Μπάτσοι, κράτος και αφεντικά δολοφονούν και πάλι…..

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βασανίζεται μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, 37 ετών από το Πακιστάν, στην αίθουσα προσωρινής κράτησης, στην οποία όλως τυχαίως μάλιστα δεν υπήρχαν κάμερες. Λίγες μέρες μετά από αυτή τη  δολοφονία, 29χρονος μετανάστης βρίσκεται απαγχονισμένος μέσα στο κελί του στο Α.Τ. Ομόνοιας. Στα συγκεκριμένα Α.Τ., όπως και σε άλλα ανά τον ελλαδικό χώρο, έχουν συμβεί επανειλημμένα βασανισμοί και δολοφονίες ατόμων με αμιγώς ρατσιστικά κίνητρα. Αυτό που δείχνουν οι φωτογραφίες με το διαλυμένο σώμα του Ασίκ δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά καθεστώς. 

Ο σαδισμός της εξουσίας συνεχίζει να δολοφονεί εντός και εκτός Α.Τ., μέσα σε κέντρα κράτησης μεταναστών, στο Αιγαίο, στον φράχτη του Έβρου. Στο στόχαστρο είμαστε όλα μας, ωστόσο η βία είναι πάντα ανάλογη με την εθνικότητα και το ταξικό προφίλ του εκάστοτε ατόμου. Κύρια θύματα μετανάστες, ρομά, τοξικοεξαρτημένοι, λοατκι και οποιοδήποτε άτομο ανήκει στον πάτο της ταξικής πυραμίδας. Ζωές οι οποίες θεωρούνται οριακά μηδαμινής αξίας, αρά και η δολοφονία τους κοινωνικά νομιμοποιημένη.

Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ορίζει τους όρους ζωής μας και γεννά κάθε σχέση καταπιεστικής φύσεως, χρησιμοποιώντας ως μέσα επιβολής τα λεγόμενα «σώματα ασφαλείας» (μπάτσους, λιμενικούς, στρατό),  τα οποία στην πραγματικότητα είναι ένα οργανωμένο σώμα δολοφόνων. Φυσικοί αυτουργοί αυτοί και ηθικός αυτουργός το κράτος, το οποίο δολοφονεί διαρκώς, είτε με κλειστές κάμερες, είτε αλλοιώνοντας στοιχεία, προσπαθώντας να συγκαλύψει τις δολοφονίες. Άλλωστε ο διαχρονικός αυτων, στους οποίους παραχωρείται από τους εκάστοτε εξουσιαστές το μονοπώλιο της βίας, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προστασία κράτους και κεφαλαίου. Δουλειά τους είναι να διατηρούν το status quo και την εκμετάλλευση, να ποδοπατούν κοινωνικές αντιστάσεις, να επιτίθενται σε πορείες και απεργίες, να πουλάνε εξουσία, να εξουδετερώνουν όσους η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας έχει αναγάγει σε «κοινωνικό περιθώριο»,  ακόμη και να στραφεί με τα όπλα ενάντια στον κόσμο που εξεγείρεται απέναντι σε μια ζωή δούλου, απέναντι στον κόσμο που θέλει να πάψει να είναι αόρατος. 

Εμείς σαν αντιεξουσιαστές/στριες δηλώνουμε αλληλέγγυοι/ες σε όλα τα καταπιεσμένα, εκμεταλλευόμενα άτομα, μέσα από κοινούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ώσπου να καταστρέψουμε κάθε μορφή εξουσίας που γεννά ανισότητα, βαρβαρότητα, εξαθλίωση και απανθρωποποίηση. Επιλέγουμε να σχηματίσουμε συλλογικές σχέσεις, που προάγουν την ισότητα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, στη βάση μίας επαναστατικής προοπτικής.

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΜΠΑΤΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ 

ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

              Πρωτοβουλία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Καμραν Ασικ

Cops, state and bosses are killing again…..

On September 21, 2024, Mohammad Kamran Asik, 37 years old from Pakistan, was tortured to death at the Agios Panteleimon police station in the temporary detention room, where there were no cameras. A few days after this atrocious cop killing, a 29-year-old immigrant is found hanged in his cell at the Omonia police station. In these police stations, as in others around Greece, there have been repeated torture and murders of people with purely racist motives. What the photographs of Asik’s broken body show is not an isolated event but a regime.

The sadism of power continues to murder inside and outside the police stations, in migrant detention centres, at the Aegean, at the Evros fence. We are all targeted, but the violence is always proportional to the nationality and class profile of the individual. The main victims are migrants, Roma, drug addicts, lgbtqi+ and any person at the bottom of the class pyramid. Lives which are considered of marginal value, and their murder is socially legitimized.

We have no illusions about how much the state cares about us. We live in a capitalist system, which defines our conditions of life and generates every relationship of an oppressive nature, using as means of enforcement the so-called “security forces” (cops, coastguards, army), which are in fact organized killers. The natural perpetrators aris them, the moral perpetrator is the state, which is constantly killing, either with closed cameras or by hiding evidence, trying to cover up the murders. After all, the timeless role of the cops, to whom the rulers grant the monopoly of violence, is nothing less than the protection of the state and capital. Their job is to maintain the status quo and exploitation, to trample on social resistance, to attack demos and strikes, to neutralise those whom the class stratification of society has reduced to the “social fringe”, and if things are pushed to extremes even to turn their guns on people who revolt against a life of slavery.

We as anti-authoritarians cannot but stand in solidarity with all oppressed, exploited individuals, through common social and class struggles in order to destroy every form of power that generates inequality, barbarism, misery and dehumanization. We choose to form collective relations that promote equality, solidarity and self-organization on the basis of a revolutionary perspective.

Initiation against the state murder of kamran asik

NO MORE STATE MURDERS TO GO UNPUNISHED

STATE AND CAPITAL MURDER

THE IMMIGRANTS ARE THE DAMNED OF THIS LAND

IN THE WORLD OF THE BOSSES WE ARE ALL FOREIGNERS

Τη Δευτέρα εξετάζεται στο Εφετείο Μυτιλήνης η έφεση του ισόβια καταδικασμένου γυναικοκτόνου που δολοφόνησε την Ερατώ στις 23/5/2019, στο διαμέρισμα της στη Χρυσομαλλούσα.

Καλούμε σε:

Συγκέντρωση | Δευτέρα 5/2 στις 8:30 | δικαστήρια Μυτιλήνης

Συγκέντρωση – Πορεία | Τρίτη 6/2 στις 18:00 | πλατεία Σαπφούς

Τη Δευτέρα 5/2/2024 εξετάζεται στο Εφετείο Μυτιλήνης η έφεση του ισόβια καταδικασμένου Παναγιώτη Κοκκαλέλη που δολοφόνησε στις 23/5/2019 την εν διαστάσει σύζυγό του, Ερατώ, μπροστά στο δίχρονο -τότε- παιδί τους σε διαμέρισμα στη Χρυσομαλλούσα.

Ο άντρας που αγάπησες και ερωτεύτηκες, είναι ο ίδιος άντρας που μπορεί να σε βρίσει, να σε απειλήσει, να σε τρομοκρατήσει, να σε χτυπήσει και να σε σκοτώσει. Για αυτό λέμε ότι οι γυναικοκτόνοι έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας. Αναγνωρίζουμε πως όσο περισσότερο μιλάμε και αντιστεκόμαστε στη βία, τόσο η επιθετικότητά τους θα μεγαλώνει. Είμαστε σε πόλεμο μαζί τους και μόνα όπλα μας σε αυτόν, είναι ότι πιστεύουμε η μία το άλλο, και ότι στεκόμαστε το ένα δίπλα στην άλλη. Όσο περισσότερο ανοίγονται τα ζητήματα της έμφυλης βίας, τόσο κερδίζουμε συλλογικά και ατομικά δυνάμεις για την υπεράσπιση των εαυτών μας.

Δεν είναι “εγκλήματα πάθους”, δεν είναι “εγκλήματα τιμής”. Είναι γυναικοκτονίες και τις γέννησε η πατριαρχία. Μέσω των διεκδικήσεων των φεμινιστικών κινημάτων, ο όρος γυναικοκτονία σταδιακά εδραιώνεται όλο και περισσότερο στο δημόσιο λόγο (και καλά κάνει). Για εμάς όμως το να ονοματίζουμε τις βάρβαρες συνθήκες του θανάτου μας δεν είναι αρκετό. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι θα μετράμε κάθε μέρα κι άλλες γυναικοκτονίες, μέχρι οι αριθμοί να σταματήσουν να μας σοκάρουν. Δεν θα συνηθίσουμε να πεθαίνουμε. Αντιθέτως, θέλουμε να μπορούμε να επιλέγουμε πως θα ζήσουμε και να μη φοβόμαστε για αυτό.

Γιατί η εξουσία του λεβεντοπαλίκαρου, του μάγκα, του άντρα του πολλά βαρύ που ξέρει και λέει την τελευταία λέξη, αυτού που νομίζει ότι του ανήκουμε, του αφέντη και άρχοντα της οικογένειας, μας περιορίζει, μας καταπιέζει, μας φθείρει, μας πληγώνει και μας σκοτώνει όλ@ ανεξαιρέτως. Και αυτό για μας σημαίνει πως δεν μπορούμε παρά να πολεμήσουμε την πατριαρχία με όλα τα μέσα που ήδη διαθέτουμε, και με όσα συλλογικά θα διαμορφώσουμε.

Όσο η κοινωνία μας λέει να κάνουμε υπομονή, γιατί “άντρας είναι μωρέ”, “κάτσε ήσυχα και μη τον θυμώνεις”, εμείς θα κάνουμε φασαρία και θα μαχόμαστε χωρίς σταματημό για την έμφυλη απελευθέρωση, κρατώντας το ένα το χέρι της άλλης. Δεν τρέφουμε αυταπάτες πως τα δικαστήρια μπορούν να μας δώσουν κάποια λύση. Για αυτό βαδίζουμε μαζί στους δρόμους φωνάζοντας “ούτε μια λιγότερη”.

Η πατριαρχία τσακίζεται στον δρόμο.
Φεμινιστική – Αντισεξιστική Ομάδα Μυτιλήνης Anormin@

Για άλλη μια φορά το σήριαλ των εκλογών ξεκινάει δίνοντας έμφαση στην προπαγάνδα, που πλέον είναι ταυτισμένη με την πολιτική στην κοινωνία του θεάματος. Με την ψήφο διαγράφουμε από την μνήμη μας τόσα χρόνια βίαιης επίθεσης στην κοινωνική βάση από το κράτος και το κεφάλαιο. Με μια μικρή ανασκόπηση των τελευταίων χρόνων, καλούμαστε να διαγράψουμε γεγονότα όπως εγκλεισμό και μέτρα πειθάρχησης κατά την πανδημία, ξύλο και καταστολή, αλλαγή των εργασιακών συνθηκών (π.χ. νόμος Χατζηδάκη), κλειστά κέντρα κράτησης μεταναστών και δολοφονίες στο αιγαίο, φτώχεια, ακρίβεια, πλειστηριασμοί, κομμένο ρεύμα, ασύμφορα ενοίκια, κρατικές δολοφονίες, έγκλημα των Τεμπών, ιδιωτικοποιήσεις, σκάνδαλα υποκλοπών. Όλα αυτά είναι κάποια από τα γεγονότα που μας υπενθυμίζουν καθημερινά πως είμαστε αναλώσιμα γρανάζια ενός αδηφάγου, αιμοβόρου καπιταλιστικού συστήματος.

Πρέπει να γίνει κατανοητό το ότι έχουμε αγανακτήσει από την υπάρχουσα κυβέρνηση δε σημαίνει πως ταυτόχρονα δεν αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι καμία κυβέρνηση δεν θα είναι καλύτερη στην θέση της. Γιατί στόχος της εξουσίας είναι να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται τους από τα κάτω.

Κάθε 4 χρόνια η ψήφος αποτελεί το μόνο μέσο με το οποίο οι “πολίτες” -και κυρίως των κατωτέρων τάξεων- έρχονται σε επαφή με τα κυριότερα πολιτικά ζητήματα της καθημερινής τους πραγματικότητας. Ένα πρόχειρο ψηφοδέλτιο με ένα-δυο σταυρουδάκια αποτελεί την ψευδαίσθηση συμμετοχής στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Τα επόμενα 4 χρόνια η ελίτ της πολιτικής σκηνής και οι βασικοί φορείς του κεφαλαίου (μεγαλοεπιχειρηματίες, επενδυτές, αφεντικά, κομματόσκυλα) θα ορίζουν για άλλη μια φορά τις ζωές όλων.

Μέσα από τις εκλογές παίρνει σάρκα και οστά το ταξικό χάσμα, διατηρώντας και αναπαράγοντας τα συμφέροντα των ανωτέρων στρωμάτων, της αστικής και της άρχουσας τάξης. Το εκλογικό σύστημα διχοτομεί δομικά την κοινωνία από την πολιτική διακυβέρνηση της και την απομακρύνει από την αυτοοργάνωση και την χειραφέτηση, ξεπλένοντας έναν απόλυτα διεφθαρμένη κρατικό μηχανισμό.

Ακόμα και αν μία εξουσία φοράει αριστερή προβιά δεν αντιπαρέρχεται στο ελάχιστο το ιεραρχικό σύμπλεγμα που αντιπροσωπεύει την κρατική οντότητα. Έτσι και στην περίπτωση των αριστερών κομμάτων, ο κομματικός μηχανισμός καταλήγει να διαχωρίζεται από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και να την αποσυνδέει από την ουσιαστική διεκδίκηση μέσα σε μια προσωποκεντρική λογική ανάθεσης ευθύνης.

Εμείς, αμφισβητώντας τις εκλογές και κατ’ επέκταση την λειτουργία της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, προτάσσουμε έναν κόσμο χωρίς ηγεμόνες και καταπιεσμένα, με αυτο-οργάνωση στη βάση και αλληλεγγύη. Τασσόμαστε ενάντια στην αντιπροσώπευση, στεκόμενα το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς προσδοκίες υπεράσπισης από επιδόξους “προστάτες του πολίτη” και την ανάθεση ευθύνης.

Για μας η αταξική κοινωνία δεν αποτελεί μακρινή ουτοπία. Απαιτεί ωστόσο διαρκή σύγκρουση με τους κρατικούς θεσμούς σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής. Στη δουλειά και στο δρόμο απαντάμε με συντροφικές σχέσεις, κοινότητες αγώνα και απελευθερωτική αντιπαράθεση ενάντια σε οτιδήποτε ορίζει τις ζωές μας.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Αντιεξουσιαστική συνέλευση στο Μπίνειο

Δευτέρα 05 Δεκεμβρίου στις 09:00

στα Δικαστήρια Μυτιλήνης

Κάλεσμα για το εφετείο του γυναικοκτόνου της Ερατούς

Τρίτη 06 Δεκεμβρίου στις 18:00

στην πλατεία Σαπφούς

Πορεία μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα

ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ,

ΕΙΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΕΙΤΕ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Φεμινιστική – Αντισεξιστική Ομάδα Μυτιλήνη Anormin@

Με φροντίδα και οργή

Στις 5/12/2022 εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό (εφετείο) η γυναικοκτονία της Ερατούς. Η Ερατώ δολοφονήθηκε από τον εν διαστάσει σύζυγό της, Παναγιώτη Κοκκαλέλη δίπλα στο 2 χρονών παιδί τους, σε ένα διαμέρισμα στη Χρυσομαλλούσα της Μυτιλήνης, στις 23/5/2019. Ο γυναικοκτόνος έχει καταδικαστεί σε ισόβια και έχει ασκήσει έφεση. Τον περασμένο Μάρτιο, βρεθήκαμε έξω από το δικαστήριο Μυτιλήνης, μαζί με την οικογένεια της Ερατούς για να δηλώσουμε πως η Ερατώ δεν θα πεθάνει στις μνήμες μας και πως οι άνθρωποί της δεν είναι μόνοι. Με την ίδια ανάγκη, με την ίδια οργή σας καλούμε όλες/ους/α να  βρεθούμε και πάλι στις 5/12/2022 στο δικαστήριο της Μυτιλήνης όπου και εκδικάζεται η υπόθεση, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως τίποτα δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στις δικαστικές αίθουσες.

Από το θλιβερό κάδρο των γυναικοκτονίων και των βιασμών δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε το ρόλο του κράτους, της αστυνομίας και των αστυνομικών, αντίθετα ενώνουμε τη φωνή με εκατομμύρια γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανά τον κόσμο όταν φωνάζουν «Το κράτος είναι ο Μάτσο βιαστής». Δεν θα ξεχάσουμε τον ομαδικό βιασμό από μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας 11/10/2022, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον Μυτιληνιό μπάτσο Στράτο Μυρογιάννη που βίασε 14χρονη μαθήτρια. Όπως δεν ξεχνάμε και όλα τα προηγούμενα «μεμονωμένα περιστατικά» στους κατά τα άλλα «άσπιλους» ένστολους μαστροπούς, βιαστές και φονιάδες. Ένα «μεμονωμένο περιστατικό» άλλωστε ήταν και η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη του 2008 στα Εξάρχεια που πυροδότησε την εξέγερση εκείνων των ημερών.

Όσο θα υπάρχουν ένστολοι φονιάδες και βιαστές που θεωρούν τα σώματα μας και τη ζωή μας στόχο προς εξόντωση, θα μας βρίσκουν απέναντι τους. Όσο θα απολαμβάνουν κρατική εκπαίδευση και ασυλία για τα εγκλήματα τους, θα γεννιούνται αντιστάσεις και εξεγέρσεις. Όσο υπάρχουν φιλήσυχοι πολίτες, οικογενειάρχες και «καλά παιδιά» που ιεραρχούν τους ανθρώπους γύρω τους με βάση το φύλο, το χρώμα, την εθνικότητα και ορέγονται-μικρές (οικιακές) ή μεγαλύτερες (στον δημόσιο χώρο)- δικτατορίες με τους εαυτούς τους στη θέση του δικτάτορα/λεβέντη/ηγεμόνα, θα γεννιούνται όλο και πιο άγριοι φεμινιστικοί αγώνες για να προστατέψουμε την ύπαρξη μας.

Καλούμε:
– ΔΕΥΤΕΡΑ 5/12/2022, 09:00 : Δικαστήρια Μυτιλήνης
– ΤΡΙΤΗ 6/12/2022, 18:00 : Πλατεία Σαπφούς

Δεκέμβριος 2022
Φεμινιστική – Αντισεξιστική Ομάδα Μυτιλήνης
Anormin@

9 χρόνια μετά και τώρα τι;

Εννιά χρόνια έχουν περάσει από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, από τον Γιώργο Ρουπακιά. Τότε ο φασισμός έδειχνε το πιο σκληρό του πρόσωπο, επιθέσεις σε μετανάστ(ρι)ες, πογκρόμ στους δρόμους και περιπολίες ήταν κάποια από αυτά που έκαναν οι χρυσαυγίτες και μη, με τις πλάτες της εκάστοτε κυβέρνησης και την προστασία της ελληνικής αστυνομίας. Στις 7 Οκτωβρίου 2020, καταδικάζεται η Χρυσή Αυγή για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, του Σαχζάτ Λουκμάν και πολλών άλλων δολοφονικών δράσεων που έχει πραγματοποιήσει στο παρελθόν. Με αυτή την έκβαση, υπήρξε ένα μέρος κόσμου που χειροκρότησε την απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης καθώς πίστευε ότι το φίδι του φασισμού είχε ηττηθεί στην Ελλάδα. Σήμερα όμως παρατηρούμε ότι όχι μόνο δεν ηττηθηκε αλλά έχει καταφέρει να θεσμοθετηθεί και νομιμοποιηθεί στην μορφή ένστολων βασανιστών, κουστουματων πολιτικών και δημοσιογράφων που σε συνεργασία με εθνικιστικές και νεοναζιστικές παρακρατικές ομάδες κρατάνε το φασιστικό τέρας ζωντανοτερο από ποτέ.

Εν έτη 2022, βλέπουμε καθημερινές δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών από τα ευρωπαϊκά κράτη στα σύνορα τους, στον βωμό της τάξης και της ασφάλειας. Τα ευρωπαϊκά κράτη είναι ασφαλή για τον cis δυτικό κόσμο, και θα βρεθεί ενάντια σε όποι@ προσπαθήσει να το προσπελάσει ή να μη θέλει να ακολουθήσει το δόγμα «ασφάλειας και τάξης» ( εκτός και αν προέρχεται από δυτικές χώρες με κοινές θρησκευτικές καταβολές βλ. Ουκρανία). Καθημερινά πραγματοποιούνται επαναπροωθήσεις (pushbacks) στη θάλασσα και στη στεριά από μπάτσους, λιμενικούς και φροντεξάδες που προσπαθούν να διατηρήσουν την θρησκευτική και φυλετική ομοιογένεια της Ευρώπης.

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε το παιχνίδι της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης που υπάρχει στη Βουλή και στα κανάλια σχετικά με τις παρακολουθήσεις κυβερνητικών προσώπων. Αυτό φαίνεται να κάνει αίσθηση στην ελληνική κοινωνία και μη, το πως μπορεί μια υπηρεσία να παρακολουθεί πολιτικούς, αφού όπως – θεωρείται – θα έπρεπε να έχουν «άσυλο» για τα πάντα. Είναι χρόνια γνωστή η παρακολούθηση αντιεξουσιαστών, που κανένας όμως δεν αναγνωρίζει ως παράνομη ή ανήθικη αφού γίνεται για την «προστασία» του εθνικού κορμού.

Ζούμε τις ημέρες μας, έχοντας μία ακροδεξιά κυβέρνηση να κυβερνά τη χώρα. Δολοφονεί μετανάστ(ρι)ες, χειροκροτεί την ελληνική αστυνομία για το πως εξουσιάζει και ελέγχει τους πάντες και τα πάντα, μέσα στα πανεπιστήμια, στους δημόσιους χώρους, ακόμη και στα τηλέφωνα μας. Σύντροφοι και συντρόφισσες βρίσκονται ή βρισκόντουσαν φυλακισμένοι χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για την αγωνιστική τους δράση ενάντια σε κράτος και εξουσία (βλ. Πάνος Καλαϊτζης), όταν από την άλλη, παιδεραστές και βιαστές, όπως είναι ο Λιγνάδης και ο Φιλιππίδης, βρίσκονται αυτή τη στιγμή ελεύθεροι.

Ο φασισμός και ο ρατσισμός έχει μετατραπεί και ενσωματωθεί μέσα στους ίδιους τους θεσμούς και το κράτος. Ρητορικές μίσους ενάντια σε μετανάστ(ρι)ες και σε όποιον δεν συμμορφώνεται με βάση τα μοντέλα της κυβέρνησης εξαπολύονται καθημερινά από τα έδρανα της Βουλής, από κυβερνητικούς εκπροσώπους και από τους ίδιους τους υπουργούς. Οι αστυνομικές δυνάμεις ελέγχουν και δέρνουν οποιονδήποτε δεν τους αρέσει η φάτσα τους.

Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή ελέγχου, κρατικής καταστολής και τις πολιτικές θανάτου. Θα είμαστε αλληλέγγυα σε όλα τα καταπιεσμένα κομμάτια αυτής της κοινωνίας, για τον Φύσσα , τον Λουκμάν, και όλους/ όλες τις μετανάστ(ρι)ες που έχουν δολοφονηθεί από το το φασιστικό η κοινώς για εμάς δημοκρατικό καθεστώς.

– Παρασκευή 16/9, στις 20:30, προβολή του ντοκιμαντέρ «Φασισμός Α.Ε» στη Κατάληψη στο Μπίνειο.

– Σάββατο 17/9, στις 11:00, συγκέντρωση στη Πλατεία Σαπφούς.

ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΗ ΣΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙ

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ… ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Ή ΦΟΒΟΣ ;

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΛΈΣΒΟ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΑ

ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Ή ΘΑ ΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

Κατάληψη στο Μπίνειο

9 years later and now what?

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΞΙΕΣ , ΝΑ ΞΕΧΥΘΟΥΜΕ ΜΕ ΟΡΓΗ

Νομίζατε ότι θα μας κλείνατε μέσα και εμείς θα μέναμε σιωπηλές και ήσυχες. Λέγατε ότι θέλετε να μας προστατέψετε, αλλά δε νοιαστήκατε για αυτές που μπήκαν στο στόμα του λύκου. Νομίζατε ότι τα σημάδια στα σώματα μας θα ‘μέναν κρυμμένα με τις πλάτες και τις συγκαλύψεις σας. Νομίζατε ότι ο φόβος θα νικήσει το θυμό μας. Νομίζατε ότι θα κάνετε ό,τι θέλετε ανενόχλητοι. Νομίζατε ότι δε θα βρούμε η μία την άλλη… Νομίζατε. Εγκλεισμός μέσα στα σπίτια μας συντροφιά με τους κακοποιητές μας, ποινικοποίηση κάθε συναναστροφής έξω από την οικεία και την εργασία, συνεχείς απόπειρες διάλυσης κάθε κοινωνικής δομής που προτάσσει την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη- αυτή είναι η συνταγή για να μείνουμε ασφαλείς. Και σε αυτή την κρίση, η καταπίεση και η απόγνωση βρήκαν για άλλη μια φορά διέξοδο στα σώματά μας, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Τα περιστατικά έμφυλης και σεξουαλικοποιημένης βίας κατακλύζουν καθημερινά την επικαιρότητα. Η βία αυτή παίρνει πολλά πρόσωπα. 
Από την γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά -που επί ένα μήνα η ελληνική κοινωνία μη μπορώντας να αποδεχθεί ότι είχε διαπραχθεί από «δικά μας παιδιά» στοχοποιούσε «κακούς ξένους», για να την παρουσιάσει τελικώς σαν ένα έγκλημα ακραίο και μεμονωμένο, λες και δεν ήταν ήδη η τρίτη γυναικοκτονία μέσα στο 2021,από τον ξυλοδαρμό και πολλαπλό βιασμό γυναίκας που εργάζεται στην καθαριότητα στα Πετράλωνα, την παρενόχληση ανήλικης στο Άργος από ομάδα αντρών και τον ξυλοδαρμό του πατέρα της όταν ο ίδιος παρενέβη, μέχρι τον θάνατο της 14χρονης Γωγώς, η οποία εξωθήθηκε σε επικίνδυνη χειρουργική επέμβαση μέσα σε μία σεξιστική και χοντροφοβική κουλτούρα και τον χλευασμό και στη συνέχεια εγκατάλειψη της Δήμητρ@ς από τη Λέσβο, που συνεχίστηκαν και μετά το θάνατό της.
Σήμερα το τείχος της σιωπής μοιάζει να ραγίζει και όλο και περισσότερες φωνές φτάνουν στα αυτιά μας, ενώ κινήματα ενάντια στην έμφυλη βία βρίσκουν ευρεία κοινωνική αναγνώριση. Δεν βιαζόμαστε να πανηγυρίσουμε. Γνωρίζουμε ότι για κάθε φωνή που ακούγεται υπάρχουν εκατοντάδες άλλες που μένουν στη σιωπή. Παρακολουθούμε καθημερινά τα ΜΜΕ να μετατρέπουν τους εφιάλτες μας σε θέαμα και καταναλωτικό προϊόν, μέχρι να πάψουν να διεγείρουν οποιοδήποτε συναίσθημα. Βλέπουμε συστηματικά να αναζητείται η ευθύνη στις ίδιες τις γυναίκες και τις θηλυκότητες και σε όσα δεν συμμορφώνονται με τα έμφυλα πρότυπα, διαιωνίζοντας και νομιμοποιώντας έτσι την έμφυλη βία και την κουλτούρα του βιασμού: μα καλά γιατί δεν έφευγε, γιατί δεν μιλούσε νωρίτερα, τι ήθελε μαζί του, γιατί δεν πρόσεχε; Την ίδια στιγμή οι βασανιστές μας ξεπλένονται ως παθιασμένοι, προδομένοι άνδρες, ήρωες τραγωδίας, καλά και νοικοκυρεμένα παιδιά, άνθρωποι του θεού. 
Εμάς πάλι, όλα αυτά μας πληγώνουν και μας εξοργίζουν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μας εκπλήσσουν. Δεν είμαστε αφελείς. Δεν αντιμετωπίζουμε τα περιστατικά ως μεμονωμένα, αλλά βλέπουμε το προφανές, το συνδετικό κρίκο μεταξύ αυτών: την πατριαρχία. Και πλέον δε δεχόμαστε τις κακοποιήσεις και παραβιάσεις αυτές ως πεπρωμένο μας, αλλά αντιστεκόμαστε. Στηρίζουμε η μία τ@ άλλο ενάντια στην βίαιη κανονικότητα της πατριαρχίας και κάθε άλλου συστήματος εξουσίας, οργανωνόμαστε από τα κάτω, με κάθε τρόπο, και μακριά από πρακτικές που εμπλέκουν το κράτος, τους δικαστές και τους μπάτσους του. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και στοργή η μία δίπλα στην άλλ@ και ενάντια σε όσα μας καταπιέζουν και μας εξοντώνουν. Το τσούξιμο από τις πληγές μας, μας φέρνει σε συνεχή ετοιμότητα για επίθεση. Είμαστε εδώ και είμαστε πολλές. Και όσες δεν είναι πια μαζί μας θρέφουν το θυμό και την οργή μας. Για όσες δεν είναι πια μαζί μας, υψώνουμε όλο και πιο δυνατά την φωνή μας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 8/7, ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

Φεμινιστική – αντισεξιστική ομάδα Μυτιλήνης Anormin@

WE WILL END OUR ISOLATION, WE WILL UNLEASH OUR RAGE

You thought you could lock us up and we'd stay silent and submissive. You claimed you wanted to protect us, but you didn't care about those who were tossed to the wolves. You thought the scars on our bodies would stay masked by your good graces and deceitful gestures. You thought fear would overcome our anger. You thought you could do whatever you wanted without any interference. You thought we wouldn't find each other... You thought.Confined to our homes in the company of our abusers, criminalized for any social interactions except for those inside our homes and workplaces, constant attempts to crush every social model of self-organization and solidarity - this is the recipe for staying safe. And in this crisis, with heightened intensity, oppression and despair have once again found an outlet on our bodies. Incidents of sexual and gender based violence inundate the news every day. This violence takes many forms. 
From the femicide in Glyka Nera - which for a month greek society, unable to accept that it was committed by "one of our own", targeted "evil foreigners", and finally presented the crime as an isolated, extreme case, as if it was not already the third femicide in 2021,from the beating and repeated rape of a woman working in cleaning services in Petralona,the harassment of a young girl in Argos by a group of men and the brutal beating of her father when he intervened, the death of 14-year-old Gogo, following a dangerous surgery she was pressured into by a sexist and fatphobic culture,to the taunting and abandonment of Dimitr@ from Lesvos, which continued even after her death.
Today, cracks are forming in the the wall of silence and more and more voices are being heard, as movements against gender based violence are gaining wider recognition in society. We are in no rush to celebrate. We know that for every voice that is heard, there are hundreds of others that remain silent. 
We watch daily as the mass media turn our nightmares into sensational spectacles to be consumed, until they cease to arouse any emotion. We systematically see the blame being placed on women and those who do not conform to gender norms, thus perpetuating and legitimizing gender based violence and rape culture: well, why didn't she leave, why didn't she speak up earlier, what did she want with him anyway, why wasn't she more careful? At the same time, our abusers are whitewashed as passion-driven, tragedy befallen, betrayed, good and decent men, men of God. 
We are hurt and angered, but in no way surprised. We are not naive. We do not treat these incidents as isolated, and we see the obvious link between them: the patriarchy. And we no longer accept these abuses and violations as our destiny, and we resist. We support each other against the violent normality of the patriarchy and every other system of power, we organize from the bottom up, with every means, but outside the systems of the state, its judges and prosecutors, and its police. We stand in solidarity and with affection for each other, and against all that oppresses and seeks to eliminate us. The sting of our open wounds ensures that we are in a state of constant readiness to fight. We are here and we are many. And those who are no longer with us feed our anger and rage. For those who are no longer with us, we raise our voices ever louder.

DEMO THURSDAY 8/7, 18:30 IN SAPPHO SQUARE

Feminist – anti-sexist collective Mytilene – Anormin@

Όλο το διάστημα της καραντίνας οι μετανάστες/τριες στερήθηκαν και τα ελάχιστα δικαιώματα, τα οποία είχαν, αφού είδαν τη ζωή τους να υποτιμάται βίαια ακόμα μια φορά. Όσοι διέμεναν στα ΚΥΤ συνέχιζαν να στοιβάζονται σε ακατάλληλες δομές, χωρίς παρουσία ειδικευμένου ιατρικού προσωπικού και χωρίς κανένα ίχνος υγειονομικής περίθαλψης.

Στην δυστοπική αυτή πραγματικότητα ενός καθεστώτος αποκλεισμού και φόβου, το Μπίνειο στάθηκε αλληλέγγυο σε όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι εκτοπισμένοι από την χώρα τους, ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο για να μπορέσουν να ζήσουν. Το πλέον σημαντικό εγχείρημα της κατάληψης, το οποίο δημιουργήθηκε  εν καιρώ της πανδημίας, είναι το Δίκτυο  Αλληλοβοήθειας Λέσβου (Lesvos Mutual Aid Network). Το Network είναι μία αναρχική-αυτοοργανωμένη ομάδα η οποία από την αρχή της δράσης της έχει ως στόχο την στήριξη ατόμων που βρίσκονται σε ανάγκη.

Στις αρχές Σεπτέμβρη με την εμφάνιση των πρώτων κρουσμάτων στο ΚΥΤ της Μόριας η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η δομή θα τεθεί σε καθεστώς «υγειονομικού αποκλεισμού», δηλαδή απόλυτης απομόνωσης. Πιο συγκεκριμένα το Υπουργείο Μετανάστευσης εφάρμοσε το σχέδιο «ΑΓΝΟΔΙΚΗ», το οποίο θέτει σε ισχυρά μέτρα περιορισμού μετακίνησης των ανθρώπων που διαμένουν σε όλα τα ΚΥΤ και τις δομές σε όλη τη χώρα. Η ανακοίνωση αυτή έφερε σε απόγνωση τους ανθρώπους που ήδη ζούσαν σαν έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αντιδρώντας άμεσα για τις εξευτελιστικές συνθήκες στις οποίες θα τίθεντο σε καραντίνα, όσοι και όσες είχαν προσβληθεί από τον ιό. Το αποκορύφωμα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση υπήρξε η φωτιά στην Μόρια. Η φωτιά δεν προκάλεσε έκπληξη στους ανθρώπους που ζούνε και δραστηριοποιούνται στο νησί της Λέσβου. Αντίθετα θεωρήθηκε λογικό επόμενο της αθλιότητας του κέντρου κράτησης.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν η ακραία εμφάνιση μιας κατασταλτικής πολιτικής  από πλευράς της κυβέρνησης η οποία έθεσε την Λέσβο για τέσσερις μήνες σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, φέρνοντας  ενισχύσεις ΜΑΤ και στρατού από όλη την επικράτεια. Έντονη ήταν όμως και η παρακρατική δράση από κατοίκους του νησιού οι οποίοι με την συγκατάθεση και την υποστήριξη της  τοπικής αυτό διοίκησης, στήνανε μπλόκα ενάντια στους μετανάστες που βρέθηκαν στο δρόμο. 

Πέρα από τις δράσεις του δικτύου αλληλοβοήθειας που ξεκινάνε από τα τέλη Απριλίου, τα άτομα και οι συλλογικότητες που στεγάζονται πολιτικά στην Κατάληψη στο Μπίνειο  δεν θα μπορούσαν να μην πάρουν θέση  στην άνιση μάχη κατά των μεταναστών/τριών. Αρχικά με την άμεση ανταπόκριση του No Border Kitchen με τη  διανομή φαγητού, νερού και ειδών πρώτης ανάγκης και μετέπειτα με την συμμετοχή στο κοινό κάλεσμα για την διεξαγωγή πορείας αλληλεγγύης την Παρασκευή 11/9  που έγινε από συλλογικότητες του νησιού.

Σε αυτήν την πορεία φάνηκαν οι διαθέσεις της κυβέρνησης όσον αφορά την αντιμετώπιση οποιασδήποτε δράσης  αντιτασσόταν του πατριωτικού αφηγήματος. Αφήγημα το οποίο έχει ως θεωρητικό πυλώνα τα ιδεολογήματα του εθνικισμού και του σωβινισμού,  ικανά για να δημιουργήσουν ένα συμπαγές σύνολο οπαδών ενάντια στην απειλή αλλοτρίωσης της εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας της χώρας.

 Πιο συγκεκριμένα  από την μία πλευρά υπήρχαν συντονισμένα μπλόκα, που είχαν οργανωθεί από ακροδεξιές ομάδες με τις ευχές της τοπικής αυτοδιοίκησης και δεν ενοχλήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής. Από την άλλη, όμως, υπήρχε άγρια καταστολή στην πορεία αλληλεγγύης στους/στις μετανάστριες/ες , ασχέτως αν δεν υπήρχε κανένα ίχνος πρόκλησης από το σώμα της πορείας.

Τα ΜΑΤ, λυσσασμένα εξαρχής, επιτέθηκαν χωρίς καμία προειδοποίηση αρχικά με δακρυγόνα και κρότου λάμψης και στην συνέχεια με γκλοπ, χέρια, πόδια και ότι άλλο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί έτσι ώστε να σπάσει όσο πιο γρήγορα το σώμα της πορείας. Ταυτόχρονα υπήρχε και έντονη κινητικότητα  φασιστών και ακροδεξιών στοιχείων κρυμμένων  στους γύρω δρόμους  και τα στενά της πόλης, οι οποίοι  με την γνωστή τακτική της ρουφανιάς δρούσαν σε άριστη συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής ενάντια στους αλληλέγγυους και αλληλέγγυες. Η βραδιά  έκλεισε με 9 προσαγωγές ατόμων, κάποιες εξ’ αυτών βίαιες.   Τα άτομα αυτά  τελικά αφέθηκαν ελεύθερα, κατόπιν παρεμβάσεως αλληλέγγυων δικηγόρων.

Σε αυτό το κλίμα μισανθρωπισμού και ακροδεξιάς ρητορικής θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για όσο χρειαστεί ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την κρατική καταστολή και τις πολιτικές θανάτου. Δείχνοντας πάντα την έμπρακτη αλληλεγγύη μας σε όλα τα καταπιεσμένα κομμάτια αυτής της κοινωνίας. απαιτούμε χαρτιά και ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες και καμία δομή ανοιχτή ή κλειστή ποτέ και πουθενά.

Κατάληψη στο Μπίνειο

Κάτω τα ξερά σας από τα σώματά μας

ή

Τι μπορεί να σου συμβεί περπατώντας στους δρόμους της Μυτιλήνης.

Σε μια εποχή πού πολλοί είναι αυτό που προσπαθούν να μας πείσουν πως η ισότητα των φύλων, η  καταπολέμηση των έμφυλων διακρίσεων και άλλα βασικά τέτοια ζητήματα έχουν σχεδόν επιλυθεί, μια βόλτα στους δρόμους της Μυτιλήνης είναι ικανή να πείσει και τις πιο δύσπιστες πως αυτή η εποχή είναι ακόμη μακριά μας. Σε μια τέτοια βόλτα μπορούν να σου συμβούν πολλά, ειδικά αν είσαι γυναίκα ή αν απλά δε χωράς στην κατηγορία του λευκού δυτικού cis στρέιτ άντρα.

Ξεκινώντας από τα πειράγματα στο δρόμο και φτάνοντας ως το να σε ακολουθήσει κάποιος στο σπίτι σου, ρωτώντας σε επίμονα προσωπικές ερωτήσεις, ή ως το να σε προσεγγίσει ζητώντας σου να κάνεις σεξ μαζί του με χρηματικό αντάλλαγμα, ο φόβος του βιασμού είναι πάντα παρόν. Γνωρίζουμε άλλωστε καλά πως πολλά από μας κακοποιούνται, βιάζονται, δολοφονούνται επειδή τα σώματα μας, θεωρούνται από κάποιους αντικείμενα προς χρήση και τέρψη του οποιουδήποτε.

Οι δράστες αυτών των πράξεων είναι συνήθως άντρες και δεν έχει καμιά σημασία για εμάς αν είναι ντόπιοι ή από οπουδήποτε αλλού. Είναι άντρες οι οποίοι αισθάνονται άνετα να έχουν τέτοιες συμπεριφορές γιατί έχουν από πίσω τους τις σεξιστικές και πατριαρχικές κοινωνίες που τους ανέθρεψαν με τις καταστρεπτικές αξίες και πρότυπά τους, και οι οποίες είναι και πάντα πρόθυμές να τους συγκαλύψουν. Η Λέσβος προφανώς δεν αποτελεί εξαίρεση. Είτε με την αποσιώπηση γεγονότων που γνωρίζει όλη η πόλη, είτε κάνοντας λόγο για μεμονωμένα περιστατικά και «τέρατα» που τα διαπράττουν, είτε χτίζοντας το μύθο του «ξένου βιαστή» και εξαιρώντας τους γηγενείς πλήρως από αυτή τη κατηγορία, το τελικό πόρισμα για αυτούς είναι συνήθως αθωωτικό.

Η απάντηση σε αυτές τις συμπεριφορές δεν μπορεί να είναι να θυματοποιηθούμε ή να δεχτούμε παθητικά όλον αυτόν τον σεξιστικό οχετό που καθημερινά μας απειλεί. Η απάντηση δεν μπορεί επίσης να είναι να κλειστούμε στα σπίτια μας, πόσο μάλλον αφού ούτε εκεί μπορούμε να είμαστε ασφαλείς ή ελεύθερες και αυτό γιατί έχουμε γίνει μάρτυρες ή έχουμε δεχτεί κακοποίηση στα ίδια μας τα σπίτια από οικεία πρόσωπα.

Το ίδιο ισχύει και για τις/ους μετανάστ(ρι)ες αδελφές μας, όπου η απάντηση δεν μπορεί να είναι να κλειδωθούν μέσα σε άθλια κέντρα κράτησης παραμένοντας αόρατες/-οι ώστε να μην «προκαλούν» τους ντόπιους άντρες. Τους άντρες οι οποίοι εκμεταλλεύονται ακόμα περισσότερο γυναίκες και ανήλικα που δεν έχουν αρκετά μέσα για να αμυνθούν. Που δεν ξέρουν τη γλώσσα, δεν έχουν χαρτιά και χρήματα.

Η απάντηση σε όλους τους τόνους μπορεί μόνο να είναι να είμαστε παρούσες στους δρόμους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας. Να φοράμε ό,τι θέλουμε, να έχουμε την ελευθερία να εκφράζουμε το φύλο και τη σεξουαλικότητα μας και όλοι/ες/α μαζί να σταματήσουμε να φοβόμαστε.

Για την ακρίβεια:

Οι σεξιστές και οι βιαστές είναι αυτοί που πρέπει να φοβούνται.

Anormin@

Φεμινιστική/Αντισεξιστική Ομάδα

Μυτιλήνη

Take your hands off of our bodies

Or

What can happen when walking the streets of Mytilene.

At a time when many are trying to convince us that gender equality, the fight against gender discrimination and other such basic issues have practically been resolved, a walk through the streets of Mytilene can persuade even the most skeptical that we are far from this reality. In such a walk, various things can happen to you, especially if you are a woman or if you just do not conform to  the norms of a white western cis man.

Starting from teasing in the street, to situations such as someone following you into your home, persistently asking you personal questions, or even approaching you to ask for sex in exchange for money, the fear of rape is always present. We are well aware that many of us are being abused, raped, and murdered because our bodies are considered by various people as objects for use and for the satisfaction of anyone’s pleasure.

The perpetrators of these acts are usually male and it does not matter to us if they are men native to Mytilene or from anywhere else. They are men who feel comfortable enough to practice such behaviors, as a result of being nurtured with destructive values and norms by the sexist and patriarchal societies that are always willing to protect them. Lesvos is, obviously, no exception. Whether by trying to cover up and silence events very well known by the people living in the city, referring to these events as individual incidents committed by “monsters”, or by creating a myth about “foreign rapists” thereby excluding the native population completely from any culpability:  the conclusion is always exculpatory for them.

The answer to these behaviors can not be to be victimized or to passively accept the sexist behaviors that threaten us daily. Nor can it be to lock ourselves up in our homes, since even there we can not secure our freedom or safety as a result of having witnessed abuse or having been abused in our own homes by those we live with.

The same applies for our immigrant sisters and brothers, where the answer can not be to stay imprisoned in miserable detention centers where they remain invisible, so as not to “induce” the native men. These same men who exploit women and minors who have limited means to defend themselves as they do not know the language, or do not have papers or money.

Our only response must be to be present in the streets, at any time of the day and night. We should have the freedom to wear what we want,  to express our gender and to express our  sexualities as we are, without fear.

To be precise:

It is the sexists and the rapists who now must be afraid.

Anormin@

Feminist / Antisexist Group

Mytilene

Οι έμφυλες σχέσεις εξουσίας που έχουν παγιωθεί εδώ και αιώνες υπό το πρίσμα της πατριαρχίας δεν αποσαρθρώθηκαν με την έλευση του «σωτήριου» 20ου αιώνα. Οι διακηρύξεις περί ισότητας και κατάκτησης δικαιωμάτων απέδειξαν περίτρανα πως δεν υπήρξαν ούτε στο ελάχιστο αρκετές για να καλυφθούν οι μισθολογικές διαφορές μεταξύ εργαζομένων γυναικών-ανδρών, να παύσουν να επωμίζονται οι γυναίκες τα βάρη της αναπαραγωγικής διαδικασίας, να προσφέρουν ασταμάτητα την  άμισθη εργασία τους στο σπίτι. Επίσης να σταματήσει να υφίσταται η έμφυλη βία, ο έλεγχος των σωμάτων και της σεξουαλικότητάς μας, ο μισογυνισμός, η απειλή της παρενόχλησης και του βιασμού.

Όλα τα παραπάνω είναι που κάνουν τον φεμινισμό στο σήμερα κάθε άλλο παρά μια υπόθεση  παρωχημένη, δευτερεύουσα και πλεοναστική, όπως συχνά λέγεται, καθώς είναι ο δικός μας τρόπος ώστε  να συλλογικοποιήσουμε τους αγώνες μας και να σπάσουμε κάθε έμφυλη διάκριση, βία και προσδοκία από τα cis, trans, χοντρά, αδύνατα, α/σεξουαλικοποιημένα σώματά μας μέχρι να επιτευχθεί η πραγματική μας απελευθέρωση από κάθε μορφή εξουσίας. Απελευθέρωση που δεν αφήνουμε στα ¨ανακουφιστικά¨ χέρια καμίας πολιτικής εξουσίας, κανενός φιλεύσπλαχνου δικαστηρίου και κανενός μπάτσου ή προστάτη. Πιστεύουμε πως ο σεξισμός και η ομοφοβία δεν είναι ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν με θεσμικά μέσα (π.χ. νομους) αλλά μέσα από την προσωπική και συλλογική ενδυνάμωση των υποκειμένων που τα βιώνουν.

Αφορμή για τη δημιουργία της ομάδας στάθηκαν τόσο μια σειρά από γεγονότα, που διαπιστώσαμε πως δεν είχαμε το χρόνο, τον τόπο και τα εργαλεία να τα προσεγγίσουμε και να απαντήσουμε όπως θα θέλαμε ή θα έπρεπε, όσο και η ανάγκη να πολιτικοποιήσουμε τα κοινά μας βιώματα ως γυναίκες. Έτσι τον Οκτώβρη του 2017 βρεθήκαμε κάποιες από εμάς στην Κατάληψη στο Μπίνειο, προσπαθώντας να βρούμε τις απαντήσεις που μας έλειπαν, τόσο στο δρόμο όσο και μεταξύ μας, και να θέσουμε τα ερωτήματα που χρειαζόμαστε ώστε να αμφισβητούμε καθημερινά την πατριαρχία και το σεξισμό που μας περιβάλλει.

Ο φεμινισμός για εμάς δεν αποτελεί την αρχή και το τέλος κάθε πάλης, αλλά ένα ακόμα κρίσιμο εργαλείο ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και επίθεσης σε οποιαδήποτε εξουσιαστική σχέση, καθώς αντιλαμβανόμαστε και αντιμαχόμαστε κάθε σχέση εξουσίας και καταπίεσης και τις διαπλοκές που υπάρχουν ανάμεσα σε αυτές.

Ζώντας σε ένα κόσμο που είναι φτιαγμένος από προνόμια και -αντίστροφα- υποτιμήσεις βασισμένες στην τάξη, στο φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, αντιλαμβανόμαστε με τη σειρά μας πως ως δυτικές, λευκές γυναίκες δεν είμαστε στο πιο χαμηλό σκαλί της ιεραρχίας, και αναγνωρίζουμε γύρω μας πολλούς άλλους ανθρώπους που βιώνουν το χειρότερο πρόσωπο της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και της καταστολής. Το μεταναστευτικό πέρασμα της Μυτιλήνης δεν μας αφήνει, άλλωστε, πολλά περιθώρια εθελοτυφλίας. Θέλουμε να αγωνιστούμε με όσους/όσες/όσ@ επιθυμούν παρά τα όποια προνόμια ή υποτιμήσεις μας έχουν αποδωθεί. Επιδιώκουμε φίλοι και σύντροφοι να αναλογιστούν και οι ίδιοι τα προνόμιά τους και να παλέψουν μαζί μας για την οριστική τους κατάρριψη. Η anormina είναι ανοιχτή σε όλα τα φύλα. Δημιουργήθηκε από την ανάγκη για ένα κοινό τόπο, όπου τα βιώματά μας θα ξεπερνούν την ιδιωτική σφαίρα και δεν θα είναι πια ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά κομμάτι του τρόπου που ερμηνεύουμε τον κόσμο και την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Ένα μέρος χωρίς ενοχές.

Anormin@
φεμινιστική/αντισεξιστική ομάδα Μυτιλήνης
E-mail: anormina@espiv.net

Μάρτης 2018

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ-ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ;

Στις 21/6 φοιτήτρια κατήγγειλε βιασμό από τον υπάλληλο security, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη των εστιών του Πανεπιστημίου αιγαίου. Ο βιαστής κινούταν άνετος φερόμενος παραβιαστικά  σε καθημερινό επίπεδο και σε άλλα άτομα που έμεναν στο χώρο .Παρότι οι φοιτήτριες που δέχονταν παραβιαστικές συμπεριφορές από τον δράστη είχαν αναφέρει τα περιστατικά στον υπεύθυνο των εστιών, εκείνος τα αγνόησε εντελώς.

Οι πρυτανικές αρχές βγάλαν άμεσα δελτίο τύπου, το οποίο ήταν κάτι χειρότερο απο τυπικό. Ως φορέας του κυρίαρχου λόγου μιλάει για «απόπειρα βιασμού» αδειάζοντας το βίωμα της επιζώσας. Αυτή η δήλωση έρχεται να αναπαράξει κουλτούρα βιασμού, αφού μέσα απο μια μετριοπαθή λογική ίσων αποστάσεων ο λόγος της καταγγέλλουσας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Επιπλέον με τον τρόπο που αναφέρεται το περιστατικό, δεν υπονοούνται  καν οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις του βιασμού, και αναφέρεται σαν να είναι ατύχημα που συνέβη, φυσικοποιώντας το. Στο τέλος το δελτίο τύπου κλείνει δηλώνοντας  πίστη σε ένα δικαστικό σύστημα που ξεπλένει βιαστές και φασίστες συστηματικά..

Φυσικά αποσιωπάται η ευθύνη των πρυτανικών αρχών  στην επιλογή ιδιωτικής εταιρίας φύλαξης εστιών, με σύμβαση που δεν διαφυλάττει την ασφάλεια των φοιτη(τρι)ών  και την επιλογή ενός συστήματος αυξημένης ασφάλειας και εξουσίας, που όπως είδαμε  ευνοεί καταχρηστικές συμπεριφορές.
Η συγκάλυψη του υπεύθυνου των εστιών(που ανήκει στο προσωπικό της διοίκησης του πανεπιστημίου) , η ουδετερότητα των πρυτανικών αρχών αποτελούν γεγονότα που εγγράφονται στην κυρίαρχη κουλτούρα βιασμού.

Κουλτούρα βιασμού
Στην πατριαρχία τα γυναικεία σώματα είναι απόλυτα σεξουαλικοποιημένα. Οι γυναίκες στο δημόσιο χώρο πρέπει να είμαστε σεμνές μαζεμένες, να προσέχουμε που γυρνάμε και αν έχουμε πιει. Αν δεν προσέχουμε η χαλαρότητα μας γίνεται συνώνυμη με την διαθεσιμότητα και μας καθιστά ευάλωτες. Το «αντρικό βλέμμα» ως επιτήρηση, και ο φόβος του βιασμού είναι πάντα  εκεί ώστε ο δημόσιος χώρος να είναι ξένος. Στον οικιακό  χώρο «προφυλασσόμαστε» απ’ τους άντρες προστάτες για να διαφυλαχθεί η «τιμή» μας. Στην συνθήκη της πατριαρχίας μαθαίνουμε απο μικρές πως πρέπει να προσέχουμε για να μην βιαστούμε,  αντί να μαθαίνουν σε αυτούς να μην βιάζουν.

Από την άλλη ενώ η γυναικεία συμπεριφορά προβληματοποιείται από πάντα, οι «απλές» αντρικές συνηθισμένες συμπεριφορές θεωρούνται φυσικές,  νομιμοποιώντας και αναπαράγοντας περεταίρω την κουλτούρα που κάνει νοητό τον βιασμό, ο φόβος του οποίου μας είναι παρόν καθημερινά.
Η επίμονες προσεγγίσεις χωρίς την ανταπόκριση μας που  βαφτίζονται φλερτ,  τα σεξιστικά αστεία για τον βιασμό, τα ψιτ-ψιτ και τα σφυρίγματα στο δρόμο, τα έντονα αντρικά βλέμματα που εστιάζουν στο σώμα μας (ειδικά αν δεν φοράμε σουτιέν ή αν φοράμε λίγα ρούχα), είναι «αυτονόητες»  συμπεριφορές που περνάνε στην αορατότητα.

Η πιο κοινή δικαιολόγηση τέτοιων συμπεριφορών είναι ότι οι άντρες που χαιρετάνε ή κάνουν σχόλια, τα κάνουν σε ένα πλαίσιο κοινωνικότητας και φλερτ και ότι δεν έχει να κάνει με το φύλο. Αλλά ποτέ κανείς δεν μας είπε στο σύμπαν «φλογερού ταπεραμέντου», πού είναι η συναίνεση. Επίσης στο ίδιο πλαίσιο σκέψης, οι γυναίκες που δέχονται αυτές τις πράξεις ‘’οφείλουν’’ να λένε ευχαριστώ, να χαμογελούν και να μην παραπονιούνται! Παρόλαυτα, δεν συμβαίνει άντρες να χαμογελούν ή να χαιρετούν άλλους άγνωστους άντρες στο δρόμο όπως γίνεται προς τις γυναίκες. Όταν, τύποι ενώ βρίσκονται εν κίνηση σε μηχανάκια ή αυτοκίνητα  και μας σφυρίζουν ή μας πετάνε σεξιστικές ατάκες , προφανώς, δεν στοχεύουν σε κάποιο διάλογο(που είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων) αλλά στο να επιβάλλουν την εμπέδωση της ανδρικής τους κυριαρχίας και εξουσίας πάνω στα δικά μας σώματα! Ο δημόσιος χώρος είναι συνυφασμένος με την ανδρική κυριαρχία,και  αυτές οι συμπεριφορές ένας τρόπος για να πειθαρχούν τα σώματά μας.Ο βιασμός για μας λοιπόν, δεν εμφανίζεται ως μια στιγμή, αλλά ως την κορύφωση της σεξουαλικοποημένης  βίας και επιβολής που δεχόμαστε καθημερινά.

Όμως οι βιασμοί δεν συμβαίνουν συνήθως σε σκοτεινά, έρημα και επικίνδυνα σοκάκια ή σε ‘’κακόφημες’’ γειτονιές. Συμβαίνουν μέσα στους πιο οικείους και ‘’δικούς’’ μας χώρους: στο σπίτι, στον εργασιακό χώρο, στις εστίες, και συχνά ο βιαστής είναι οικείο πρόσωπο.
Στην περίπτωση του βιασμού της φοιτήτριας από τον σεκιούριτι, ο βιασμός έγινε σε έναν χώρο που η επιζώσα, θεωρούσε οικείο, και ένιωθε ασφάλεια. Συνέβει στην εστία-προέκταση «πατρικής στέγης», αφού ο χώρος μισθώνεται από το κράτος για να είναι ασφαλής και ελεγχόμενος.
Με αφορμή την περίπτωση αυτή,  αναδεικνύεται το γεγονός ότι δεν είναι όλα τα γυναικεία σώματα το ίδιο εκτεθειμένα στον βιασμό. Οι έγκλειστες μετανάστριες, οι φυλακισμένες, οι τρανς γυναίκες, οι σεξεργάτριες αλλά και στην προκειμένη περίπτωση οι φοιτήτριες που είναι αναγκασμένες να ζουν στις εστίες-σε ένα καθεστώς φύλαξης, με σεκιούριτι  που  είχαν πρόσβαση στα δωμάτιά τους-είναι δυνητικά πιο εκτεθειμένες σε παραβιαστικές συμπεριφορές και αυθαιρεσίες.

Ποιοι βιάζουν;
Επιπλέον, κοινός τόπος είναι οτι υπάρχουν οι λεγόμενοι βιαστές, είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία: «δράκοι», «σεξουαλικά πεινασμένοι», «τέρατα»,  μουσουλμάνοι μετανάστες. Άρα δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν στις κοινότητες μας, ή τελοσπάντων είναι άτομα που όταν εξοβελιστούν απο αυτές θα επανέλθει η ευταξία. Αυτή η αντίληψη είναι βασικός πυλώνας της κουλτούρας του βιασμού, αφού αν οι βιαστές είναι συγκεκριμένη κατηγορία, πρώτον δεν μπορούν να είναι όλοι οι άλλοι, και δεύτερον οι βιασμοί δεν παράγονται απο κοινωνικές συνθήκες, αντιλήψεις, αλλά πρόκειται περι στιγμών εξαίρεσης.

Η Μυτιλήνη είναι προνομιακός τόπος εμπέδωσης του οτι οι βιαστές είναι ράτσα ειδική: απο την αρχή του μεταναστευτικού «ζητήματος», έχουμε γίνει μάρτυρες-ίσες μιας ανεξέλεγκτης ροής ειδήσεων για βιασμούς με θύτες μετανάστες, οι οποίες έρχονται να ενισχύσουν το προφίλ του μετανάστη-εγκληματία. Κανέναν δεν νοιάζει ο βιασμός ως βιασμός, αλλά χρησιμοποιείται ως  το όχημα για να εκφραστεί  ρατσισμός .Το πιο ήπιο ρατσιστικό μοντέλο θέλει το μετανάστη εν γένει βιαστή γιατί λόγω θρησκείας έρχεται πεινασμένος σεξουαλικά, και εδώ στην «Δύση»-Ελλάδα θαμπώνεται απ’ την «σεξουαλική ελευθερία» και βιάζει. Εμείς λέμε οτι ο μετανάστης όπως και κάθε άντρας βιάζει επειδή δε σέβεται τα όρια και τα «όχι» ενός άλλου σώματος, ο κάθε βιαστής βιάζει επειδή έχει μαθητεύσει σε μια κουλτούρα που τα γυναικεία σώματα είναι δημόσια κτήση προς σεξουαλική χρήση.

Αν κάποια επιζώσα μιλήσει για βιασμό απο  μετανάστη, δεν θα ρωτήσει κανείς για τις συνθήκες, την ηθική συγκρότηση της, ο βιασμός θεωρείται φυσικός και επόμενος. Αν κάποια επιζώσα μιλήσει για βιασμό απο λευκό ντόπιο, ή οικείο πρόσωπο,  θα πρέπει να αποδείξει την αθωότητα της, απαντώντας σε μια σειρά απο ερωτήσεις όπως: με πόσους έχεις πάει; είχες πιεί ; γιατί  άνοιξες την πόρτα; είχες σχέση με το βιαστή; τι φόραγες;

Η δικαιοσύνη;
Η δικαιοσύνη αποτελεί και αυτή ένα μηχανισμό κατασκευής και αναπαραγωγής έμφυλων διαφορών. Ο νομικός ορισμός για το βιασμό παράγεται απο τις κυρίαρχες σεξιστικές αντιλήψεις και το τυπολογικό πνεύμα του νόμου αδυνατεί να το δει ως παράγωγο κοινωνικών και πολιτισμικών αντιλήψεων και πρακτικών. Αντίθετα το βλέπει  περιπτωσιολογικά. Η στενότητα συνεπώς του νομικού ορισμού δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις περιπτώσεις βιασμών. Για την δικαιοσύνη το μόνο αποδεικτικό στοιχείο του εγκλήματος αποτελεί η (βίαιη) διείσδυση του πέους, αποκλείοντας έτσι όλες τις άλλες περιπτώσεις άσκησης σεξουαλικοποημένης βίας στα σώματά μας που αναγνωρίζονται απ’ τις καταγγέλλουσες ως βιασμός. Καλλιεργεί έτσι μια ευνοϊκή συνθήκη αποσιώπησης γύρω απο την ανάδειξη και καταγγελία του βιασμού. Επιπλέον,  το δικαστήριο για να προβεί σε συμπεράσματα στηρίζεται στα αποτελέσματα της  ιατροδικαστικής εξέτασης. Η οποία είναι μια εξευτελιστική παρεμβατική μέθοδος που υποβάλλει το θύμα,  σε μια εξονυχιστική διαδικασία  «ψαχουλέματος» για την ανεύρεση στοιχείων. Συνεπώς, δεν υπολογίζει την ήδη τραυματισμένη ψυχολογία του υποκειμένου. Επιπρόσθετα η γενικότερη λογική εξεύρεσης στοιχείων σπέρματος, αποτελεί επι της αρχής μια  διαδικασία απο την οποία απορρέουν διάτρητα και αβάσιμα αποτελέσματα, αφού η διείσδυση μπορεί να έχει γίνει με άλλα μέρη του σώματος ή και με αντικείμενα. Επίσης το θύμα μπορεί να έκανε μπάνιο, αλλά και λόγω συναισθηματικής κατάστασης να μην πήγε άμεσα στις αρχές.

Το δικαστικό σύστημα παρότι παρουσιάζεται ως έξω-κοινωνικός ουδέτερος παράγοντας και κατά συνέπεια και τα φυσικά πρόσωπα που το στελεχώνουν εμφανίζονται σαν απλά φορείς του δικαίου, ενώ στην πραγματικότητα φέρουν τις ταξικές και έμφυλες ταυτότητες τους, αναπαράγουν τα κυρίαρχα στερεότυπα περι φύλου, φυλής, τάξης, καταλήγοντας να είναι βασικοί τοποτηρητές του κυρίαρχου.

Έτσι ακόμα και σήμερα  αμφισβητείται εύκολα η βούληση μιας γυναίκας, καθώς θεωρείται ‘’αφερέγγυο’’ πρόσωπο και έρμαιο των συναισθημάτων της και των ενστίκτων της. Συνεπώς όλα τα παραπάνω δεν συνάδουν λογικά στην άσκηση σεξουαλικής βίας επάνω της, με επακόλουθο την αμφισβήτηση της.

Η μόνη μορφή σεξουαλικοποημένης βίας και παραβιαστικότητας που το δικαστικό  σύστημα δέχεται ως βιασμό χωρίς να εξετάζει άλλες παραμέτρους, είναι αυτή που αφορά  την πλήξη της γενετήσιας ελευθερίας, δηλαδή, οτιδήποτε μπορεί να βλάψει την αναπαραγωγική δυνατότητα μιας γυναίκας. Το πνεύμα του νόμου αντανακλά την αντίληψη για την  γυναίκα  ως  μια εθνική αναπαραγωγική μήτρα και όχι ως ένα  υποκείμενο που διαθέτει προσωπικότητα βούληση και ψυχική συγκρότηση. Ο βιασμός απασχολεί στο βαθμό που έχει να κάνει με τις αναπαραγωγικές επιπτώσεις και όχι το σύνολο του υποκειμένου. Ενδεικτικός  είναι ο νόμος που υπήρχε μέχρι πολύ πρόσφατα, ο οποίος έκανε διάκριση μεταξύ φύσει κολπικού και παραφύση πρωκτικού βιασμού, με το πρωκτικό να χαρακτηρίζεται απλώς ασέλγεια και να τιμωρείται ως πλημμέλημα.

Τι είναι βιασμός;
Βιασμό αποτελεί οποιαδήποτε  καταναγκαστική, μη συναινετική μορφή σεξουαλικοποημένης πράξης με ή χωρίς διείσδυση.  Όπως επίσης, πρέπει να μπορεί να καταγγελθεί ως βιασμός η έντονη παραβίαση σε  όργανα  με σεξουαλική σημασιοδότηση, ακόμα και χωρίς σεξουαλικό κίνητρο.
Βιασμός μπορεί να οριστεί ακόμα και χωρίς την εμπλοκή γεννητικών οργάνων και σαν υποκειμενική υπόσταση, εφόσον έχει βιωθεί έτσι απ’ το ίδιο το υποκείμενο που δέχτηκε την παραπάνω βία. Οι εξωτερικές ερμηνείες δεν μπορούν να ορίσουν την βιωμένη εμπειρία του υποκειμένου. Παραμένει θυματοποιητικό και κακοποιητικό να ειπωθεί σε κάποιο άτομο ότι υπέστη βιασμό αν δεν ορίσει έτσι την εμπειρία του.  Επίσης ο όρος σεξουαλική παρενόχληση θεωρούμε ότι είναι προβληματικός και νομικά και πολιτικά, πρέπει να αντικατασταθεί με τον όρο σεξουαλικοποιημένη κακοποίηση όπου πρέπει να περιληφθεί ως κομμάτι της σεξουαλικοποημένης βίας που δεν  εντάσσεται στο βιασμό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μέσα στην συνθήκη της πατριαρχίας και της κουλτούρας βιασμού στην σεξιστική κοινωνία εμείς προτάσσουμε την αυτοδιάθεση των σωμάτων μας ,την υποστήριξη, την αλληλεγγύη μεταξύ μας, να είμαστε εδώ η μία για την άλλη, για την άγνωστη, την φίλη, την αδερφή …

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ, ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΒΙΑΣΤΩΝ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΒΙΑΣΜΟΥ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ Ή ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

Συνέλευση Ενάντια στην Κουλτούρα Βιασμού