Για τις προβολές:

Ο κύκλος προβολών για την εκπαίδευση προέκυψε ως μια ανάγκη ατόμων μέσα από την κατάληψη στο Μπίνειο. Μια ανάγκη που παίρνει αφορμή από τις πρόσφατες μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις αλλά δεν μένει εκεί και επιζητά να συζητήσει χαρακτηριστικά που αφορούν το εκπαιδευτικό σύστημα αυτό καθεαυτό. Άλλωστε όλοι και όλες έχουμε περάσει μέσα από τις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Κάποιοι είμαστε ακόμα μαθητές, κάποιες ακόμα φοιτήτριες, κάποιοι δουλεύουμε ως εκπαιδευτικοί, όλες όμως έχουμε συμμετάσχει σε μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες. Άλλοι πρόσφατα και άλλες πιο παλιά βρεθήκαμε στους δρόμους και ένα από τα κοινά μας χαρακτηριστικά είναι πως δεν καταπιανόμαστε με το «εκπαιδευτικό» από «χόμπι»  αλλά από την ανάγκη μας να αναδείξουμε την ουσία της εκπαίδευσης και το ρόλο που εξυπηρετεί στο ισχύον σύστημα. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι πως μέσα στις αίθουσες μαζί με τις επιστημονικές «αλήθειες» «διδάσκεται» και η κυρίαρχη αστική ιδεολογία και δημιουργούνται υπήκοοι έτοιμοι να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Για αυτό το λόγο επιλέγουμε να ανοίξουμε το ζήτημα πριν ακόμα φανεί η τροπή των πρόσφατων κινητοποιήσεων. Στην προσπάθεια αυτή δεν προσφέρουμε απαντήσεις και δεν έχουμε έτοιμες προτάσεις. Ο στόχος μας είναι να θέσουμε το ζήτημα και να αναζητήσουμε μαζί τις όποιες προεκτάσεις. Συνεπώς τις ταινίες που επιλέξαμε δεν τις προβάλουμε προταγματικά αλλά ως ερεθίσματα για τις συζητήσεις που θα ακολουθήσουν…

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων: TRIPTYXO_OK

Τετάρτη 28/09 στις 21:00

Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο 15χρονος Michael Berg θα γνωρίσει τα μυστικά του έρωτα από την κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του Hanna Schmitz. Η σχέση τους, που θα χαρακτηριστεί από τη συνήθεια του πιτσιρικά να της διαβάζει βιβλία κλασσικής και σύγχρονης λογοτεχνίας, θα τελειώσει το ίδιο αιφνίδια όπως άρχισε. Μερικά χρόνια αργότερα ο ασκούμενος δικηγόρος, πλέον, Michael θα έρθει στην αίθουσα του δικαστηρίου αντιμέτωπος με μία τρομερή αποκάλυψη για το παρελθόν της πρώην αγαπημένης του, που κρατά από την εποχή που εκείνη υπηρετούσε στα Ες-Ες.

Σκηνοθεσία: Stephen Daldry (2008)

Η αφίσα της προβολής εδώ

Κείμενο και αφίσα της κατάληψης:

Τον Απρίλιο που μας πέρασε, το παρακράτος προσπάθησε να κάψει την Κατάληψη Ελαία. Τη Δευτέρα που μας πέρασε (21.09.2011), το κράτος διέρρηξε την Κατάληψη Ελαία.

Είναι ολοφάνερο πια ότι το κράτος και το παρακράτος αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο εμπρησμός του Απριλίου από “αγνώστους” του παρακράτους δεν είχε το επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα, αφού η κατάληψη επιδιορθώθηκε και συνέχισε να λειτουργεί. Γι’ αυτό, το επίσημο αυτή τη φορά κράτος αποφάσισε να συνεχίσει το έργο από εκεί που είχε μείνει, στέλνοντας την αστυνομία να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Αυτή τη φορά δεν έβαλαν φωτιά, αλλά διέρρηξαν το χώρο, αναποδογύρισαν σακκούλες με ρούχα και παιδικά παιχνίδια και συρτάρια με γραφική ύλη. Αφού δεν βρήκαν… ναρκωτικά, εκρηκτικά, όπλα, λαθραία τσιγάρα και αλκοόλ, βρήκαν τα εξής συγκλονιστικά πειστήρια, τα οποία και κατασχέθηκαν προς περαιτέρω ανάλυση: ένα βιβλίο πρακτικών της συνέλευσης και ένα μικρό φουρνάκι με ύποπτο χρονοδιακόπτη…(;!) Επίσης αφαίρεσαν σαν διαρρήκτες μία επικίνδυνη τηλεόραση και ένα σκληρό δίσκο με τραγούδια ! !

Η τακτική αυτή της αστυνομίας εφαρμόζεται τελευταία όλο και συχνότερα σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις. Οι καταλήψεις “Libertatia”, το “Σχολείο” και το “Ορφανοτροφείο” στη Θεσσαλονίκη και η “Πατησίων & Σκαραμαγκά” στην Αθήνα, δοκίμασαν φέτος την ίδια τακτική εισβολής. Πάντα με “ανώνυμες καταγγελίες” για δήθεν ναρκωτικά ή διαμονή μεταναστών, οι μπάτσοι έχουν ανακαλύψει τη νέα μόδα στην καταστολή αγωνιζόμενων κοινωνικών ομάδων. Στα δύο χρόνια της ύπαρξής της, η Κατάληψη Ελαία έχει καλέσει σε πάρα πολλές απεργίες και πορείες, έχει διοργανώσει πολιτικές συζητήσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις, έχει δημιουργήσει αγροκολλεκτίβα για την από κοινού καλλιέργεια της γης, χαριστικό παζάρι, δωρεάν μαθήματα, όπως αυτά των ελληνικών για μετανάστες, θεάτρου, φωτογραφίας, χορού, καποέιρα, ενώ μέχρι και οι θεατρικές παραστάσεις, οι συναυλίες της, τα γλέντια και τα πάρτυ της κινούνται μακριά από την κυρίαρχη λογική της εμπορευματοποίησης και του κέρδους. Φαίνεται ότι στον καιρό της τραπεζόφιλης νεοφιλελεύθερης χούντας οι χώροι που ενοχλούν την εξουσία πρέπει να τρομοκρατούνται και να φιμώνονται. Όπως άλλωστε οφείλουν να φοβούνται και να υπακούουν και όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας.

Εμείς από την πλευρά μας καλούμε σε συνέλευση την Πέμπτη 22.9.2011 ώρα 18.00, στο καφενείο την Παρασκευή στις 21.00 και σε αυτοοργανωμένο γλέντι με φαγοπότι την Κυριακή 25.9.2011, στις 14:00.

Η κατάληψη συνεχίζει τη λειτουργία της και εντείνει τη δράση της. Η τρομοκρατία τους δεν θα βρει έδαφος στην Ελαία.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΙΑ

ΔΑΙΡΠΦΕΛΔ  & ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ

Κέρκυρα

http://katalipsielaia.squat.gr/

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (κείμενο για την εμπρηστική επίθεση που δέχτηκε η κατάληψη)

Ξημερώματα Πέμπτης 15/09/2011 και ώρα 3:30 η κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Διονύσου & Σόλωνος στο Μαρούσι, δέχεται εμπρηστική επίθεση. Αποτέλεσμα της πυρκαγιάς είναι να καταρρεύσει η στέγη και να καούν 4 δωμάτια του κτιρίου. Η Έπαυλη Κουβέλου, που τελεί υπό κατάληψη από τις 7 Απριλίου του 2010, αποτελεί για εμάς στέγη των πολιτικών μας ιδεών και ορμητήριο των πολιτικών μας δράσεων ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και ως ελεύθερος κοινωνικός χώρος. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα με πρόταγμα μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, λειτουργώντας με αντιιεραρχικές δομές καταφέραμε να καθαρίσουμε το χώρο και να τον καταστήσουμε λειτουργικό, να πραγματοποιήσουμε εκδηλώσεις πολιτικού περιεχομένου, καθώς και να παρέμβουμε στην τοπική κοινωνία με δράσεις αντιπληροφόρησης.

Σε περίοδο συστημικής κρίσης, (πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, θεσμικής) και ενώ παρατηρούνται φαινόμενα κοινωνικής όξυνσης και κοινωνικού αναβρασμού, το κράτος επιλέγει να θωρακιστεί εντείνοντας το βαθμό καταστολής για να διατηρήσει τη θέση ισχύος του. Στόχος του είναι να «χτυπήσει» κάθε κομμάτι του κοινωνικού συνόλου που αντιστέκεται στους σχεδιασμούς του. Τα πολιτικά στέκια και οι καταλήψεις αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του αγώνα βρίσκονται στο στόχαστρο του κατασταλτικού μηχανισμού, ο οποίος δρα εναντίον τους με εκκενώσεις, έρευνες και αποδόσεις κατηγοριών που πολλές φορές συνοδεύονται από υπέρογκες εγγυήσεις. Κι αυτό διότι αποτελούν εστίες πολιτικών ζυμώσεων, συσπείρωσης των αγωνιζόμενων και συλλογικοποίησης της δράσης τους.

Η πολιτική δράση τέτοιων εγχειρημάτων, που αυξάνονται τον τελευταίο καιρό στον ελλαδικό χώρο, είναι φυσικό να βρίσκει απέναντί της και διάφορες νεοφασιστικές ομάδες. Ομάδες που ενοχλούνται άμεσα από τα προτάγματα που προβάλλονται από αυτούς τους χώρους, όπως αυτά της ισότητας και της αλληλεγγύης μεταξύ όλων των κοινωνικών υποκειμένων χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. Οι εμπρηστικές επιθέσεις σε κατειλημμένους χώρους και στέκια αποτελούν συνηθισμένη τους τακτική, καθώς έχουν σημειωθεί επίσης και κάποιοι τραυματισμοί συντρόφων που συμμετέχουν σ’ αυτούς. Επιπλέον δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει τη σύμπραξη κράτους και παρακράτους σε συμμορίτικα χτυπήματα, όχι μόνο ενάντια σε πολιτικούς χώρους αλλά και σε πογκρόμ μεταναστών, πορείες κλπ.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την εμπρηστική επίθεση που έγινε στην κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου ως αναμενόμενη στάση του πολιτικού μας εχθρού, που πιστεύει ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να μας φοβίσει και να αποδυναμώσει την πολιτική μας συλλογικότητα. Όμως η φωτιά, μπορει να προκάλεσε υλικές φθορές αλλά δυνάμωσε τη θέλησή μας και την αποφασιστικότητά μας για συνέχιση του αγώνα μας ως πολιτική οντότητα. Τέλος ως κομμάτι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, θεωρούμε ότι ένα τέτοιο χτύπημα δεν αποτελεί χτύπημα σε μια μεμονωμένη ομάδα αλλά σε έναν ευρύτερο πολιτικό χώρο. Έναν χώρο που βασισμένο στις αρχές της αλληλεγγύης συσπειρώνεται και αντιστέκεται δυναμικά σε τέτοιου είδους φασιστικές επιθέσεις.

10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΛΗΞΗΣ

Κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου
Διονύσου & Σόλωνος, Μαρούσι

http://epavlikouvelou.squat.gr/

Τετάρτη 21/09 στις 21:00*

Πίσω στο 1982 μια μικρή Τούρκικη πόλη, χαμένη στην Ανατολία, υπομένει τις συνέπειες του στρατιωτικού νόμου από το πραξικόπημα του 1980. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας, στερεί το μεροκάματο από τους πλανόδιους μουσικούς οι οποίοι καταλήγουν στη φυλακή. Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής τούς ελευθερώνει με τον όρο να φτιάξουν μια ‘ορχήστρα σύγχρονης μουσικής’. Και οι αυτοδίδακτοι μουσικοί γίνονται σιγά-σιγά μέλη στρατιωτικής ορχήστρας συμμετέχοντας με εμβατήρια στον επετειακό εορτασμό του πραξικοπήματος στις 12 Σεπτεμβρίου. Κάπου όμως κρυμμένες υπάρχουν ακόμα αντιστάσεις… Ο νεαρός κομμουνιστής Haydar μαθαίνει στην κόρη του μαέστρου της ορχήστρας και βιολιστή, τη ‘Διεθνή’. Η νεαρή κοπέλα θα καταφέρει να πείσει την ορχήστρα να παίξει το συγκεκριμένο κομμάτι την ημέρα της επετείου με απρόβλεπτες συνέπειες…

Σκηνοθεσία: Sirri Sureyya Onder, Muharrem Gulmez (2006)

Η αφίσα της προβολής εδώ

* Σε περίπτωση βροχής η προβολή θα πραγματοποιηθεί σε εσωτερικό χώρο

* Η εκδήλωση ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ *

η εκδήλωση προετοιμάστηκε από πρωτοβουλία ατόμων:

Τετάρτη 21/09 στις 18:00 στο λόφο του Ξενία

κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων:

Περί καταλήψεων, «δημοκρατίας» και ομοφωνίας… ο λόγος

Η κατάληψη δεν είναι δημοκρατία

Η κατάληψη αποτελεί το ύστατο μέσο διεκδίκησης των φοιτητών (και όχι μόνο). Σταματάει την παραγωγή της τυποποιημένης γνώσης και τις διοικητικές και οικονομικές λειτουργίες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Είναι ένας εκβιασμός, όπως και η απεργία, που έχουν και οι δύο ως ξεκάθαρο στόχο το κεφάλαιο.

Δεν είναι νόμιμη για το σύστημα και τους νόμους του· είναι όμως νόμιμη για τα δικά μας «θέλω». Και επειδή είναι κάτι που ξεκινάει από εμάς, αυτό ακριβώς μας δίνει τη δυνατότητα να θέσουμε εμείς τους όρους του αγώνα μας. Για μας η ιδέα ότι μέσα σε κινηματικές διαδικασίες κάποιος πρέπει ή ακόμα και μπορεί να μετράει κεφάλια δεν έχει κανένα νόημα.

«Δημοκρατικές» διαδικασίες vs Ομοφωνία

Οι Γ.Σ. (Γενικές Συνελεύσεις) στην τωρινή τους μορφή δεν αποτελούν κοινό πεδίο ζύμωσης και ανταλλαγής επιχειρημάτων, καθώς συνήθως το αποτέλεσμά τους εξαρτάται από τον κόσμο που είναι ικανή να κινητοποιήσει η κάθε παράταξη, ακόμα και ο ανένταχτος κόσμος, που ως μειοψηφία είναι αδύναμος σε μία διαδικασία ψηφοφορίας, αναγκάζεται να ενσωματωθεί στις ήδη υπάρχουσες απόψεις που ενδεχομένως να μην τον εκφράζουν.

Βασική προϋπόθεση στο να καταφέρει αυτός ο κόσμος να μείνει μέχρι το τέλος μιας Γ.Σ. είναι να μην είναι αναγκασμένος να υποστεί μικροπολιτικές εντάσεις και παραληρήματα των εκάστοτε ηγετίσκων. Παράλληλα το σώμα που απαρτίζει τη συνέλευση δεν έχει ούτε κοινή αφετηρία ούτε κοινές επιδιώξεις· ενυπάρχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι η συνθήκη που διαμορφώνεται με το Νόμο–Πλαίσιο, όπου κάποιοι υπερμάχονται του νόμου και θέλουν ανοιχτές σχολές, ενώ κάποιοι άλλοι διαλέγουν το δρόμο της αντίστασης. Όλοι χαιρόμαστε που οι άνθρωποι που υποστηρίζουμε την κατάληψη και τις κινητοποιήσεις είμαστε πλειοψηφία μέσα στις Γ.Σ. αν όμως άλλαζαν οι συσχετισμοί και από πλειοψηφία γινόμασταν μειοψηφία θα αποδεχόμασταν την ήττα μας, σταματώντας να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας;

Μάλλον όχι, μιας και δεν θα ’πρεπε να μας ενδιαφέρει η ύπαρξη διαδικασιών στις οποίες θα μπορεί να ακούγεται η άποψη όλων. Μας ενδιαφέρει η άποψη μόνο αυτών που προσπαθούν, σε κάθε δεδομένη στιγμή, να αλλάξουν την κατάσταση της ζωής τους επιλέγοντας το δρόμο της συλλογικής αντίστασης. Αυτή η συνθήκη – προς το παρόν – υπάρχει μόνο μέσα στις καταλήψεις· εκεί βρίσκεται ο κόσμος αυτός.

Οι καταλήψεις αποτελούν κοινότητες αγώνα όπου μπορούμε να συνδιαλ­λαγούμε και να και να ανταλλάξουμε ιδέες για δράσεις και πρακτικές. Σε καμία περίπτωση δεν θα ’πρεπε να επιτρέψουμε να μεταφερθούν τα χαρακτηριστικά των Γ.Σ. (έτσι όπως αναφέρθηκαν και παραπάνω) στις επιτροπές και τα συντονιστικά των καταλήψεων. Εκεί, άτομα με κοινές επιδιώξεις μπορούν να συνδιαμορ­φώνουν και να αποφασίζουν ομόφωνα ποιες θα είναι οι δράσεις τους.

Για μας η ομοφωνία δεν είναι από μόνη της στόχος, αλλά είναι και το μέσο που θα φέρει τον κόσμο, που απαρτίζει μία κοινότητα αγώνα, να κάνει κτήμα τις αποφάσεις του. Η ομοφωνία είναι ο τρόπος μέσω του οποίου οι άνθρωποι μπλέκουν τις ανάγκες και τις ζωές τους με τις κινηματικές επιδιώξεις χωρίς την ανάθεση στους «ειδικούς» της πολιτικής και του συνδικαλισμού.

Όταν η συνδιαμόρφωση

απόψεων αποκτά ουσία,

η πράξη γίνεται κτήμα όλων.

* Μειοψηφίες αντίστασης *

μέσα και έξω απ’ τις σχολές

Μυτιλήνη, 16/09/2011

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων:

Συνολική επίθεση – Συλλογική Αντίσταση

Το τελευταίο διάστημα με τις εντολές του κεφαλαίου βιώνουμε μία γενικευμένη επίθεση από το κράτος στα ήδη καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η ρήξη ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους να οξύνεται ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος της εργασίας χάνει κάποιες από τις τελευταίες κατακτήσεις που είχε αποσπάσει από τα αφεντικά, όταν ακόμα ο καπιταλισμός παρήγαγε ψευδαισθήσεις οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητη από όλες αυτές τις ριζικές αναδιαρθρώσεις που έχουν στόχο την περαιτέρω υποτίμηση των ζωών των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας.

Η ιδιωτικοποίηση όσων αγαθών παρέμεναν ακόμα δημόσια (υγεία, φυσικό περιβάλλον, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα) αγγίζει και την εκπαίδευση. Με την παράδοση –και θεσμικά πλέον- του πανεπιστημίου στο ιδιωτικό κεφάλαιο, το αγαθό της γνώσης μετατρέπεται σε εμπόρευμα στην υπηρεσία της ελεύθερης αγοράς.

Οι πιστωτικές μονάδες που εισάγει ο νέος νόμος –προς αντικατάσταση του ενιαίου πτυχίου- αφενός αποδίδουν την έννοια της γνώσης με χρηματοοικονομικούς όρους, αφετέρου είναι ενδεικτικές για το τι εργαζόμενους θέλουν να δημιουργήσουν, δηλαδή ελαστικούς, διαχωρισμένους, εξατομικευμένους και σίγουρα χρεωμένους… Τα φοιτητικά δάνεια έρχονται με τη σειρά τους  να αντικαταστήσουν τον –σχεδόν- δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, με έναν –ακόμα πιο- ταξικό. Για να το πούμε με πιο απλά λόγια· αν «τα ‘χει» η οικογένειά σου μπορείς να σπουδάσεις. Αν όχι, ή δεν σπουδάζεις ή παίρνεις ένα φοιτητικό δάνειο και υποδουλώνεσαι μέχρι να καταφέρεις να το ξεχρεώσεις. Και τότε παίρνεις ένα άλλο δάνειο για να μπορέσεις να ζήσεις…

Παράλληλα, εισβάλοντας οι εταιρίες στις σχολές και επιτάσσοντας την έρευνα στα δικά τους συμφέροντα, μετατρέπουν τους φοιτητές σε απλήρωτους εργαζόμενους και μελλοντικά άνεργους, εφόσον οι ίδιες θέσεις εργασίας θα καλύπτονται από τους εθελοντές-φοιτητές. Η παράδοση της έρευνας στις εταιρίες σημαίνει ότι αυτές μπορούν να διαμορφώνουν κοινωνικές αντιλήψεις και συνθήκες σύμφωνα με τα κερδοσκοπικά συμφέροντά τους, καθώς προφανώς δε θα χρηματοδοτούν όσες έρευνες δεν τις συμφέρουν. Αυτό, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι η επιστήμη θεωρείται η μοναδική κοινωνική διαδικασία που ερμηνεύει αντικειμενικά και αδιαμφισβήτητα τον κόσμο, οδηγεί στην παραγωγή κατευθυνόμενης επιστημονικής αλήθειας.

Προϋπόθεση για να επιβληθεί ο συγκεκριμένος νόμος πλαίσιο και η νέα κοινωνική πραγματικότητα που αυτός φέρνει,  είναι η κατάργηση του ασύλου. Ο νόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί όσο υπάρχουν αντιστάσεις μέσα στα Πανεπιστήμια γι’ αυτό και ανοίγει πλέον ο δρόμος για την νόμιμη καταστολή τους. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και η εμμονή κάποιων (μεγαλοκαθηγητάδων, πρυτάνεων, δημοσιογραφίσκων…) στο να χαρακτηρίζουν «κλειστά Πανεπιστήμια» τις κατειλημμένες σχολές. Όμως, οι καταλήψεις δεν είναι παρά μία προϋπόθεση για τη διαμόρφωση των αγώνων μέσα κι έξω από τις σχολές.

Από την στιγμή που η επίθεση που δεχόμαστε είναι συνολική, η μόνη αποτελεσματική απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι οι συλλογικοί αγώνες. Η μετατροπή αυτών των φοιτητικών αγώνων σε κοινωνικούς, δεν μπορεί να γίνει χωρίς να αντιληφθούν οι συμμετέχοντες τον ρόλο τους έξω από το Πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, άλλα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας είναι αναγκαίο να υπερβούν τους τεχνητούς διαχωρισμούς που μας έχουν επιβληθεί  (π.χ. φοιτητής-εργάτης, ντόπιος-ξένος, άντρας-γυναίκα) για να βρεθούμε μαζί σε κοινούς αγώνες. Αγώνες οι οποίοι θα είναι αυτοοργανωμένοι -μακριά από κομματικά και γραφειοκρατικά συμφέροντα-, οριζόντιοι -αντίθετοι με τη λογική της ανάθεσης και με τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων-, αντι-ιεραρχικοί -χωρίς αρχηγούς και πρόβατα, χωρίς ειδικούς και ακολουθητές.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μειοψηφίες Αντίστασης μέσα και έξω από τις σχολές

(Μυτιλήνη)

Τετάρτη 14/09 στις 21:00

Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών του στο σχολείο, προκαλεί στον Αντουάν, ο οποίος ονειρεύεται την ελευθερία της θάλασσας, μια τάση φυγής από το καταπιεστικό, σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι, μετά από πολλές περιπέτειες, ανάμεσα στις οποίες και ο εγκλεισμός του στο αναμορφωτήριο, κατορθώνει να φθάσει επιτέλους στην θάλασσα…

Σκηνοθεσία: François Truffaut (1959)

Η αφίσα της προβολής εδώ