Τη Δευτέρα 4 Μαρτίου, θα εκδικαστεί η έφεση που έχουν καταθέσει, τέσσερις νέοι από το Αφγανιστάν, που είχαν πρωτόδικα καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκισης για τον εμπρησμό του στρατοπέδου της Μόριας (“Moria 6”). Η έφεση, βρίσκεται σε αναβολή από τις 6 Μαρτίου 2023, οδηγόντας του κατηγορούμενους στο να χάσουν ακόμη ένα χρόνο από τη ζωή τους παγιδευμένοι στις ελληνικές φυλακές. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους!

Δεν είναι δική μας δουλειά να εξηγήσουμε πώς κάηκε η Μόρια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Μόρια έπρεπε να καεί. Για χρόνια η κατάσταση στο στρατόπεδο επιδεινωνόταν. Ένα κέντρο κράτησης που αρχικά προοριζόταν για 2800 άτομα, με τον κόσμο που κρατούταν να ξεπερνάει εν τέλει τα 20.000 άτομα το 2019. Ένα κέντρο διαβόητο για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την έλλειψη υγιεινής και βασικών αναγκών, τους βιασμούς και τα μαχαιρώματα. Απέναντι στις διαμαρτυρίες των μεταναστ(ρι)ών για τις συνθήκες αυτές, η απάντηση ήρθε με την περαιτέρω απομόνωσή του, την κατάληψη από ακροδεξιούς των εισόδων του γειτονικού χωριού της Μόριας με σκοπό τον αποκλεισμό τους και με την αύξηση των ακροδεξιών-ρατσιστικών επιθέσεων σε μετανάστ(ρι)ες και αλληλέγγυους-ες. Η πανδημία του Κόβιντ, έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση, να ανταποκριθεί στο ρατσιστικό αίτημα πολλών, για τον εγκλεισμό των μεταναστ(ρι)ών εντός των ορίων του Κέντρου, και τον αποκλεισμό τους από το δημόσιο χώρο.

Με ελάχιστη ενημέρωση, και περιορισμένοι-ες στο καταυλισμό της Μόριας, οι μετανάστ(ρι)ες, ένιωσαν ότι αφέθηκαν να πεθάνουν. Ταυτόχρονα οι συνθήκες του καταυλισμού παρέμειναν σε εσκεμμένο χάος, χωρίς κανένα μέτρο προφύλαξης από το Κόβιντ. Οποιαδήποτε προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών με νέες υποδομές, προσέκρουε στην άρνηση μερίδας του ντόπιου πληθυσμού, που δεν δίσταζε να προχωράει και στις καταστροφές τους. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα να κατασκευαστεί ένα νέο κέντρο κράτησης, η οποία οδήγησε σε αντιδράσεις, η κυβέρνηση αποφάσισε τη κατασκευή ενός φράχτη περιμετρικά του καταυλισμού της Μόριας για τον αποτελεσματικότερο περιορισμό των μεταναστ(ρι)ών. Η πυρκαγιά ήρθε μετά από μήνες διαμαρτυριών, διαδηλώσεων αλλά και απεργιών πείνας από τους-ες αποκλεισμένους στο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας.

Ο εμπρησμός της Μόριας έθεσε επίσης σε κρίση τις πολιτικές διαχείρισης του μεταναστευτικού πληθυσμού στα νησιά, από το ελληνικό κράτος. Αντίθετα σε ότι υποστήριζαν μέχρι τότε, εμφανίστηκαν δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για τη φιλοξενία των 3000 ασυνόδευτων ανήλικων που κρατούνταν στη Μόρια μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δυστυχώς, η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την αναταραχή αιχμαλωτίστηκε και ενσωματώθηκε εκ νέου σε ένα νέο παράδειγμα διαχείρισης των μεταναστών. Τη ‘Μόρια’ ήρθε να αντικαταστήσει το ‘Καρά Τεπέ’. Ένα πεδίο βολής με διάσπαρτα βλήματα και μόλυνση του εδάφους από μόλυβδο, μονίμως επιτηρούμενο, ελεγχόμενο και εκτεθειμένο στα στοιχεία της φύσης. Αν και ο πληθυσμός του ‘Καρά Τεπέ’ είναι μικρότερος από ό,τι ήταν στη ‘Μόρια’, ως αποτέλεσμα των νέων πολιτικών ελέγχου των συνόρων, μεταξύ των οποίων και οι επαναπροωθήσεις, η καθημερινή πραγματικότητα στο ‘Καρά Τεπέ’ δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη.

Ακολουθώντας τις νέες πολιτικές αποκλεισμού των μεταναστών από τον γενικό πληθυσμό, η ‘Βάστρια’ βρίσκεται υπό κατασκευή. Όπως και τα άλλα νέα κλειστά στρατόπεδα στην Ελλάδα, θα είναι ένας καταυλισμός με αυστηρή επιτήρηση, στη μέση ενός πευκοδάσους, μιας περιβαλλοντικά προστατευόμενης περιοχής με υψηλό κίνδυνο πυρκαγιών, 45 λεπτά με το αυτοκίνητο από την πόλη. Όλες οι υπηρεσίες θα βρίσκονται εντός του κέντρου κράτησης. Σε αυτό, πρόσβαση θα έχουν μόνο όσοι-ες υπηρεσίες, υπάλληλοι, οργανισμοί και οργανώσεις, πρόθυμοι-ες να υλοποιήσουν αναντίρρητα τις κυβερνητικές πολιτικές. Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, όσοι-ες μετανάστ(ρι)ες έχουν απορριφθέντα αιτήματα ασύλου, θα βρεθούν φυλακισμένοι στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης, ενώ οι υπόλοιποι θα βρίσκονται υπό περιορισμό και απομονωμένοι από οποιαδήποτε πρόσβαση στην πόλη της Μυτιλήνης.

Κανένα κέντρο κράτησης δεν πρέπει να είναι μέρος για να μένουν άνθρωποι. Τα κέντρα κράτησης χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό και τις διαιρέσεις μεταξύ ντόπιων και μεταναστών. Οι διαχωρισμοί μεταφράζονται σε ‘πολίτες’ και ‘μη πολίτες’. Τα κέντρα αυτά αναγκάζουν τους ανθρώπους να ζουν σε ένα μέρος που είναι ασύμβατο με την ανθρώπινη ζωή, επειδή, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό μοντέλο, η μετανάστευση πρέπει να τιμωρείται και να αποτρέπεται.

Οι εισαγγελείς θα κάνουν τα πάντα για να προστατεύσουν τη ‘φήμη του έθνους’, πιστεύοντας ότι συμβάλουν στην ασφάλεια των συνόρων. Όπως και σε πολλές άλλες δίκες εναντίον μεταναστών, οι αποδείξεις δεν υπήρχαν. Παρόλα αυτά, έχουν ήδη συμπληρώσει περισσότερα από τρία χρόνια στη φυλακή. Στην πρωτοβάθμια δίκη, οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης διακόπτονταν επανειλημμένα από τον εισαγγελέα και την έδρα. H εισαγγελέας που αναμένεται να παραστεί έχει αποδεδειγμένο ιστορικό ρατσιστικών σχολίων, οδηγώντας σε καταδίκη με αυστηρές ποινές πολλούς μετανάστες. Σε προηγούμενη δίκη, δε δίστασε απευθυνόμενη σε μετανάστη που κατηγορούταν για τον χειρισμό βάρκας, να ρωτήσει: “Γιατί δεν ήρθατε αεροπορικώς στην Ελλάδα αλλά επιλέξατε να έρθετε παράνομα με πλοίο; Επειδή θέλατε να έρθετε παράνομα!”. Μπορούμε να φανταστούμε τι είδους δίκη θα είναι αυτή.

Οι έξι αυτοί νέοι, χρησιμοποιήθηκαν στην προσπάθεια ενίσχυσης ισλαμοφοβικών αφηγήσεων όπου οι μουσουλμάνοι άντρες αποτελούν κίνδυνο για τον “ελληνικό ορθόδοξο πολιτισμό” και τον “ευρωπαϊκό τρόπο ζωής”. Η δίωξη αυτή αποτελεί μία προσπάθεια για τη συγκάλυψη των πραγματικά υπεύθυνων για το έγκλημα της Μόριας και τη μεταφορά της ευθύνης στα θύματα της. Στην αποπλαισίωση της πυρκαγιάς από σημείο αντίστασης στην συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών των μεταναστ(ρι)ών. Στο να αγνοηθεί το γεγονός ότι η Μόρια ήταν κόλαση.

Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στη Συνοριακή Βία

Συγκέντρωση 

Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου 2023

στις 18:00

στην Πλατεία Σαπφούς

Αυτόνομο Στέκι Μυτιλήνης

Βίαιες αστυνομικές εισβολές στα πανεπιστήμια, σεξιστικές επιθέσεις στα Εξάρχεια και ξύλο σε όποιον δεν ταιριάζει στα αισθητικά πρότυπα των ΜΑΤ, ξερονήσια και κλειστές φυλακές τύπου Αλκατράζ για μετανάστ(ρι)ες είναι μόνο μερικά στιγμιότυπα της κανονικότητας που γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί. Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα ήρθε να προστεθεί και το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη, που απειλεί με άμεση εκκένωση όλες τις καταλήψεις μέχρι τις 6 Δεκέμβρη. Η ημερομηνία λήξης της διορίας σαφώς και δεν είναι συμπτωματική. Η πολιτική ηγεσία της ΝΔ προσπαθεί να κάνει μια σφυγμομέτρηση των κινηματικών μας δυνάμεων, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ ως εγκάθετο για να λασπολογήσει οποιαδήποτε κινητοποίηση αμφισβητεί την δήθεν παντοδυναμία της. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να σπείρει τον φόβο στις τάξεις μας αποσκοπεί στο ύστατο στάδιο τρομοκράτησης: την αυτοεκκένωση μας. Εμείς από την μεριά μας, όχι μόνο δεν υπάρχει περίπτωση να πράξουμε κάτι τέτοιο, αλλά θα καταστήσουμε σαφές προς κάθε υπεύθυνο πως η οποιαδήποτε αστυνομική επιχείρηση στους χώρους μας θα απαντηθεί αναλόγως. Έτσι, θέτουμε τις πρυτανικές αρχές προ των ευθυνών τους σε περίπτωση που νομίζουν ότι η εκκένωση της κατάληψης μας θα είναι επιστροφή στην ‘’πολυπόθητη’’ κανονικότητα τους.

Η κατασταλτική πολιτική της κυβέρνησης δεν ήρθε βέβαια σαν κεραυνός εν αιθρία. Η πολιτική αυτή υπάγεται σε ένα πανευρωπαϊκό επίπεδο διαχείρισης και καταστολής του κινήματος των καταλήψεων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα  αυτής της καταστολής αποτελούν η εκκένωση της κατάληψης Rozbrat στο Poznan της Πολωνίας και η ADM στο Άμστερνταμ. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η ΝΔ είναι εκφραστές αυτής της πολιτικής στον Ελλαδικό χώρο, μιας πολιτικής τακτικής η οποία, εκτός του κινήματος των καταλήψεων, βάζει στο στόχαστρο ακόμη περισσότερο τους/τις μετανάστ(ρι)ες παρουσιάζοντάς τους ως παράνομους μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν. Αυτό είναι ακόμη πιο φανερό σε εμάς, καθώς οι περισσότερες καταλήψεις που έχουν εκκενωθεί ή απειλούνται με εκκένωση είναι καταλήψεις μεταναστ(ρι)ών. Έτσι λοιπόν, ο κατατρεγμένος πρόσφυγας ως παγκόσμιος εχθρός,  σε συνδυασμό με το ανταγωνιστικό κίνημα ως εσωτερικός, αποτελούν μαζί τρόπαιο στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας και πρέπει να παταχθούν, ώστε να γίνουν αόρατοι- είτε μέσω κλειστών κέντρων κράτησης για τους/τις μετανάστ(ρι)ες, είτε μέσω ποινικοποίησης της οποιασδήποτε κινητοποίησης.
Για αυτό, και για όλους τους λόγους του κόσμου, καλούμε στην πλαισίωση των δράσεων ενάντια στην κρατική καταστολή.

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ & ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 5/12 ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6/12 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ‘Η ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ – ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

Κατάληψη στο Μπίνειο

Ιχνηλατώντας το Δεκέμβρη του 2008 (επανέκδοση)

Η μπροσούρα αυτή εκδόθηκε τον Μάη του 2009, όταν σύντροφοι,μεταξύ αυτών και ο Λ.Φούντας, στον οποίο και αφιερώνεται η έκδοση, επιχείρησαν να αποτυπώσουν τις εμπειρίες, τις μνήμες και τα γεγονότα που σημάδεψαν τον Δεκέμβρη του 2008. Περιλαμβάνει ένα χρονικό της εξέγερσης του Δεκέμβρη, την κατάληψη στην ΓΣΕΕ, τις δράσεις αλληλεγγύης εντός και εκτός των συνόρων, τη στάση του κράτους, την καταστολή,τη θέση των μίντια κ της καθεστωτικής αριστεράς καθώς και τις επιστολές των φυλακισμένων συντρόφων σχετικά με τον Δεκέμβρη. Η επιλογή της επανέκδοσης της μπροσούρας επιχειρεί να ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη τα γεγονότα εκείνα που διαμόρφωσαν την εξέγερση του Δεκέμβρη, που διατάραξαν συθέμελα την κοινωνική ειρήνη, να καταδείξει την αποδοχή που οι πρακτικές και τα προτάγματα του α/α κινήματος είχαν από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια.

Σάββατο 09 Φεβρουαρίου

στις 20.00

από το

Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών

Θα ακολουθήσει καφενείο οικονομικής ενίσχυσης

με hip hop, trip hop, dubstep, two step, grime και leftfield  ήχους

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2018

Πορεία στις 18.00 στην Πλατεία Σαπφούς

Προβολή ντοκιμαντέρ στις 20.00 στην Κατάληψη στο Μπίνειο

Πως το καταλάβαμε

Αυτά που ήρθαν

Θα ακολουθήσει πολιτικό καφενείο

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

«Εσείς είστε το κράτος»,

διακήρυττε ο Μητσοτάκης στους απανταχού μπάτσους το 1992, οι οποίοι αποδεικνύουν διαρκώς πόσο μισητοί εχθροί της κοινωνίας είναι κάθε φορά που χτυπάνε διαδηλώσεις και πορείες, ξυλοφορτώνουν μετανάστες, τραμπουκίζουν απροκάλυπτα, καλύπτουν χρυσαυγίτες και τα κάνουν πλακάκια με το οργανωμένο έγκλημα…

Δεκαέξι χρόνια μετά από αυτή τη δήλωση-κρατική κάλυψη της αστυνομίας, ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από το όπλο του ειδικού φρουρού, Επαμεινώνδα Κορκονέα, σε παράδρομο των Εξαρχείων το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008.

Αμέσως μετά το περιστατικό, η κυρίαρχη λογική που εξέφραζαν τα αστικά ΜΜΕ (π.χ. mega) ήταν κατάφορα υπερασπιστική, προτάσσοντας την ανάγκη αυτοάμυνας των αστυνομικών λόγω αναίτιας επίθεσης εκ μέρους των νεαρών. Ταυτόχρονα όμως το πραγματικό γεγονός διαδιδόταν σε όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα την εκδήλωση των πρώτων αντιδράσεων αρχικά στην Αθήνα και εν συνεχεία σε διάφορα μέρη της χώρας. Από τις πρώτες ώρες και για αρκετό καιρό ακόμα ξεκινούν συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις σε σχολεία, σχολές και δημόσια κτήρια και επιθέσεις σε τράπεζες και πολυκαταστήματα, αντιδράσεις που έδωσαν στην εξέγερση χαρακτηριστικά αντι-κατασταλτικού/κρατικού/καπιταλιστικού περιεχομένου. Η μαζικότητα και η ένταση των κινητοποιήσεων ξεπέρασαν τις προσδοκίες κράτους και αστυνομίας για μια σύντομη αποσυμπίεση μίας χλιαρής κοινωνικής δυσφορίας, κάτι που οδήγησε σε σκηνικά ανελέητης κρατικής καταστολής και βίας.

Δέκα χρόνια μετά, οι συνθήκες οι οποίες προκάλεσαν την εξέγερση του 2008 όχι μόνο συνεχίζουν να μένουν απαράλλακτες αλλά εντείνονται ραγδαίως εν ονόματι του κέρδους, της περιουσίας, του έθνους και της «ασφάλειας». Περιθωριοποιημένα κομμάτια του πληθυσμού παραμένουν στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Παράλληλα άνθρωποι δολοφονούνται από αφεντικά, φασίστες και τον οποιοδήποτε υιοθετεί και (ανα)παράγει εξουσιαστικές λογικές καθώς και από το ίδιο το κράτος, μέσω των δυνάμεων καταστολής αλλά και της άσκησης πολιτικών, που δημιουργούν συνθήκες εξαθλίωσης και κοινωνικού κανιβαλισμού, οδηγώντας ανθρώπους μέχρι και στην αυτοκτονία. Ταυτόχρονα, οι ανθρώπινες προσπάθειες να αντιπαρατεθούν σε αυτές τις συνθήκες εξαθλίωσης μέσω των κινημάτων βρίσκονται αντιμέτωποι με την όλο και εντεινόμενη καταστολή. Ζαρντινιέρες, μαχαιρώματα και πογκρόμ κατά μεταναστών, βασανιστήρια μέσα σε αστυνομικά τμήματα, επιθέσεις σε πορείες, δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τραμπουκισμοί σε Κερατέα, Σκουριές και Λευκίμμη, δολοφονία του Ζακ…όλα σημεία των καιρών, να μας θυμίζουν το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας η οποία συντηρεί μια ανεξάρτητη αστυνομία με ακροδεξιό πρόσημο και αναβαθμίζει συνεχώς το ρόλο της, στρατικοποιώντας την με σκοπό να καταστείλει κάθε κοινωνικό αγώνα.

Εντέλει, ο αντίκτυπος του Δεκέμβρη του 2008 αποτυπώθηκε σε διάφορους χώρους με αποτέλεσμα ένα πολύμορφο κύμα δράσεων. Από τη μία πλευρά, το στίγμα του Δεκέμβρη στο εσωτερικό του ευρύτερου α/α κινήματος αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη δημιουργία μιας νέας γενιάς πολιτικών υποκειμένων αλλά και καινούργιων κινηματικών εγχειρημάτων σε πολλά μέρη. Από την άλλη, παρείσφρησε σε διάφορα πεδία της κοινωνικής ζωής, με διάφορες δομές και χώρους, που άλλοτε ήταν στα χέρια του κράτους ή ιδιωτών, να επαναπροσδιορίζονται από τα κάτω και να λειτουργούν μακριά από κομματικούς παράγοντες, και ιδιωτικά/κρατικά συμφέροντα.

Γιατί κατεβαίνουμε στο δρόμο….

Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος είναι και θα είναι η ιστορική παρακαταθήκη  που μας δίνει το έναυσμα για τις εξεγέρσεις του μέλλοντος, ενάντια στις καταπιεστικές και εξαθλιωτικές συνθήκες που μας επιβάλλουν το κράτος, οι οικονομικές ελίτ και η πατριαρχία. Αυτό ωστόσο αποτελεί ένα μόνο κομμάτι του αγώνα, αφού ο πόλεμος με την εξουσία σε κάθε της μορφή είναι μόνιμος, μέχρι την ολική καταστροφή της. Δεν ξεχνάμε με ποιους έχουμε να κάνουμε, δεν συγχωρούμε τον κάθε λογής Κορκονέα, στεκόμαστε απέναντι σε αφεντικά, μπάτσους, φασίστες και κράτος.

Θα μας βρίσκουν πάντα στους δρόμους της κοινωνικής ελευθερίας και της ευτοπίας μας – όπως και 10 χρόνια πριν – στους Δεκέμβρηδες του μέλλοντος….

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

Κατάληψη στο Μπίνειο

Δεκέμβρης 2018

To ηχητικό από τη συνομιλία με τον απεργό πείνας, μέλος του ΔΑΚ, Δημήτρη Μπουρζούκο, από την εκδήλωση στο Μπίνειο την Παρασκευή 27 Μαρτίου, με θέμα “Ο αγώνας των πολιτικών κρατουμένων από 2/3, το Ανταγωνιστικό Κίνημα και η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ“.

Στις 10 Αυγούστου του 2013, στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας,  η ανεξέλεγκτη αστυνομική βία,  οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η παράταση χρόνου κράτησης οδήγησαν σε εξέγερση των κρατούμενων μεταναστών.Τη Δευτέρα στις 3 Νοέμβρη 2014 πρόκειται να ξεκινήσει το δικαστήριο των 65 συνολικά ανθρώπων που κατηγορούνται για τα γεγονότα της εξέγερσης και αντιμετωπίζουν βαριές κακουργηματικές κατηγορίες. Στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως αυτό της Αμυγδαλεζας, υπάρχουν και δημιουργούνται συνεχώς από το κράτος, κρατώντας έγκλειστους ανθρώπους οι οποίοι δεν κατηγορούνται για κανένα αδίκημα πέρα από την μετακίνησή τους.

Στρατόπεδο συγκέντρωσης σαν αυτό της Αμυγδαλέζας έχει δημιουργηθεί και λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μυτιλήνη,  στη Μόρια. Το εν λόγω κέντρο κράτησης είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει την λειτουργιά του εντός ολίγου. Και εδώ, όπως και σε όλα τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι κρατούμενοι μετανάστες και μετανάστριες θα αντιμετωπίσουν τον εγκλωβισμό για άγνωστο χρόνο κάτω από ένα διάτρητο νομικό καθεστώς το οποίο αλλάζει συνεχώς και δυσχεραίνει περισσότερο τις ζωές τους.

Διωγμένοι/ες από πολέμους και φτώχεια και αν δεν ξεβραστούν πνιγμένοι στις ακτές, θα βρεθούν φυλακισμένοι, διωγμένοι ξανά με μια μόνιμη απειλή να επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους. Οι μετανάστες/τριες αποτελούν την πρώτη ύλη για τα πειράματα των αφεντικών. Ό,τι ισχύει για αυτούς/ες σήμερα, θα ισχύσει για όλους/ες μας αύριο διότι αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντα των κυρίαρχων.

Ενάντια σε όλα αυτά, αυτοοργανωμένες ομάδες από την πόλη της Μυτιλήνης και αλληλεγγύες/οι, προχώρησαν σε αυτή τη δράση με κοινό στόχο να προβάλουν στην κοινωνία της Μυτιλήνης το ζήτημα των κέντρων κράτησης και των μεταναστών. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι  σε αυτά τα κοινωνικά κομμάτια και εναντιωνόμαστε στην γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας. Αναδεικνύουμε τον ψεύτικο διαχωρισμό μεταξύ ντόπιων και μεταναστών/τριων που έχει δημιουργηθεί από τα αφεντικά, προτάσσοντας κοινούς αγώνες εναντία στην κοινή μοίρα που μας επιφυλάσσει ένας κόσμος απάθειας, εκμετάλλευσης και κανιβαλισμού.

 ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ