Κατάληψη στο Μπίνειο

Από τις 6 μ.μ. για καφέ και τσάι

μέχρι το βράδυ για κρασί και μπύρα.

Τετάρτη 30 Νοέμβρη στις 21:00

Προβολές ντοκυμαντέρ:

Η δυνατότητα για την έφοδο στον ουρανό: Παρουσίαση της εξέγερσης του Δεκέμβρη μέσα από τις πράξεις και το λόγο των ίδιων των εξεγερμένων.
Η οργή αντικαθιστά τα δάκρυα: “…χωρίς να μιλάει από τη σκοπιά του δήθεν αντικειμενικού παρατηρητή αλλά από αυτή του άμεσα συμμετέχοντα και παίρνει ξεκάθαρα θέση: υπέρ της εξέγερσης …προσπαθεί έτσι να συμβάλλει στη διατήρηση της κινηματικής μνήμης απέναντι στη σιωπή και την πλαστογραφία που θέλει να επιβάλλει η κάθε εξουσία.”

Ακόμα και η βροχή (Tambien la lluvia)

της Icíar Bollaín (2011, 103′)

Ένας σκηνοθέτης, ο Σεμπάστιαν, πηγαίνει στην Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία για τον Χριστόφορο Κολόμβο, πέρα από τον μύθο. Για τον εξερευνητή των θαλασσών που δεν ήθελε απλά να εκχριστιανίσει τους ινδιάνους, αλλά είχε εμμονή με το χρυσό και έκανε σκλάβους τους ιθαγενείς που του αντιστάθηκαν. Όμως, στην πόλη όπου πραγματοποιούνται τα γυρίσματα, τα αποθέματα νερού πωλούνται σε μια πολυεθνική και οι ιθαγενείς καλούνται 500 χρόνια μετά από την έλευση του Κολόμβου να παλέψουν όχι για το χρυσάφι αυτή τη φορά, αλλά για το πιο απλό αλλά πολύτιμο αγαθό, το νερό.

Κείμενο που γράφτηκε και μοιράστηκε από πρωτοβουλία ατόμων της Κατάληψης

Τετάρτη 16/11 στις 21:00: Κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες 1974–1980

Το ντοκιµαντέρ αυτό, αρκετά επίκαιρο µέχρι την εποχή µας, αναφέρεται στους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες λίγο µετά την πτώση της χούντας και αποτελεί ένα πραγµατικό ιστορικό ντοκουµέντο των αγώνων της εργατικής τάξης εκείνης της περιόδου. Η δικτατορία είχε απαγορεύσει όλες τις απεργίες και εργατικές κινητοποιήσεις, ακόµα και την ύπαρξη κοµµάτων.

Αυτό είχε ως αποτέλεσµα µετά την πτώση της να ξεσπάσουν αυθόρµητοι εργατικοί αγώνες που δεν ελέγχονταν από τα κοµµατικά επιτελεία. Αυτοί οι αυθόρµητοι και αυτοοργανωµένοι αγώνες που πολλές φορές έπαιρναν και τα χαρακτηριστικά άγριων απεργιών, καταλήψεων κλπ έφτασαν λίγο πολύ να διεξάγονται µέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Από κει και πέρα άρχισε ο κοµµατικός εναγκαλισµός των σωµατείων από όλα τα κόµµατα µε στόχο τη διαχείριση της εργατικής τάξης µέσα στα όρια του συστήµατος. Τις συνέπειες αυτής της διαχείρισης τις ζούµε µέχρι σήµερα. Παράλληλα, είναι επίκαιρο γιατί δείχνει µε εµφανή τρόπο τους πρώτους αγώνες που έκαναν µαζί Έλληνες και ξένοι εργάτες.

Η αφίσα της εκδήλωσης εδώ

Την Τρίτη 15/11 στις 7 μμ θα πραγματοποιηθεί το πρώτο μάθημα ελεύθερου σχεδίου για τη νέα χρονιά και θα συνοδευτεί από προβολή.

Κυριακή 13/11 στις 21:00

Απόσπασµα από την εισήγηση του πολιτικού καφενείου:

Για παράδειγµα ένα τέτοιο είναι ότι στην πραγµατικότητα δεν ήταν εξέγερση κανενός «ελληνικού λαού» το τριήµερο, όπως κανένας «ελληνικός λαός» δεν αντιστάθηκε στην πραγµατικότητα στην χούντα (όπως δεν αντιστέκεται σήµερα κανένας «ελληνικός λαός» στην δηµοκρατία). Αυτοί που συµµετείχαν στο τριήµερο ήταν κάποια κοινωνικά κοµµάτια, κυρίως φοιτητές, µαθητές και νέοι εργάτες, όπως και το παλιό πολιτικό κοµµάτι των Ιουλιανών. Αν και εξαιρετικά φιλελεύθερη η ελληνική χούντα σε σχέση για παράδειγµα µε τις αντίστοιχες της λατινικής αµερικής (το να συγκρίνεις την χούντα του Παπαδόπουλου µε την χούντα του Πινοσέτ στο πεδίο της καταστολής, είναι σαν να συγκρίνεις το Γκουαντανάµο µε τα κελιά των κρατούµενων της 17Ν), εκείνο το βράδυ «υπερέβαλε» (ως όφειλε…): φράγµατα πυρός, ελεύθεροι σκοπευτές, τανκς, αύρες, τµήµατα του στρατού, πρέπει να άφησαν πίσω τους κοντά στους 4000 νεκρούς. Η επίσηµη ιστορία που έχει ένα νεκρολόγιο µε 60 ονόµατα και οι γελοιότητες του Πασαλάρη (που µιλάει για ελάχιστους νεκρούς), δεν αλλάζουν µια βασική αλήθεια: αυτή που λέει για παράδειγµα ότι το ΚΚΕ απέτρεπε επίµονα τα µέλη του (και ξέρουµε όλοι ότι έχει την δυνατότητα για κάτι τέτοιο) να µην δηλώσουν τους νεκρούς τους, µια που το καθεστώς βρισκόταν ήδη σε διαδικασία φιλελευθεροποίησης και η νοµιµοποίηση του Κόµµατος ήταν ήδη φανερή στον ορίζοντα, οπότε τέτοιου είδους εντάσεις (όπως ο καταλογισµός των νεκρών), δεν ήταν συµβατές µε την στρατηγική του. Ένα άλλο γεγονός είναι ότι στην εξέγερση εκφράστηκαν από διαφορετικά κοµµάτια των ανθρώπων που συµµετείχαν, εντελώς ανοµοιογενή αιτήµατα, που υπερασπίστηκαν και από εντελώς διαφορετικές πολιτικές συµπεριφορές: όταν η µικρή Μαρία έπαιζε µε τα µικρόφωνα της συντονιστικής και εξέφραζε όλο το βάθος της ρηχής πολιτικής κουλτούρας της («αδέρφια µας στρατιώτες», κ.α.), κάποιοι ετοιµάζανε µολότωφ στην αυλή του ιδρύµατος. Και όταν ο ευαίσθητος Παπαχρήστου (που έχει το ανυπέρβλητο θράσος να επιµένει στην πρωτοπορία της πλαστογράφησης µε το φίλο του τον Λαλιώτη και να το παίζει παράλληλα και επαναστάτης) τραγουδούσε τον εθνικό ύµνο, κάποιοι είχαν πανό στα κάγκελα που έγραφαν «Κάτω το κράτος», ή «Ζήτω η παρτούζα». Όπως και όταν κόσµος καθότανε και έτρωγε ξύλο, ή περίµενε το Λαλιώτη να διαπραγµατεύεται µε την αριστερά την παράδοση του ιδρύµατος στους µπάτσους, κάποιοι πολιορκούσαν υπηρεσίες και υπουργεία, ή µπλόκαραν όλο το βράδυ την Αλεξάνδρας µε οδοφράγµατα από αυτοκίνητα, εµποδίζοντας τα τανκς να κατεβούν από αυτή την πλευρά.

Η αφίσα της εκδήλωσης εδώ

Τετάρτη 09/11 στις 21:00: Μαρτυρίες

Ένα πολυσήµαντο κινηµατογραφικό χρονικό της περιόδου που αρχίζει µε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέµβριο του 1973 και φτάνει ως και τον Αύγουστο του 1975. Ο κινηµατογραφιστής καταγράφει, µε συγκινησιακή φόρτιση κι εκφραστική δύναµη, σηµαίνουσες στιγµές και γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνη την εποχή, όπως η κηδεία του Κώστα Βάρναλη, η απεργία πείνας του Βαγενά, η επιστροφή των αγωνιστών από τις εξορίες και τις φυλακές, οι πρώτες µεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις και η σταδιακή συγκρότηση του µεταπολιτευτικού αστικοδηµοκρατικού πολιτικού σκηνικού. Ανατρέχει στο παρελθόν για να διαφωτίσει ιστορικά τη σύγχρονη ιστορική συγκυρία. Επίσης το ντοκιµαντέρ περιλαµβάνει την πρώτη δηµόσια εµφάνιση των θωρακισµένων της Χωροφυλακής (τις λεγόµενες «αύρες του Καραµανλή») στις 7 Φεβρουαρίου του 1975 κι εκτεταµένα πλάνα από τις συγκρούσεις ΜΑΤ–οικοδόµων στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους.

Σκηνοθεσία: Νίκος Καβουκίδης

Η αφίσα των προβολών εδώ