Κατάληψη στο Μπίνειο

κολλήθηκε στους δρόμους της Μυτιλήνης

Την Τετάρτη 03/08, στις 9:00 μμ,  θα προβληθεί η ταινία Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης που αποτελούσε το τρίτο μέρος του αφιερώματος στο Θανάση Βέγγο και δεν είχε προβληθεί εξαιτίας των γεγονότων στις 29/06.

Ο Θανάσης για τη μετανάστευση:

Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης (1963)

Ο Θανάσης Μπιρμπίλης ένας αγράμματος επαρχιώτης εγκαταλείπει το χωριό του κι πηγαίνει στην Αθήνα εσωτερικός μετανάστης, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Με τη βοήθεια του βουλευτή Θόδωρου Μπακατσουλάρα θα πιάσει δουλειά σαν σερβιτόρος σε μια ταβέρνα. Όμως οι παραξενιές των πελατών από τη μια και το ιδιόρρυθμο του χαρακτήρα του από την άλλη θα τον οδηγήσουν σε απόλυση. Η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη αλλάζοντας πολλές δουλειές και κάνοντας απίστευτες γκάφες…

Περιγραφή της εισβολής από το μπλογκ της κατάληψης:

Σήμερα Παρασκευή 29 Ιουλίου στις 10.30 το πρωί, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλλαν στη κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά με οργανωμένη επιχείρηση.

Λίγα λεπτά αργότερα ένας σύντροφός μας έφτασε στο σημείο και απαίτησε να είναι παρών στη διαδικασία της έρευνας. Έπειτα από μισή ώρα ο σύντροφος προσήχθη και οδηγήθηκε στο Α.Τ. Ομονοίας. Την ίδια ώρα αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες συγκεντρώθηκαν λίγα μέτρα πιο κάτω, μπροστά από το αρχαιολογικό μουσείο, και επιχείρησαν να προσεγγίσουν το κτίριο με σκοπό να μάθουν τα αίτια της εισβολής. Η απάντηση των μπάτσων ήταν άμεση. Ο κόσμος απωθήθηκε βίαια χωρίς καμία εξήγηση και πάλι.

Στη προσπάθειά τους να καλλιεργήσουν ένα τοπίο σύγχυσης και να κερδίσουν περισσότερο χρόνο προκειμένου να βρουν μια αιτιολογία ικανή να στηρίξει την εισβολή αυτή, διαρρέουν άκρως συγκεχυμένες και αντιφατικές μεταξύ τους πληροφορίες.  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μέχρι στιγμής να μη γνωρίζουμε αν πρόκειται για έρευνα ή εκκένωση της κατάληψης.

Σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών και ταξικών αναταραχών και αντιστάσεων, κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν την ολοκληρωτική αφαίμαξη των ζωών μας. Η  ρωγμή στον κορμό της κοινωνικής συναίνεσης διαρκώς βαθαίνει και η πολιτική εξουσία στην προσπάθεια της να διασωθεί οργανώνει την αντεπίθεσή της. Η σκλήρυνση της κατασταλτικής στρατηγικής και η ωμή βαρβαρότητα απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι που αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία της σιωπής αποτελεί εγγυημένη συνταγή για το κράτος. Έτσι και οι καταλήψεις, ως αναπόσπαστο κομμάτι των ριζοσπαστικών εγχειρημάτων και δράσεων, δεν παύουν να βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο της καταστολής, είτε με αλλεπάλληλες φασιστικές επιθέσεις είτε με οργανωμένες επιχειρήσεις της ΕΛΑΣ. Στόχος τους παραμένει πάντα η καλλιέργεια ενός κλίματος φόβου και επιδίωξή τους η απομόνωση του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου από το πεδίο των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων.

Στις 19 Μαρτίου του 2009 αποφασίσαμε την επανοικειοποίηση του εγκαταλειμμένου κτιρίου της οδού πατησίων 61 και σκαραμαγκά με σκοπό να εδαφικοποιήσουμε στο χώρο αυτό κάποιες από τις διαθέσεις και τις επιθυμίες μας, προκειμένου να το μετατρέψουμε σε ένα ορμητήριο της ζωής που θέλουμε. Να το μετατρέψουμε σε ένα ανοιχτό κοινωνικό χώρο όπου αυτοοργανωμένα, συντροφικά και συλλογικά θα αποτελέσουμε ένα μέρος της συνωμοσίας για την καταστροφή αυτού του κόσμου. Ενάντια σε κάθε μορφή ιεραρχίας και εξουσίας, ενάντια σε κάθε πολιτική και εμπορευματική διαμεσολάβηση. Από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζουμε και θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

Δεν μας φοβίζουν μας εξοργίζουν!

Θα μας βρουν απέναντί τους

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τις ζωές μας

Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Κείμενο της κατάληψης για την εισβολή:

Για την αστυνομική εισβολή στην κατάληψη της Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά

Την Παρασκευή 29 Ιουλίου ένας συρφετός ασφαλιτών, ματατζήδων και μηχανοκίνητων μπάτσων εισέβαλαν με οργανωμένη επιχείρηση παρουσία εισαγγελέα στην κατάληψη της Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά. Τα ανδρείκελα του κράτους, που επικαλέστηκαν για την εισβολή εισαγγελική παραγγελία μετά από μήνυση του ιδιοκτήτη το 2009, διέλυσαν το εργαστήρι πληροφορικής της κατάληψης υφαρπάζοντας 15 υπολογιστές και ό,τι άλλο υλικό είχε να κάνει με τεχνολογική υποδομή. Την ίδια στιγμή, περιμάζεψαν τις μαύρες και κόκκινες σημαίες που βρήκαν στο κτήριο, ενώ έγραψαν εμετικά φασιστικά και σεξιστικά συνθήματα.

Η αστυνομική επιχείρηση διήρκησε περισσότερο από 3 ώρες και στη διάρκειά της συνελήφθη ένας από τους συντρόφους μας, ο οποίος απαίτησε να είναι παρών κατά την έρευνα. Στον σύντροφό μας αποδόθηκαν οι κατηγορίες της διατάραξης της οικιακής ειρήνης, της οπλοκατοχής για τις σημαίες και –το πιο εξωφρενικό- της κλεπταποδοχής για την κατοχή των υπολογιστών.

Από την πρώτη στιγμή της εισβολής, σύντροφοι/ισσες της κατάληψης και αλληλέγγυοι/ες έσπευσαν μπροστά από το κτήριο. Η απάντηση των ένστολων δεκανικιών ήταν να απωθήσουν με τη βία τους συγκεντρωμένους, οι οποίοι κατόπιν ανασυγκροτήθηκαν στο Μουσείο και με την αρωγή και άλλων αλληλέγγυων απέκλεισαν τον δρόμο της Πατησίων στο ύψος της Τοσίτσα. Μετά από λίγο έκαναν την εμφάνισή τους από 4 διαφορετικά σημεία διμοιρίες των ΜΑΤ, δημιουργώντας κλοιό έξω από το Πολυτεχνείο, όπου είχαμε εισέλθει.  Ωστόσο, η επιχείρηση της αστυνομίας δεν κατάφερε να μας κρατήσει για πολύ μακριά,  καθώς ανακαταλάβαμε την ίδια μέρα το κτήριο της Σκαραμαγκά, καλώντας μάλιστα σε συνέλευση το απόγευμα για την οργάνωση της αντίδρασης στο κατασταλτικό σχέδιο.

Η εισβολή στην κατάληψη εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης, κεντρικής πολιτικής επιλογής της εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι, ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι  χώροι/στέκια βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής,  με τα παραδείγματα του Μαραγκοπούλειου στην Πάτρα, του Πίκπα και των αυτοδιαχειριζόμενων εστιών στο Ηράκλειο, του Ορφανοτροφείου και του Ναδίρ στη Θεσσαλονίκη να είναι τα πιο πρόσφατα.

Σε μια περίοδο κοινωνικών και ταξικών αναταράξεων λόγω της συστημικής-οικονομικής κρίσης και της αποδυνάμωσης των παραδοσιακών εργαλείων εκμαίευσης της συναίνεσης, οι απελευθερωμένοι κοινωνικοί χώροι αγώνα και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αποτελούν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία. Η έμπρακτη αμφισβήτηση της εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων, η οργάνωση της καθημερινότητας και των ζωών μας με βάση την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και τη συντροφικότητα, απειλούν να οξύνουν και να διαρρήξουν  περαιτέρω το κοινωνικό ρήγμα από τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού.

Τη στιγμή λοιπόν που η μόνη υπόσχεση των κυρίαρχων είναι περισσότερη φτώχεια, υλική και πνευματική, η βάρβαρη καταστολή ενάντια σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι και η διάχυση του φόβου, συνιστούν βασικό πυλώνα για τη διάσωση του συστήματος.

Αυτή ακριβώς η κρατική επιλογή διαθλάται και μέσα από την εισβολή στην κατάληψη της Σκαραμαγκά, στέλνοντας το μήνυμα τόσο στον αναρχικό/αντεξουσιαστικό χώρο όσο και σε κάθε υποκείμενο αγώνα, είτε βρίσκεται σε κατειλημμένα κτήρια, κοινωνικά και φοιτητικά στέκια, πλατείες και γειτονιές ή εργασιακούς χώρους, πως το κατασταλτικό χέρι του κράτους μπορεί να αγγίζει, όποτε αποφασίζει, ό,τι θέλει σε ένα διαρκώς διογκούμενο πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.  Μόνο συμπτωματικό, εξάλλου, δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως την ίδια μέρα, τα ξημερώματα, ακολούθησε η βίαιη εκκένωση της πλατείας Συντάγματος, με ισοπεδωτική εκκαθάριση των υποδομών της, από τις σκηνές ως το ιατρείο, και 8 συλλήψεις για..υποβάθμιση του περιβάλλοντος!

Στην περίπτωση της Σκαραμαγκά, το κράτος δοκίμασε μια καινοφανή τεχνολογία ποινικοποίησης και εγκληματοποίησης με την κατηγορία για την  κλεπταποδοχή. Σε μια αντιστροφή ακόμη και για το αστικοδικαιϊκό σύστημα, η κατασταλτική μηχανή-κατήγορος μεταθέτει το βάρος της απόδειξης στον «κατηγορούμενο», ο οποίος ανάλογα με τις ορέξεις της ΕΛ.ΑΣ μπορεί να κληθεί να αποδείξει πού βρήκε ένα κρεβάτι, ένα στρώμα, μια καρέκλα, έναν υπολογιστή και αν όλα αυτά αποτελούν προϊόντα κλοπής.  Προφανής στόχος, πέρα από τη μεθοδευμένη ποινική επιβάρυνση, είναι η απαξίωση των ανοιχτών αυτόνομων δομών και μέσων παραγωγής/αναπαραγωγής και επιβίωσης, είτε πρόκειται για ένα εργαστήρι πληροφορικής ή έναν διαδικτυακό κόμβο αντιπληροφόρησης,  είτε πρόκειται για ένα ξυλουργείο, που μπορεί να προσφέρει «απτές» λύσεις ιδιαίτερα εντός ενός ασθμαίνοντος καπιταλισμού. Την τεχνολογία της «κλεπταποδοχής» πάντως είχε εφαρμόσει η αστυνομία πρόσφατα και στην υπόθεση της σύλληψης των 4 από τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας της Υπατίας, μεθόδευση που όπως φάνηκε επεκτάθηκε και μάλλον θα επεκταθεί και σε άλλες περιπτώσεις στο μέλλον.

Αναγνωρίζουμε ότι το κτήριο της Σκαραμαγκά βρίσκεται χωροταξικά στο στόχαστρο και του κεφαλαίου, το οποίο την ίδια στιγμή που καταστρέφει μη παραγωγικούς πόρους, ανθρώπινους και υλικούς, και υποτιμά την εργατική μας δύναμη, αναζητά νέες διεξόδους. Το οικοδομικό τετράγωνο στο οποίο βρίσκεται η Σκαραμαγκά υπόκειται σε «ανάπλαση» με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, με ένα φαραωνικό εμπορικό κέντρο να έχει φυτευθεί στην 3^η Σεπτεμβρίου και μία ακόμη αλυσίδα καταστημάτων ρούχων να σχεδιάζεται ακριβώς δίπλα στην κατάληψη. Στο πλαίσιο, εξάλλου, των εξαγγελιών για «ανάπλαση» των πλατειών του «υποβαθμισμένου κέντρου», έχουν ήδη δρομολογηθεί ευνοϊκοί εμπορικοί και καταναλωτικοί όροι, ενώ στο ίδιο τετράγωνο, στον δρόμο της Ηπείρου, προβλέπεται η κατασκευή σχολικού συγκροτήματος,  με τους μαθητές και τις οικογένειές τους να συνιστούν δυνητικά νέα πελατεία.

Το κτήριο στο οποίο αποφασίσαμε να εδαφικοποιήσουμε τις επιθυμίες μας και το όραμα για μια διαφορετική κοινωνία, ανήκει στον Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), το οποίο το είχε αφήσει χρόνια στην εγκατάλειψη. Η αφαίμαξη κοινωνικών στρωμάτων, που βρίσκεται σε εξέλιξη, περνά μέσα και από το πλαίσιο αποκρατικοποιήσεων υπό τις οδηγίες του Μνημονίου και της τρόϊκας. Η περιούσια των δημόσιων οργανισμών έχει βγει στο σφυρί και τα τσιράκια του υπουργείου «ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας και ναυτιλίας» έχουν βγει ήδη προς άγρα επενδυτών για την αξιοποίηση των «φιλέτων». Για να μην υπάρξουν λοιπόν συγχύσεις, προειδοποιούμε ότι έχουν γνώσιν οι φύλακες για όλες τις πηγές προέλευσης των πιέσεων.

Η απάντησή μας μετά την αστυνομική εισβολή δεν είναι άλλη από τη συνέχιση του αγώνα. Η εμβάθυνση του κοινωνικού ριζώματος και η όσμωση με ολοένα μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια μέσα από τις λειτουργίες και δράσεις της κατάληψης. Μέσα από την κεντρική μας συνέλευση, τα μαθήματα πληροφορικής, χορού, τη συλλογική κουζίνα, το ξυλουργείο, το εργαστήριο ρούχων, την πίστα αναρρίχησης, τις προβολές, τις εκδηλώσεις για την κρίση, τις φυλακές, την κρατική καταστολή, το μεταναστευτικό, τον αντιφασισμό, το φύλο, τον αντισπισισμό, την αντιπληροφόρηση, τη διεθνή αλληλεγγύη. Μέσα από τη συντροφική σύνδεσή μας με το δίκτυο αντιστάσεων που συνομολογούν καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιάς, στέκια, πολιτικές συλλογικότητες, εργατικές ομάδες και ταξικά σωματεία βάσης. Μα πάνω απ’ όλα, μέσα από την ενεργή συμμετοχή μας στους κοινωνικούς αγώνες, τις διαδηλώσεις, τα απεργιακά μπλόκα, τα οδοφράγματα, τις δράσεις των θυλάκων αντίστασης στο κέντρο και τις γειτονιές, που διεκδικούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Μέχρι να τυλίξουμε τον καπιταλισμό στο σάβανο της ιστορίας.

Κάθε φορά που μας χτυπάτε, δυναμώνουμε!

Η απάντησή μας θα δοθεί στους δρόμους και τους αγώνες.

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Την Κυριακή 31/07 στις 20:00 θα πραγματοποιηθεί έκτακτη συνέλευση με θέμα την προσπάθεια εκκένωσης της κατάληψης Πατησίων και Σκαραμαγκά στην Αθήνα.

Τετάρτη 29/06 στις 21:00:

Ο Θανάσης για τη μετανάστευση:

Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης (1963)

Ο Θανάσης Μπιρμπίλης ένας αγράμματος επαρχιώτης εγκαταλείπει το χωριό του κι πηγαίνει στην Αθήνα εσωτερικός μετανάστης, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Με τη βοήθεια του βουλευτή Θόδωρου Μπακατσουλάρα θα πιάσει δουλειά σαν σερβιτόρος σε μια ταβέρνα. Όμως οι παραξενιές των πελατών από τη μια και το ιδιόρρυθμο του χαρακτήρα του από την άλλη θα τον οδηγήσουν σε απόλυση. Η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη αλλάζοντας πολλές δουλειές και κάνοντας απίστευτες γκάφες…

Τετάρτη 22/06 στις 21:00:

Ο Θανάσης για τον φασισμό:

Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας (1976)

Τραγική φιγούρα ο Βέγγος σε μία πιο τραγική περίοδο…
Μία κωμωδία που προσπάθησε με μεγάλη επιτυχία να σατιρίσει την χούντα των συνταγματαρχών.

Η ταινία είναι ένα δίπτυχο πάνω στο θέμα δικτατορία:

α) Με τι χαίρεται ο κόσμος- δικτατορία Μεταξά (1936-40) και

β) Επτά χρόνια γύψος- δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-74).

Στο πρώτο μέρος, η μεταξική δικτατορία αποδίδεται με ένα τσίρκο, όπου ο κλόουν Θανάσης προσπαθεί να συγκαλύψει τη δράση ενός νεαρού συναδέλφου του που δρα εναντίον του καθεστώτος. Στο δεύτερο μέρος, βλέπουμε τον Θανάση να καταταλαιπωρείται εξαιτίας της αγνότητάς του, και ο παραλογισμός της εξουσίας καθίσταται ανάγλυφος.

Τετάρτη 15/06 στις 21:00:

Ο Θανάσης για την εργασία:

Θανάση Σφίξε κι άλλο το Ζωνάρι (1980)

Ο Θανάσης ένας τίμιος εφοριακός δεν τα βγάζει πέρα και έχει πρόβλημα να παρέχει στην οικογένειά του τα απαραίτητα. Έτσι η γυναίκα του αναγκάζεται να πιάσει δουλειά σε ένα εργοστάσιο με αποτέλεσμα να μην βλέπονται καθόλου. Λίγο αργότερα ο προϊστάμενος του Θανάση του αναθέτει τον έλεγχο ενός εργοστασίου όπου αποκαλύπτεται ότι γίνονται μεγάλες κομπίνες. Αντί όμως ο διευθυντής του να τον συγχαρεί τον ανακοινώνει ότι μετατίθεται στα σύνορα στο Σουφλί. Ο Θανάσης μπροστά στην απόγνωσή του και στο δίλημμα να χωρίσει με την οικογένειά του αποφασίζει να κάνει απεργία πείνας έξω από την εφορία όπου εργάζεται με αποτέλεσμα να απολυθεί από την δουλειά του….

Για τη Μεθόδευση Επαναπροφυλάκισης των Αναρχικών Αγωνιστών

Χ. Κορτέση, Σ. Νικητόπουλου και    Β. Σταθόπουλου

Στις 10 Απρίλη 2010 συλλαμβάνονται έξι αγωνιστές κατηγορούμενοι για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα. Ο Κ.Γουρνάς, ο Ν.Μαζιώτης και η Π.Ρούπα αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τον Επαναστατικό Αγώνα. Ο Χριστόφορος .Κορτέσης, ο Σαράντος .Νικητόπουλος και ο Βαγγέλης .Σταθόπουλος αρνούνται από την πρώτη στιγμή τις κατηγορίες υποστηρίζοντας ότι διώκονται εξαιτίας της συνεχούς και συνεπούς δραστηριοποίησής τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα και της ποινικοποίησης των πολιτικών και συντροφικών τους σχέσεων. Για ένα χρόνο παραμένουν φυλακισμένοι, σε διαφορετικές φυλακές και σε ειδικό καθεστώς κράτησης. Παρά τη βίαιη συνθήκη του εγκλεισμού οι σύντροφοι συμμετείχαν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις εντός των τειχών και τοποθετούνταν διαρκώς με δημόσιο λόγο, τόσο για την υπόθεσή τους, όσο και για ευρύτερα ζητήματα του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού.

Στις 5 Απρίλη 2011 στο πλαίσιο της προβλεπόμενης δικαστικής διαδικασίας, το συμβούλιο εφετών αποφάσισε ομόφωνα και αμετάκλητα την αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης των τριών συντρόφων και την αποφυλάκισή τους. Ωστόσο στις 19 Μάη ο Άρειος Πάγος ακυρώνει αυτή την απόφαση, μεθοδεύοντας την εκ νέου φυλάκισή τους. Κίνηση, η οποία έγινε εν κρυπτώ και ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Δηλαδή δεν υπάρχει νομικό προηγούμενο να αναιρείται κατά το δοκούν και με πολιτικές εντολές των προϊσταμένων τους μια απόφαση θεωρητικά αμετάκλητη.

Αυτή η νομικά παράτυπη και «πραξικοπηματική» απόφαση είναι σύμφυτη με τους θεμελιώδεις όρους λειτουργίας της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας, η οποία είναι ικανή να δημιουργεί καταστάσεις εξαίρεσης και να εγκαθιδρύει μικρές δικτατορίες, όπου αυτό καθίσταται αναγκαίο. Από την υπογραφή του μνημονίου στήριξης, που «αναιρεί» την λειτουργία του κοινοβουλίου, ως την απαγόρευση της κυκλοφορίας και συνάθροισης των αγροτών στις Σέρρες. Από την κήρυξη κάθε απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής, ως την στρατιωτικού τύπου κατοχή ολόκληρων γειτονιών από τις αστυνομικές δυνάμεις, το κρατικό και καπιταλιστικό πραξικόπημα εντείνει διαρκώς την ταξική επίθεση απέναντι στην τάξη των καταπιεσμένων.

Μέσα σε μια χρονική συγκυρία, όπου οι επιπτώσεις της κρίσης βαθαίνουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, η απόφαση των δικαστικών αφεντικών του Αρείου Πάγου, υπηρετεί μια γενικότερη πολιτική, που βασίζεται στη επιβολή του πέπλου του φόβου ευρύτατα μέσα στο κοινωνικό σύνολο με σκοπό την τρομοκράτηση, την απομόνωση και την αδράνεια. Σε μια περίοδο, όπου λεηλατούνται και οι τελευταίες κατακτήσεις ολόκληρων δεκαετιών και προετοιμάζεται η επιβολή νέων σκληρών μέτρων για τη «σωτηρία» της οικονομίας, ο φόβος καθίσταται απαραίτητο και βασικό συστατικό της κρατικής πολιτικής για να αποσπάσει βίαια την κοινωνική συναίνεση. Οι δολοφονικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής στην απεργιακή διαδήλωση της 11ης Μάη απέναντι στα ακηδεμόνευτα απεργιακά μπλοκ (με το βαρύτατο τραυματισμό του αγωνιστή Γιάννη Κάφκα και πολλών δεκάδων ακόμα διαδηλωτών) είναι η μια όψη ενός νομίσματος, που στην άλλη του πλευρά φέρει την αγαστή συνεργασία των αστυνομικών δυνάμεων με τους νεοναζί και την από κοινού εξαπόλυση ρατσιστικών πογκρόμ απέναντι σε μετανάστες (με δεκάδες τραυματίες από μαχαιρώματα ως τη δολοφονία του 21χρονου από το Μπαγκλαντές) καθώς και την από κοινού προσπάθειά τους να επιτεθούν σε αντιεξουσιαστικές καταλήψεις. Η βαρβαρότητα, η απομόνωση, ο πόλεμος όλων εναντίων όλων αποτελούν εικόνες από το μέλλον του κοινωνικού κανιβαλισμού, που υπόσχεται το κράτος για όλους μας.

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο εντάσσεται και η πιο στοχευμένη κατασταλτική επίθεση (με πιο πρόσφατα στιγμιότυπα την προσπάθεια εμπλοκής τριών συντρόφων στην υπόθεση της Marfin και του Ιανού ή τη μαζική προσαγωγή πενήντα συντρόφων που πραγματοποιούσαν αφισοκόλληση κατά των ρατσιστικών επιθέσεων) απέναντι στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Στο κίνημα, το οποίο προσπαθεί να προωθήσει κοινωνικά τις αξίες της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της σύγκρουσης με την εξουσία με στόχο την ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του κινήματος είναι και οι τρεις σύντροφοι, που απειλούνται με εκ νέου φυλάκιση. Η αλληλεγγύη στους Χ.Κορτέση, Σ.Νικητόπουλο και Β.Σταθόπουλο είναι η προώθηση ενός ευρύτερου μηνύματος κοινωνικής αντίστασης και ταξικής αντεπίθεσης απέναντι στον καπιταλιστικό κόσμο.

Κάτω τα ξερά σας από τους συντρόφους μας

Αλληλέγγυοι-ες Μυτιλήνης

Το κείμενο αυτό αρχικά μοιράστηκε από πρωτοβουλία αλληλέγγυων στην Αθήνα (pdf)

Ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης: (09.06), (17.06)

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

Αν κάποιος μας διηγούνταν αυτή την ιστορία, θα μπορούσαμε να τη δούμε περισσότερο σαν μια ταινία που αφορά κάποιον κοινωνικό αγωνιστή με τις συνηθισμένες κινηματογραφικές υπερβολές, παρά σαν μια πραγματική ιστορία κρατικής παραφροσύνης του σήμερα.

Η περιπέτεια του Άρη Σειρηνίδη έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά με δόσεις τόσο έντονης όσο και παράλογης επίδειξης της κατασταλτικότητας του νομικού συστήματος, καθώς και των ελιγμών του. Στόχος του νομικού συστήματος και του κράτους είναι η τρομοκράτηση και ο παραδειγματισμός όχι μόνο του συγκεκριμένου ατόμου, αλλά οποιουδήποτε τολμήσει να σκεφτεί και να πράξει αναλόγως. Να πει ανοιχτά δηλαδή -“απολογούμενος” άλλωστε- ότι δηλώνει αναρχικός, δεν κρύβει την ανατρεπτική του δράση, και επιθυμεί να ανατρέψει αυτόν τον κόσμο, όντας ενταγμένος στον καθημερινό αγώνα ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό.

Λίγα λόγια για την υπόθεση

Αρχικά, τον κατηγόρησαν για ένοπλη ληστεία μετά φόνου στο Πράκτικερ (της οδού Πειραιώς, Αθήνα) στις 3 Μαΐου 2010. Αφού τον κράτησαν 5 ολόκληρες ημέρες, κατά παράβαση των δικονομικών κανόνων, οι κατηγορίες της ένοπλης ληστείας αποσύρθηκαν. H προσπάθεια να τον παρουσιάσουν ως «αιμοδιψή» ληστή απέτυχε, αλλά οι διώκτες του ήταν αποφασισμένοι να του φορτώσουν κατηγορίες. Κρατήθηκε παράνομα στα κρατητήρια της ΓAΔA για άλλες 5 ημέρες, και ενώ ήταν έτοιμοι να τον αφήσουν ελεύθερο, του φόρτωσαν κατηγορία για μια άσχετη υπόθεση. Τον χαρακτηρίζουν ως «ο τρελός με το σομπρέρο και τις σαγιονάρες» που πυροβόλησε τους αστυνομικούς των ΜΑΤ στην περιοχή των Εξαρχείων, τον Ιούλιο του 2009.

12 Μαΐου 2010

Ο αναρχικός Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού. Μια δικογραφία με μοναδικό πειστήριο ενοχής μια μάσκα σε κάδο σκουπιδιών, της περιοχής των Εξαρχείων. Πρόκειται για μια μάσκα που δεν μπορεί παρά να είναι αλλοιωμένη και επιμολυσμένη, σε μια περιοχή όπου οι περισσότεροι κάτοικοι και θαμώνες της, φοράνε χειρουργικές μάσκες για να προστατευτούν από τα χημικά των δυνάμεων καταστολής (να σημειωθεί δε, ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στην περιοχή ήταν εκτεταμένες). Ο σωματότυπος και τα χαρακτηριστικά του δράστη, που περιγράφουν οι αυτόπτες μάρτυρες, βρίσκονται σε καταφανή αντίθεση με αυτά του Άρη. Όσο για το περίφημο γενετικό υλικό, ποτέ δεν διευκρινίστηκε ο τύπος και το είδος του, ενώ σκοπίμως αποσιωπήθηκε έκθεση του ίδιου του εργαστηρίου της Ασφάλειας, σύμφωνα με την οποία στη μάσκα-πειστήριο εντοπίστηκε γενετικό υλικό περισσότερων ατόμων.

8 Μαρτίου 2011

Ξεκινάει η δίκη με το σαθρό κατηγορητήριο να καταρρέει σιγά σιγά, αφού οι αυτόπτες  μάρτυρες καταθέτουν ότι “ο τρελός με το σομπρέρο” ουδεμία σχέση έχει με τον Άρη Σειρηνίδη. O βασικός μάρτυρας ο οποίος παρέδωσε την μάσκα “πειστήριο” δεν εμφανίστηκε ποτέ. Η δίκη όμως διακόπτεται. Με πρόφαση την ασθένεια μίας εκ των δικαστών, και χωρίς να έχει οριστεί, όλος περιέργως, αναπληρωματικό μέλος, αποφασίζεται η διακοπή της δίκης. Η επανέναρξη της δίκης, ορίστηκε για τις 8 Ιουνίου με νέα σύνθεση του δικαστηρίου και επανεξέταση από την αρχή όλων των μαρτύρων.

Καταστολής “παιχνίδια”

Στο πρόσωπο του αγωνιστή Άρη Σειρηνίδη, επιχειρείται η νομιμοποίηση από πλευράς του ελληνικού κράτους, της μεθόδου ταυτοποίησης DNA ως το νέο αποκλειστικό σύστημα αλήθειας, τόσο στον χώρο των πολιτικών διώξεων όσο και των ποινικών. Μια μέθοδος που εφαρμόζεται για πρώτη φορά σε μια πολιτική υπόθεση. Πρόκειται για “ταυτοποιήσεις” γενετικού υλικού από σάλιο, τρίχες, ιδρώτα κλπ, δηλαδή από υλικά που μπορεί να μεταφερθούν οπουδήποτε από οποιονδήποτε, εξαιρετικά ευάλωτα σε επιμολύνσεις και αλλοιώσεις. Δείγματα που εξετάζονται αποκλειστικά από βιολόγους των εργαστηρίων της αστυνομίας, χωρίς καμία άλλη δυνατότητα ελέγχου των αποτελεσμάτων τους. Τις περισσότερες φορές δεν εφαρμόζονται  τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια αλλά και οι επαναλήψεις του εκάστοτε πειράματος. Ένα πολύ “βολικό” και ενδεδυμένο με το επιστημονικό αλάθητο, εργαλείο στα χέρια των κατασταλτικών μηχανισμών. Από τους ίδιους, ειδικότερα σε χώρες που εφαρμόζεται χρόνια, θεωρείται μέθοδος χαμηλής «αξιοπιστίας». Μαρτυρίες ανθρώπων από άλλες χώρες που έχουν φυλακιστεί από λάθος αποτελέσματα DNA, «μέχρι να τους πουν συγγνώμη λάθος», θάβονται. Αντίθετα όμως, η ταυτοποίηση DNA διαφημίζεται ως σωτήρια και αλάθητη σε διάφορα τηλεοπτικά σίριαλ με δολοφόνους και αστυνόμους.

Η υπόθεση αυτή -πέρα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της- εντάσσεται στο πλαίσιο μιας πρωτόγνωρης όξυνσης της κρατικής καταστολής, απέναντι σε όποιον αμφισβητεί τα θεμέλια του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος το οποίο βρίσκεται σε καθολική κρίση. Η δίωξη αυτή δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από την πρωτοφανή βιομηχανία διώξεων που μετρά ήδη εκατοντάδες περιπτώσεις δικαστικής ομηρίας (υποδικίας) αντιστεκόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων. Από τις αθρόες ή τις “επιλεκτικές” συλλήψεις στις διαδηλώσεις, από τις εισβολές και τις εκκενώσεις στεκιών και καταλήψεων, μέχρι την κήρυξη των απεργιών ως παράνομες και καταχρηστικές. Οι παραπάνω διώξεις, μαζί με το μπόλικο ξύλο στις διαδηλώσεις και τους αποκλεισμούς δρόμων, λιμανιών κ.ά., με πρόσφατο  παράδειγμα την παρ’ολίγον δολοφονία του διαδηλωτή Γιάννη Κάφκα στην απεργιακή κινητοποίηση της Αθήνας, στοχεύουν στην τρομοκράτηση και αποτροπή ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας που αγωνίζεται, που σκέφτεται, αλλά και σε οποιονδήποτε αρχίζει να αμφισβητεί και να θέλει να αποτινάξει τον υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης.

Στόχος, να μας πείσουν πως είμαστε ανίσχυροι απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ότι το σύστημα είναι ακλόνητο, ότι καλά θα κάνουμε να βγάλουμε το σκασμό και να σκύψουμε το κεφάλι. Γι’ αυτό και ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων όλο και μεγαλώνει. Γι’ αυτό και το κράτος γεμίζει το νομικό του οπλοστάσιο με τρομονόμους, καταλύοντας ταυτόχρονα τα στοιχειώδη δικαιώματα του προσωπικού απορρήτου και της ιδιωτικής ζωής. Κάμερες, παρακολουθήσεις τηλεφωνικών και διαδικτυακών συνομιλιών, αναρτήσεις φωτογραφιών συλληφθέντων στις τηλεοράσεις, λήψη DNA, κοινωνική νομιμοποίηση της ρουφιανιάς με χρηματική ανταμοιβή, αποτελούν τα συστατικά της συνταγής ενός καθεστώτος ελέγχου και επιτήρησης.

Τα δικά μας όπλα

Γι’αυτό λοιπόν, επειδή δεν έχουμε πειστεί ακόμα ότι το σύστημα αυτό είναι ακλόνητο, επειδή επιλέγουμε να αντιστεκόμαστε και να συλλογικοποιούμε τις επιθυμίες μας για την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος εκμετάλλευσης. Επειδή οι αγώνες δεν τελείωσαν, πόσο μάλλον σήμερα που νέες εστίες αντίστασης ξεπηδούν τριγύρω μας. Επειδή δεν μπορούμε να ξεχνάμε αυτούς που είναι δίπλα μας, ενώ ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του Άρη Σειρηνίδη, το ζήτημα της αλληλεγγύης είναι τόσο επίκαιρο όσο και απαραίτητο στοιχείο για την αντίσταση σε αυτή τη χρονική περίοδο που διανύουμε.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Αλληλέγγυοι-ες Μυτιλήνης

Το κείμενο σε pdf εδώ

Eνημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης 08/06, 10/06

Blog Πρωτοβουλίας  Αλληλεγγύης στον Άρη Σειρινίδη εδώ

Για την εμπρηστική επίθεση στην Κατάληψη στο Παλιό Κυλικείο στη Ρόδο

Στις 5:30 τα ξημερώματα της 24ης Μαΐου 2011 το κατειλημμένο κτίριο του Παλιού Κυλικείου, που βρίσκεται στο χώρο του Πανεπιστημίου Αιγαίου, δέχτηκε εμπρηστική επίθεση. Η πυροσβεστική έσβησε τη φωτιά γύρω στις 7 το πρωί και οι ζημιές που προκλήθηκαν στο χώρο είναι μόνο υλικές.

Τα φασιστοειδή παραβίασαν τον χώρο όταν δεν υπήρχε κανείς. Γέμισαν τους τοίχους με στοχάδια και απειλητικά συνθήματα (ο πόλεμος μόλις άρχισε κ.α) και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά. Οι σημαντικότερες ζημιές προκλήθηκαν στους δύο κύριους χώρους του κτιρίου και είναι αρκετά σοβαρές (η οροφή έχει καεί τελείως όπως και τα κουφώματα των παραθύρων, το ρεύμα έχει κοπεί, τα πλακάκια έχουν ξεκολλήσει απο το δάπεδο).

Σε μία περίοδο που σημαδεύεται από συνεχείς επιθέσεις κατά καταλήψεων και αυτοοργανομένων χώρων, σε μετανάστες και μειονότητες, θέλουμε να τονίσουμε ότι οι ακροδεξιές τρομοκρατικές τακτικές δεν μας τρομάζουν. Είτε με ύπουλες εμπρηστικές επιθέσεις τα ξημερώματα, όταν δεν βρίσκεται κανείς εκεί, είτε με παρακολουθήσεις όσων συμμετέχουν σε δράσεις που οργανώνονται στο χώρο, είτε με μουλωχτά πεσίματα, ΔΕΝ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΜΟΝΟ ΟΡΓΗ ΣΠΕΡΝΟΥΝ.

Τέτοια χτυπήματα όχι μόνο δεν μας πτοούν, αλλά δυναμώνουν τη θέλησή μας για υπεράσπιση των επιλογών μας, αντιιεραρχικά, αντιεμπορευματικά , αυτοοργανωμένα. Ας είναι βέβαιοι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης πως θα πάρουν την απάντηση που τους αξίζει. Με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, όπως άλλωστε επέλεξαν.ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

Οι εργασίες για την αποκατάστηση του χώρου ξεκινάνε άμεσα.Ζητάμε την αλληλεγγύη των συντρόφων μας και οποιαδήποτε είδους ενίσχυση και βοήθεια είναι εφικτή για την αποκατάσταση των υλικών ζημιών.

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΡΟΔΟ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ…

Παλιό Κυλικείο

http://paliokylikeio.blogspot.com/

Πληροφορίες για παλιότερες επιθέσεις στην Κατάληψη μπορούν να βρεθούν εδώ και εδώ

Την Τετάρτη 8 Ιουνίου στις 11:00 πμ στην Κεντρική Αγορά της Μυτιλήνης (στην Εθνική Τράπεζα), θα πραγματοποιηθεί μικροφωνική αλληλεγγύης στους διωκόμενους αγωνιστές Άρη Σειρηνίδη και Σ. Νικητόπουλο, Β.Σταθόπουλο και Χ.Κορτέση.

Ο Ά. Σειρηνίδης βρίσκεται προφυλακισμένος με πλαστές κατηγορίες για την επίθεση που είχε γίνει τον Ιούλιο του 2009 στην κλούβα των ΜΑΤ στην περιοχή των εξαρχείων. Μοναδικό πειστήριο μία αμφιλεγόμενη μάσκα με ίχνη DNA που βρέθηκε στην περιοχή ενώ όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες διαψεύδουν την παρουσία του Άρη στο χώρο, την ώρα αυτή. Ενώ η δίκη του Α.Σειρηνίδη είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί με την κατάθεση όλων σχεδόν των μαρτύρων του κατηγορητηρίου, το δικαστήριο αποφάσισε την ακύρωση της διαδικασίας και την επανάληψη της δίκης από την αρχή, στις 8 Ιουνίου, με νέα σύνθεση έδρας και ενόρκων.

Οι Σ. Νικητόπουλος, Β.Σταθόπουλος και Χ.Κορτέσης διώκονται για την υπόθεση της οργάνωση Επαναστατικό Αγώνας ενώ οι ίδιοι αρνούνται από την αρχή όλες τις κατηγορίες που τους έχουν απαγγελθεί. Μετά από ένα χρόνο που παρακρατούνται στα κελιά της δημοκρατίας, το συμβούλιο εφετών αποφασίζει την αποφυλάκισή τους. Και ενώ η απόφαση θεωρείται αμετάκλητη, στις 12 Μάη ο Άρειος Πάγος με μια πρωτοφανή στα νομικά χρονικά και εν κρυπτό κίνηση, ακυρώνει την απόφαση του συμβουλίου, μεθοδεύοντας την εκ νέου φυλάκισή τους. Στις 9 Ιούνη επανασυγκλείται το συμβούλιο εφετών για να αποφασίσει αν θα ανακαλέσει την προηγούμενη απόφασή του και θα επαναπροφυλακιστούν οι τρεις διωκόμενοι αγωνιστές.

Στην μικροφωνική θα υπάρχει ενημερωτικό υλικό για τις υποθέσεις αυτές

Αλληλέγγυοι-ες