Κατάληψη στο Μπίνειο

Εφημερίδα τοίχου σχετικά με την υπόθεση της  Μαριάνθης  Πατσελή

Αυτό το εφημεριδάκι τοίχου βγήκε, πρωτοβουλιακά,  από κάποιο κόσμο ( “εκτός των τειχών“) της κατάληψης στο μπίνειο και αφορά στην υπόθεση της Μαριάνθης Πατσελή.

Κείμενο που μοιράστηκε για την ίδια υπόθεση, εδώ

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων στην Κατάληψη.

result_file

Έφτασε άλλη µία εθνική γιορτή και τα σχολεία µπήκαν σε ρυθµούς παρελάσεων. Πρόβες,
παραπρόβες, βήµα, σηµαιοφόροι και παραστάτες. Η µαµά που µας βλέπει από το πεζοδρόµιο
και ο θείος που είναι περήφανος. Τι είναι όµως η παρέλαση; Πώς νιώθουµε για την παρέλαση;
Είναι απλά και µόνο ένας τρόπος να χάνεις λίγες ώρες βαρετού µαθήµατος ή κάτι παραπάνω;
Άνθρωποι µε οµοιόµορφη εµφάνιση και πανοµοιότυπο ύφος. Ίδια ρούχα, ίδια χρώµατα.
Περπατούν συντεταγµένα και πειθήνια. Χαιρετούν τον «αρχηγό» και καµαρώνουν. Εµβατηριακή
µουσική µε επιβλητικό ρυθµό. Οι «καλύτεροι» µπροστά-µπροστά. Οι «κακοί» πίσω. Όλη αυτή η
σύνθεση υποτάσσει το διαφορετικό και πνίγει τον αυθορµητισµό. Γιατί να µη µπορώ να
περπατάω όπως θέλω; Γιατί να µη µπορώ να φοράω ότι θέλω; Έκαναν και οι αγωνιστές του
εικοσιένα µπαµπά παρελάσεις µε τα καλά τους; «Οι αγωνιστές του εικοσιένα παιδί µου ήταν
αφορισµένοι από την εκκλησία, ζούσαν στο βουνό γιατί ήταν παράνοµοι και δεν είχαν βρακί να
φορέσουν, αλλά αυτό είναι άλλο θέµα.»
Μέσα στην παρέλαση γεννιέται ο φασισµός
Στην Ελλάδα οι παρελάσεις επιβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά,
τον οποίο είχε συνεπάρει η πειθαρχία και η οµοιοµορφία της χιτλερικής νεολαίας. Η
δηµιουργία της ΕΟΝ (µεταξική νεολαία) και η ιδεολογική καρικατούρα του 3ου ελληνικού
πολιτισµού έκαναν τις παρελάσεις µαζί µε τις γυµναστικές επιδείξεις εθνικό πρόταγµα. Όλα
αυτά φυσικά µε το αζηµίωτο για όποιον µαθητή ή φαντάρο τολµούσε να βγάλει κιχ!! Σήµερα
αυτό το «προνόµιο» παραµένει αναλλοίωτο για τους φαντάρους, ενώ για τους µαθητές
καραδοκεί το απουσιολόγιο, η απειλή της αποβολής και ο στιγµατισµός.
Καθώς πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου και πιθανότατα όπως και τα τελευταία χρόνια στο
επίκεντρο των συζητήσεων στα ΜΜΕ θα βρεθεί το θέµα για το αν είναι “εθνικά σωστό” να
κουβαλήσει τη σηµαία του σχολείου στην παρέλαση κάποιος αλλοδαπός που πρώτευσε. Σ’
αυτές θα κονταροχτυπηθούν από τη µια κάποιοι θιασώτες του αστικού κοσµοπολιτισµού και
της πολυπολιτισµικής κοινωνίας (µιας πολυπολιτισµικής κοινωνίας όµως στην οποία κυριαρχεί
η εκµετάλλευση των µεταναστών και επιδιώκεται η αφοµοίωσή τους, που αποδέχεται την
ευρώπη-φρούριο και δεν λέει κουβέντα για τα ναρκοπέδια του Έβρου και τις δολοφονίες
µεταναστών από συνοριοφύλακες ή τους πνιγµούς στο αιγαίο εξαιτίας της Frontex και του
λιµενικού) και από την άλλη κάποιοι νοσταλγοί του Μεταξά ή της χούντας που ιδανικό τους
είναι ένα «καθαρό έθνος χωρίς τους “εγκληµατίες µετανάστες” που σαν να µην έφταναν όλα
τα άλλα δεινά που µας προκαλούν, παίρνουν και τη σηµαία απ’ τα παιδιά µας».
Το σύστηµα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήµατος
Κάθε χρόνο ασκείται τροµοκρατία στους µαθητές που δε θέλουνε να παρελάσουν µε την
απειλή των αποβολών/ απουσιών, καθώς επίσης και σε καθηγητές που δε θέλουν να τους
συνοδέψουν… «Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισµός και οι διακρίσεις, ο µιλιταρισµός, η
ψυχολογία µαζικής πειθαρχίας και η αφοµοίωση δεν έχουν προφανώς καµιά σχέση µε την
κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής µνήµης από τους
µαθητές. Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσµιο πόλεµο είναι αυτό
που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόµους µε τη λήξη του πολέµου: “Ποτέ πια
πόλεµος, ποτέ πια φασισµός στη γη”. Κι αυτό φυσικά δε µπορεί να γίνει µέσα από την
παρέλαση, το αντίθετο µάλιστα!», ανέφερε µεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος
των δασκάλων του 1ου Πειραµατικού ∆ηµοτικού Θεσσαλονίκης το 2009. Ωστόσο, παρά την
άρνηση των δασκάλων, οι µαθητές του 1ου Πειραµατικού παρέλασαν µε …άνωθεν επιβολή:
απόφαση του ∆ιευθυντή του 1ου Γραφείου της Πρωτοβάθµιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης.
Η καταπίεση για τη συµµετοχή στις παρελάσεις ή ο ανταγωνισµός που καλλιεργείται για
τον έπαθλο της σηµαίας στον καλό έλληνα πάντα µαθητή είναι ένα κοµµάτι του συνολικού
εκπαιδευτικού συστήµατος που προωθεί τον ανταγωνισµό και το «ο καθένας κοιτάει την πάρτη
του», προετοιµάζοντάς µας ως άξια γρανάζια στην καπιταλιστική µηχανή, δηλαδή
ανταγωνιστικούς εργάτες που σκύβουν το κεφάλι στην εργοδοτική τροµοκρατία.
Πίσω από τις σηµαίες και τις παρελάσεις αρελάσεις κρύβονται τα εγκλήµατα και η
µυθο υθοπλασία λασία του έθνους έθνους-κράτους
Η ιδέα των παρελάσεων, «ανακάλυψη» του Φρειδερίκου της Πρωσίας που µέσα στο
χρόνο εκτός από στρατιώτες επιβλήθηκε και στους µαθητές ήταν ανύπαρκτη πριν τη
δηµιουργία των εθνικών κρατών. Πριν τις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν παρελάσεις ούτε
στην Ελλάδα ούτε αλλού. Τόσο οι σηµαίες όσο κι οι παρελάσεις ήρθαν στο προσκήνιο, όταν τα
δηµιουργούµενα στην Ευρώπη έθνη-κράτη προπαγάνδιζαν το ιδεολόγηµα της «εθνικής
συνείδησης» και του εθνικισµού για να επιβάλουν την κρατική κυριαρχία τους. Απ’ τον
Ατλαντικό ως τη Μ. Ασία οι εθνικοί εορτασµοί εξυµνούσαν και καθαγίαζαν τους πολέµους και
τις γενοκτονίες. Στα πλαίσια του έθνους-κράτους δεν υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά
υπήκοοι που έχουν χρέος & καθήκον. Σταδιακά οι παρελάσεις από τους στρατιώτες
επεκτάθηκαν και στους µαθητές. Η όλη διαδικασία της παρέλασης είναι βασισµένη σε αρχές
µιλιταριστικού χαρακτήρα που βρίσκουν εφαρµογή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο πολεµικός
χαρακτήρας των εθνικών εορτασµών έµελλε στο εξής να συµβολίζει, και συνεχίζει να το κάνει,
τον καθαγιασµό των ανθρώπινων σφαγείων. Προβάλλοντας στο παρόν και στο µέλλον τον
προορισµό των υπηκόων κι όχι των ελεύθερων ανθρώπων, προς το βωµό του εθνικού
θυσιαστηρίου παίρνοντας τα χαρακτηριστικά του καθήκοντος µε όλες τις κυρώσεις που
επιβάλλει η αµφισβήτηση ή η άρνησή του.
Πώς και γιατί επιβάλλεται ιβάλλεται η εθνική συνείδηση
Ναι σίγουρα, τα χρόνια περάσανε, ο καπιταλισµός έχει ριζώσει για τα καλά στις ζωές µας
και είναι πασιφανές ότι το κεφάλαιο δεν γνωρίζει σύνορα. Πρέπει όµως να υπάρχει κάτι
ενωτικό, κάτι εκτονωτικό µπροστά στο κίνδυνο των κοινωνικών εκρήξεων µέσα στην
καπιταλιστική κρίση: το ιδεολόγηµα του έθνους. Αλλεπάλληλες οι εκκλήσεις από όλα τα
πολιτικά κόµµατα για εθνική οµοψυχία. Αλλεπάλληλες οι εκκλήσεις για εθνική συναίνεση στα
συνεχιζόµενα µέτρα που λαµβάνονται και οδηγούν στην περαιτέρω εξαθλίωση την εργατική
τάξη. Ακόµα και από τα κόµµατα της αριστεράς, παραγγέλθηκε οι αντιδράσεις τους να είναι
περιορισµένες και να λαµβάνουν υπ’ όψιν τους τη “δύσκολη θέση της ελλάδας”. Με λίγα λόγια,
βγείτε να κάνετε το κοµµάτι σας, αλλά µετά γρήγορα πίσω στις δουλειές σας, να παράγετε λίγο
ακόµα πλούτο για τη χώρα. Λίγο ακόµα πλούτο για να µη χάσουν τα προνόµιά τους οι
εξουσιαστές αυτού του τόπου.
Από τη στιγµή επινόησης της έννοιας του έθνους από την αστική τάξη της Γαλλίας πριν
από 200 χρόνια, η λογική είναι η ίδια: χρησιµοποιείται για την κατασκευή µίας πλασµατικής
συλλογικής συνείδησης και καλούµαστε όλοι µαζί ως έθνος να ξεπεράσουµε την όποια κρίση.
Να κόψει λίγο ο βιοµήχανος, να κόψει πολύ ο εργάτης, να κόψει λίγο ο πρόεδρος της
δηµοκρατίας, να κάνει παραπάνω υποµονή ο άνεργος…

Απέναντι έναντι στην εθνική συσπείρωση είρωση είρωση, προτάσσουµε ροτάσσουτην ταξική
Απέναντι έναντι στον ανταγωνισµό ό, προτάσσουµε ροτάσσουτην ην αλληλεγγύη
Τα συµφέροντα κράτους και κοινωνίας δεν ήταν και ποτέ οτέ δεν θα είναι κοινά κοινά.
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ
Η ΜΟΝΗ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Αντιεξουσιάστριες/Αντιεξουσιαστές

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων στην Κατάληψη.

Στις 10 Μάρτη πέφτει νεκρός ο αναρχικός Λάμπρος Φούντας από σφαίρες μπάτσων στην περιοχή της Δάφνης ( Αθήνα).
Στις 10 Απρίλη 2010 συλλαμβάνονται 6 κοινωνικοί αγωνιστές για τη συμμετοχή τους στην ένοπλη οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Η χρονική στιγμή που επιλέχθηκε δεν ήταν καθόλου τυχαία. Λίγο πριν την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ, κράτος, μπάτσοι και μ.μ.ε βρήκαν την ευκαιρία να αποπροσανατολίσουν για άλλη μια φορά την κοινωνία από την πραγματική τρομοκρατία που έπεται! το ίδιο είχε συμβεί πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2009, με την υποτιθέμενη εξάρθρωση της οργάνωσης  «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς».
Συντροφικές και φιλικές σχέσεις ποινικοποιούνται, σπίτια βαφτίζονται γιάφκες γιατί είχαν καλαμωτές, κατσαρόλες, ξυπνητήρια, έντυπα του αναρχικού – αντιεξουσιαστικού χώρου, όργανα γυμναστικής κ.ά που μπορεί να υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης οργιάζουν και στήνουν τηλεδίκες, αναπαράγουν το λόγο της «αντιτρομοκρατικής» αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον κανιβαλιστικό θεσμικό τους ρόλο.
Η διαπόμπευση ανθρώπων και η περιφορά της εικόνας τους στα Μ.Μ.Ε, η προώθηση σε θεαματικό επίπεδο του αντιεξουσιαστή σαν «εγκληματική» φιγούρα, η στοχοποίηση ολόκληρου κοινωνικοπολιτικού ρεύματος που επιμένει να αντιστέκεται και να επιτίθεται καθώς και η παγίδευση ατόμων στο λαβύρινθο της δικαστικής εξουσίας έχουν σαν στόχο να αφοπλίσουν και να αποτρέψουν δράσεις αντίστασης, φοβούμενοι (οι εξουσιαστές) για τα χειρότερα που έρχονται. Οποιαδήποτε μορφή δράσης ενοχλεί το κράτος ή δεν μπορεί να αφομοιωθεί από αυτό, αποπολιτικοποιείται, διώκεται ως «ποινική» και δικάζεται ως τέτοια.
Στις 14 Οκτώβρη οι 6 συλληφθέντες και προφυλακισμένοι για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα καλέστηκαν από το συμβούλιο εφετών για να αποφασιστεί η παράταση ή μη της προφυλάκισής τους, λόγω της συμπλήρωσης του 6μήνου. Οι 3 που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη με επιστολή τους προς την κοινωνία, Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης και Κώστας Γουρνάς, αρνήθηκαν να παρουσιαστούν, μη αναγνωρίζοντας τη διαδικασία. Οι υπόλοιποι τρεις, Σαράντος Νικητόπουλος, Χριστόφορος Κορτέσης και Βαγγέλης Σταθόπουλος, αρνούμενοι κάθε κατηγορία καθώς διώκονται λόγω των συντροφικών τους σχέσεων και της πολιτικής τους δράσης, ζήτησαν και πήραν προθεσμία.
Από τις 9 Οκτώβρη ο Κώστας Γουρνάς βρίσκεται σε απεργία πείνας αιτούμενος τη μεταφορά του από τις φυλακές Τρικάλων στις φυλακές Κορυδαλλού για να βρίσκεται κοντά στην οικογένειά του. Παράλληλα σε ένδειξη αλληλεγγύης ο Ν. Μαζιώτης ξεκινά απεργία πείνας στις 9/10, ενώ την ίδια μέρα προχωρούν σε αποχή συσσιτίου οι παρακάτω κρατούμενοι της ΣΤ’ πτέρυγας του Κορυδαλλού: Σαράντος Νικητόπουλος, Βαγγέλης Σταθόπουλος, Άγγελος Δελανδρέας, Αλκέτ Ριτζάι, Σταύρος Παναγάκος και Κώστας Μαυρίδης. Στην Α’ πτερυγα Κορυδαλλού οι Μ. Τραϊκάπης, Α. Κοσίβας, Α. Σειρηνίδης, Χ. Χατζημιχελάκης, Χ. Στρατηγόπουλος, και Γ. Δημητράκης από τις φυλακές Δομοκού. Στις 14 Οκτώβρη απορρίπτεται το αίτημα του Κ. Γουρνά από το υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ και στις 15 Οκτώβρη οι Α. Δελανδρέας, Α. Ριτζάι και Σ. Παναγάκος ξεκινούν απεργία πείνας, ενώ ο Σαράντος Νικητόπουλος έκανε συμβολική διήμερη απεργία πείνας. Οι υπόλοιποι κρατούμενοι συνεχίζουν την αποχή συσσιτίου.
«Τρομοκρατία είναι να μην έχεις τα βασικά για να επιβιώσεις, να σου παίρνουν το μισθό και τη σύνταξη, να σου κατάσχει η τράπεζα το σπίτι, να ζεις μέσα στη μόλυνση που σκοτώνει. Τρομοκρατία είναι να ζεις καθημερινά υπό το καθεστώς του φόβου για την επιβίωση.
Για τα περισσότερα τμήματα της κοινωνίας, τρομοκράτες και εγκληματίες είναι αυτοί που κυβερνούν, είναι οι καθεστωτικοί πολιτικοί, είναι οι πλούσιοι, οι προνομιούχες κάστες που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και που ευημερούν συμμετέχοντας στην οικονομική και πολιτική εξουσία. Εχθροί της κοινωνίας είναι αυτοί που, αφού έκλεβαν και πλούτιζαν για χρόνια εις βάρος της, εκμεταλλευόμενοι ένα βάρβαρο και κατάφωρα άδικο σύστημα, τώρα που αυτό διανύει τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του, απαιτούν από αυτήν όλο και μεγαλύτερες θυσίες, απαιτούν από όλους μας να παραδώσουμε οικειοθελώς όλο το αίμα μας για να συντηρηθεί στη ζωή το σάπιο σώμα του καθεστώτος.»
Απόσπασμα από την πολιτική επιστολή προς την κοινωνία των Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτη και Κ. Γουρνά

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 3 ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ – ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Κ. ΓΟΥΡΝΑ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ & Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Αλληλέγγυοι / αλληλέγγυες

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράζεται από πρωτοβουλία ατόμων στην Κατάληψη.

ποιοι σαπίζουν, τελικά, στις φυλακές;

Πριν λίγες μέρες δικαστήριο της Μυτιλήνης καταδίκασε τη Μαριάνθη Πατσελή σε ισόβια κάθειρξη, για 12 γραμμάρια ηρωίνης. Η Μ. Πατσελή είναι εξαρτημένη χρήστρια και προσκόμισε στο δικαστήριο όλες τις ιατροδικαστικές γνωματεύσεις και βεβαιώσεις παρακολούθησης προγραμμάτων απεξάρτησης μέσα στις φυλακές. Παρόλα αυτά, ο εφέτης Σάββας Κυριακίδης, παρακάμπτοντας ακόμα και αποφάσεις προηγούμενων δικαστηρίων, δεν της το αναγνώρισε. Ασκώντας, έτσι, την απόλυτη εξουσία του, αποφάσισε να την κλείσει στη φυλακή για όλη της τη ζωή.

Ένα πρώτο ερώτημα, εύλογα, μας δημιουργείται: αν, για το αστικό σύστημα, φυλακή σημαίνει τιμωρία, ποινή και σωφρονισμός για την παραβίαση κάποιου κανόνα, ποιοι και πώς αποφασίζουν αυτούς τους κανόνες, ποιοι και πώς τους επιβάλλουν;

Με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, κρατούμενοι εξέδωσαν το παρακάτω κείμενο:

«Εμείς, κρατούμενοι και κρατούμενες από πολλές φυλακές της χώρας, εκφράζουμε την οργή μας για τις εξοντωτικές ποινές, που μας αποδίδει η …ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Ποινές που κυρίως εισπράττουμε όσοι από μας είμαστε φτωχοί, αδύναμοι, τοξικομανείς ή αλλοδαποί. Καταγγέλλουμε τις εξοντωτικές ποινές, που φτάνουν μέχρι ισόβια, για μικροποσότητες ναρκωτικών μεταξύ τοξικομανών, όπως στην περίπτωση της Μαριάνθης Πατσελή, που όπως υποστήριξε συγκατηγορούμενή της, τα αντάλλαξε με καλλυντικά! Στεφτείτε έναν άνθρωπο -που στην πραγματικότητα είναι θύμα της πραγματικής εμπορίας- να είναι επί 20 χρόνια συνεχώς στη φυλακή, την ώρα που άνθρωποι που εμπλέκονται στα μεγαλύτερα σκάνδαλα (βατοπέδια κ.λπ.) κυκλοφορούν ελεύθεροι και διασκεδάζουν. Έτσι, ενώ στη Βουλή παίζεται μια κωμωδία, ένα παιχνίδι εντυπώσεων με τα κλεμμένα λεφτά των πολιτικών, χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται στη φυλακή χωρίς προοπτική, χωρίς αύριο. Το 2009, ο συγκρατούμενός μας Αν. Χαραλαμπάκης, αποδεδειγμένα τοξικομανής επί τριάντα χρόνια, καταδικάστηκε σε ισόβια για 6,5 γραμμάρια ηρωίνης. Τέσσερις μήνες μετά αυτοκτόνησε. Φαίνεται ότι η Πολιτεία έχει αποφασίσει να προχωρήσει σε αποσυμφόρηση μέσω της φυσικής μας εξόντωσης!».

Η Μ. Πατσελή δεν είναι άγνωστη στο χώρο των φυλακών. Έχει, με συνέπεια, αγωνιστεί για τα δικαιώματα των φυλακισμένων. Μαζί με τη συγκρατούμενή της Κ. Γκουλιώνη (που βρέθηκε νεκρή και δεμένη με χειροπέδες, κατά τη μεταγωγή της με πλοίο πριν το εφετείο της) αντιστάθηκε και δημοσιοποίησε το βασανιστήριο του κολπικού ελέγχου στις γυναικείες φυλακές. Η περίπτωσή της αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα συμπόρευσης κράτους και δικαστικού μηχανισμού για την ηθική και συχνά και φυσική εξόντωση ανθρώπων μέσω του σωφρονιστικού συστήματος. Ανθρώπων που, ακόμη και σε συνθήκες εγκλεισμού, επιλέγουν να μένουν αξιοπρεπείς. Ανθρώπων που, με τεράστιο προσωπικό κόστος, επιλέγουν να συμμετέχουν σε συλλογικούς αγώνες κρατουμένων ή δε διστάζουν να προχωρούν σε ατομικές πράξεις ανυπακοής. Κι αυτή είναι μια στάση ζωής που δε συγχωρείται εύκολα από το εκδικητικό κράτος και τους εξουσιομανείς υπερασπιστές του.

Σε εμάς, τους «απ’ έξω», φτάνει ένα πολύ μικρό δείγμα ανάλογων περιπτώσεων. Όπως του Βαγγέλη Πάλλη, που έχει γευτεί πολλάκις τη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος, με εκδικητικές μεταγωγές, ξυλοδαρμούς, απομονώσεις, πειθαρχικά. Στις 30/8, έπειτα από μια ακόμη αυθαίρετη απόρριψη του αιτήματός του για προσωρινή άδεια εξόδου, ενώ πληροί όλες τις τυπικές προϋποθέσεις, ο Β. Πάλλης αυτοτραυματίστηκε σοβαρά στο κελί του και έκτοτε νοσηλεύεται σε νοσοκομείο. Ή η περίπτωση των αδελφών Νίκου και Θόδωρου Τσουβαλάκη, δύο «φτωχοδιάβολων» που, για μικροκλοπές υπολογιστών και μπαταριών για κινητά από αλυσίδα ηλεκτρονικών, καταδικάστηκαν σε έξι και τέσσερα χρόνια φυλάκισης. Ο Ν. Τσουβαλάκης εξηγείται:

«Προσπαθήσαμε να κλέψουμε γιατί λιμοκτονούσαμε. Δούλευα σε καφετέριες κι εστιατόρια στα νησιά. Το χειμώνα δε βρήκα δουλειά. Ζούσαμε μαζί στα Πετράλωνα, χρωστάγαμε τα νοίκια. Ο Θοδωρής δεν μπορούσε να δουλέψει. Έπαιρνε από την Πρόνοια επίδομα 280 ευρώ. Άλλοι ληστεύουν το Δημόσιο, ταμπουρωμένοι πίσω από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, κι εμείς εκτίουμε ποινή για κακουργήματα».

Ο Θόδωρος έχει 67% αναπηρία και ο αδελφός του Νίκος έφτασε μέχρι την απεργία πείνας (!) για να κατορθώσει την, αυτονόητη, μεταγωγή του στην ίδια φυλακή. Και συνεχίζει:

«Όπως ξέρεις, το κράτος εκδικείται όσους είναι εκτός κοπαδιού και δεν δέχονται να είναι υποζύγια της κάθε εξουσίας. Εδώ, όπως και σε όλες τις φυλακές, οι κρατούμενοι έχουν μετατραπεί σε ζόμπι από τα χάπια και την πρέζα. (…) Εκατοντάδες οι νεκροί και οι σακάτηδες.»

Εμείς, κάποιοι απ’ τους «απ’ έξω», δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για την όποια «καλυτέρευση» του συστήματος. Συχνά δεν τρέφουν ούτε και οι «από μέσα». Ξέρουμε πως σε έναν κόσμο χωρισμένο σε τάξεις, η δικαιοσύνη θα είναι ταξική. Σε έναν κόσμο που κινείται από την εκμετάλλευση και την επιβολή, η φυλακή θα αποτελεί ένα απ’ τα βασικά του θεμέλια. Η φυλακή είναι μια κρατική λύση στα προβλήματα που δημιουργεί η ύπαρξη του κράτους. Είναι μια καπιταλιστική λύση στα προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Για μας, είναι σαφές πως όσο θα υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, θα υπάρχει και κλοπή. Όσο θα υπάρχει χρήμα ποτέ δε θα είναι αρκετό για όλους, όσο θα υπάρχει εξουσία θα γεννιούνται πάντα παράνομοι.

εκτός των τειχών

Τα έσοδα από την εκδήλωση θα διατεθούν για την κάλυψη αναγκών κρατούμενων συντροφων