη έννοια, υποβαθμίζοντας τις ζωές όλων όσων εξαρτιόνταν απ’ τις παροχές που «προσέφερε απλόχερα». Η υγεία γίνεται αγαθό πολυτελείας. Ο εργαζόμενος είναι όμηρος, στα χέρια των αφεντικών, με ακόμα χειρότερες συνθήκες εργασίας και ολοένα εντεινόμενη εκμετάλλευση της εργατικής του δύναμης.

Οι τιμές εκτοξεύονται στα ύψη και δυσχεραίνεται η πρόσβαση σε βασικά είδη.

Και οι εξουσιαστές στην όψη του γενικευμένου κοινωνικού αναβρασμού μετατρέπουν τις πόλεις μας σε μοντέρνες φυλακές.

Από τη γενικευμένη αυτή επίθεση δεν θα μπορούσε, φυσικά, να εξαιρείται το δημόσιο πανεπιστήμιο. Πιο συγκεκριμένα, το πανεπιστήμιο ως θεσμός του κράτους είναι ιεραρχικά δομημένος και στοχεύει στην εμπέδωση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Προσπαθεί ,δηλαδή, να μας ενσωματώσει στους μηχανισμούς εξουσίας και να μας κανει να υιοθετήσουμε τις αξίες της αγοράς. Οπότε αν δεν αντισταθείς σε όλα αυτά θα βγεις απ’ το πανεπιστήμιο ένας πειθήνιος, υπάκουος εργάτης( αν δεν είσαι ήδη…).

-Και γιατί μου τα λέτε όλα αυτά τώρα;

-Με αφορμή τον νέο νόμο για την εκπαίδευση.

-Και τι λέει αυτός ο νόμος;

-Ο νέος νόμος είναι η πλήρης υποταγή της ακαδημαϊκής κοινότητας στις επιταγές και στις απαιτήσεις της αγοράς. Το περιεχόμενο των σπουδών μας και ο τρόπος που το διδασκόμαστε θα καθορίζονται πλέον από μάνατζερ και εξωπανεπιστημιακούς. Η διοίκηση του πανεπιστημίου, όποια και αν είναι αυτή, θα αναζητά την χρηματοδότηση για το εκάστοτε πανεπιστήμιο από ιδιώτες. Όχι ότι δηλαδή μέχρι σήμερα οι πελατειακές σχέσεις εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας δεν ήταν εμφανείς· περνάμε όμως πλέον σε ένα καθεστώς πλήρους και χυδαίας εμπορευματοποίησης. Πρόκειται για έναν νόμο που θέτει έκδηλα τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης· αυτοί που θα έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση θα είναι αυτοί που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα. Επιπλέον στο όνομα της εξοικονόμησης πόρων θυσιάζονται σημαντικό διοικητικό και διδακτικό προσωπικό (άνθρωποι που θα μείνουν άνεργοι) καθώς και οι έως τώρα πενιχρές παροχές προς τους φοιτητές (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα).

-Καλά η αλήθεια είναι ότι το φαγητό στη λέσχη δεν τρωγότανε και οι εστίες στη Θερμή στέγαζαν ελάχιστους και ήταν και μακριά απ το πανεπιστήμιο…

-Ναι δεν θα διαφωνήσουμε μαζί σου αλλά σίγουρα αν δεν είχες πιάσει μέχρι τώρα δουλειά για να βγάλεις το νοίκι και τα καθημερινά σου έξοδα, όταν θα σου επιβάλουν να πληρώσεις δίδακτρα θα αναγκαστείς να πιάσεις δουλειά ή θα φύγεις απ’ το πανεπιστήμιο. Και με την νέα ρύθμιση των ν+2 χρόνων ανώτατου ορίου φοίτησης, αν δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δουλεύεις θα διαγράφεσαι απ’ τη σχολή. Για να το αποδείξεις, βέβαια, χρειάζεται να σου κολλάνε ένσημα. Ξέρεις κανένα αφεντικό που  θα κάτσει να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο…; θα προτιμήσει κάποιον που θα δουλέψει «μαύρα».

-Εγώ μόνο κάτι για το άσυλο άκουσα πάντως.

-Εννοείται, πως μέσα σ’ όλα αυτά, δεν θα μπορούσε να λείψει η επίθεση στο άσυλο καθώς, γνωρίζουν πολύ καλά πως εντός του ασύλου σχηματίζονται πυρήνες αντίστασης. Το άσυλο, μία κατάκτηση που κερδίθηκε με αίμα, ήταν ανέκαθεν ορμητήριο κοινωνικών αγώνων. Ένας απ’ τους τρόπους για να τους καταστείλουν είναι η κατάργηση του. Έτσι πλέον η βίαιη καταστολή που δέχονται όλοι όσοι αγωνίζονται θα λαμβάνει χώρα και εντός των πανεπιστημιακών χώρων.

-Καλά όλα αυτά, αλλά ποιοι είσαστε εσείς;

-Είμαστε φοιτητές/τριες, εργαζόμενοι/ες που επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τις σχολές. Η εναντίωση μας (και) σε αυτόν το νόμο δεν μπορεί να γίνει ούτε μέσα από διάλογους με την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά ούτε και μέσα από την ανάθεσή της σε κόμματα και παρατάξεις. Στοχεύουμε στην εξωθεσμική δράση η οποία προκύπτει μέσα από οριζόντιες διαδικασίες, χωρίς ιεραρχία, επιδιώκοντας την ομοφωνία. Αυτές τις κοινωνικές σχέσεις θέλουμε για το σύνολο της ζωής μας και δεν σκοπεύουμε να τις αναβάλλουμε για το μέλλον.

Αντίσταση – Αυτοοργάνωση –Αλληλεγγύη

μέσα και έξω απ’ τις σχολές

…Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μειοψηφίες Αντίστασης

από τη Μυτιλήνη

-Και τι θέλετε τώρα να σας ψηφίσω στη συνέλευση;

-Όχι ρε ούτε καν… ξεκόλλα… Θα τα πούμε στις καταλήψεις.

[flv:https://mpineio.vrahokipos.net/wp-content/uploads/2011/08/Grate-Britain-by-EMBED-RRS-Dubstep-Mix-_-Embed-Protest-Mus.flv 540 328]

Παρακάτω δημοσιεύονται κείμενα σχετικά με την εξέγερση στην Αγγλία, 

για την κατανόηση και ανάλυση τόσο αυτής όσο και των επερχόμενων εξεγέρσεων

——————————–

Δεν είναι ατύχημα ότι οι συγκρούσεις συμβαίνουν τώρα, καθώς τα δίκτυα υποστήριξης των περιθωριοποιημένων της Βρετανίας καταργούνται και οι άνθρωποι εγκαταλείπονται στην πτώση τους στην άβυσσο, χτυπημένοι καθώς πέφτουν από τα γκλόμπ της μητροπολιτικής αστυνομίας. Αλλά δεν πρέπει να υπάρχουν δικαιολογίες για το κάψιμο σπιτιών, την τρομοκράτηση εργαζόμενων ανθρώπων. Όποιος τα έκανε αυτά δεν έχει λόγο υποστήριξης.

Από τη North London Solfed, Ομοσπονδία Αλληλεγγύης του Βόρειου Λονδίνου

όλη η μετάφραση εδώ

Εντελώς αδιάφορο ζήτημα, λες κι έχει καν σημασία πώς επιλέγουμε να ισορροπήσουμε ή τι άποψη έχουμε «εμείς», ο μικρός κύκλος της ριζοσπαστικής αριστεράς – εμείς είμαστε αδιάφοροι, η κρίση μας είναι αδιάφορη, και κάθε απόπειρα να κρίνουμε ηθικά διαφορετικά είδη βίας είναι προδοσία της επαναστατικής αρχής. Δεν είναι επαναστατικός τρόπος σκέψης αυτός, γιατί δεν βλέπει την κοινωνία και τη βία μέσα της, ως ολότητα. Ό,τι συμβαίνει συμβαίνει, είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που δικό μας καθήκον είναι να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε. Κι εδώ νομίζω ότι η αναλογία με τον Φριτσλ είναι η σωστή, γιατί αυτό που έχουμε εδώ είναι μια νέα διαλεκτική ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο καταναλωτικό καθεστώς και τον πλιατσικολόγο, αυτούς που κάποιος έχει ονομάσει «αποτυχημένους καταναλωτές», που δεν βλέπουν πια το λόγο να θέσουν τα αιτήματά τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλώς αρπάζουν αυτό που θέλουν.

Από το Commune

όλη η μετάφραση εδώ

Προσφέρουμε την ακλόνητη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας σε όσους εμπλέκονται τις τελευταίες νύχτες στις εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα συναισθήματα αυτά αφορούν τόσο τους εξεγερμένους όσο και τις κοινότητες που επηρεάζονται από αυτούς. Αναγνωρίζουμε ότι οι ταραχές έχουν καταστρέψει τα μέσα βιοπορισμού πολλών ανθρώπων και ότι σπίτια έχουν καεί, και συμφωνούμε ότι αυτά είναι λάθος στόχοι επίθεσης. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτού του είδους οι λεηλασίες και καταστροφές είναι η έσχατη αντίδραση των εντελώς εξαθλιωμένων και των χωρίς δικαιώματα.

Από το Anti-Cuts Space, χώρο στο κεντρικό Λονδίνο που καταλήφθηκε το Φλεβάρη του 2011 στο πλαίσιο των διαδηλώσεων ενάντια στις περικοπές.

όλη η μετάφραση εδώ

Κάποιοι υποστηρίζουν πως το κάψιμο ενός περιπολικού δεν είναι πολιτική πράξη, πως το να λεηλατείς ένα κατάστημα είναι ατομισμός και καγκουριά, πως το να σπας τζαμαρίες είναι ανεύθυνο. Όσοι λένε πως όλα αυτά είναι απολίτικα ζουν σ’ αυτήν την πόλη με τα μάτια κλειστά, δεν βλέπουν την τεράστια και αυξανόμενη ανισότητα και την κοινωνική και πολιτική καταπίεση. Πολιτικές. Για τη στέγαση. Για την πόλη. Για την πρόνοια. Για την οικονομία. Με τι αποτελέσματα: όχι μόνο ο κόσμος ζει σε άθλια σπίτια, έχει άθλιες δουλειές και σε καθημερινή βάση τρώει σκατά από την αστυνομία, αλλά αυτό στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι περισσότερα σκατά, καθώς οι περικοπές και η οικονομική κρίση πλήττουν χειρότερα όσους βρίσκονται στον πάτο.

Από τη συλλογικότητα Occupied London

όλη η μετάφραση εδώ

Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, η βία και η διάλυση πολυκαταστημάτων και επιχειρήσεων δεν είναι καθόλου παράλογη αντίδραση. Δεν θα πρέπει, επίσης, να ξαφνιαζόμαστε από το ότι η μαζική βία είναι η μέθοδος πολιτικής παρέμβασης που επέλεξαν οι εξεγερμένοι των περιθωριοποιημένων εργατικών περιοχών σε κάθε μεγάλη αγγλική πόλη. Οι περισσότεροι είναι άνεργοι. Δεν ανήκουν στο ευρύτερο εργατικό δυναμικό και επομένως δεν έχουν στα χέρια τους τα θεσμικά μέσα για να περάσουν σε συλλογικές δράσεις, όπως για παράδειγμα σε μια απεργία.

Από το Actforfreedomnow

ολόκληρη η μετάφραση εδώ

Ας τα πάρουμε ένα ένα λοιπόν. Κανένας από τους ανθρώπους που έσερνε πράγματα έξω από το Currys χθες το βράδυ δεν θα έχει ποτέ 9000 λίρες για τα ετήσια δίδακτρα του φανταχτερού νέου νεοφιλελεύθερου πανεπιστημιακού συστήματος του David Cameron, που έχει τόσο αγαπηθεί από τους νέους ανθρώπους του Λονδίνου. Aν και η Βρετανία διαθέτει πλέον περισσότερη κοινωνική ευελιξία από όση τη βικτοριανή περίοδο, την οποία ο Cameron φαινεται πως έχει ειδωλοποιήσει, οι ρατσιστικές παραφωνίες στην κοινωνική ορχήστρα της Μεγάλης Βρετανίας αντηχούν ακόμη πολύ δυνατά. Οι περισσότεροι από τους μαύρους ανθρώπους που συμμετείχαν στη χθεσινή λεηλασία των Currys στην οδό Effra κατά πάσα πιθανότητα δεν θα καταφέρουν να ξεφύγουν ποτέ από τα επιδοτούμενα σπίτια τους και να εισέλθουν στη Μεγάλη Κοινωνία. Και δεν έχουν και πολλά να χάσουν.

Από το London Indymedia, του Max von Sudo

όλη η μετάφραση εδώ