Με ένα συνδυασμό μαρτυριών, ανάλυσης και αρχειακού υλικού, το «Γίνεται πόλεμος εκεί έξω» αναδεικνύει τις δομικές συνθήκες που οδηγούν στην κρατική βία και τη σύνδεση των τοπικών αγώνων με ένα ευρύτερο πλαίσιο καταστολής και αντίστασης. Με έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στα αστραφτερά κέντρα των πόλεων και τα ξεχασμένα προάστια όπου η καταστολή είναι καθημερινότητα, δημιουργεί μια δυνατή, επείγουσα ατμόσφαιρα που μοιάζει με κάλεσμα σε δράση.

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.

english and trailer below

In the heart of Athens, Paris, and London, three young lives – Nikos Sabanis, Ibrahima Bah, and Chris Kaba – are cut short by police violence, exposing the deeply entrenched racism within Europe’s policing systems. Through their stories, this documentary reveals systemic injustice, while following the relentless fight for justice in their communities.

The documentary will be shown with Greek and English subtitles.

Trailer

Μπάτσοι, κράτος και αφεντικά δολοφονούν και πάλι…..

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βασανίζεται μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, 37 ετών από το Πακιστάν, στην αίθουσα προσωρινής κράτησης, στην οποία όλως τυχαίως μάλιστα δεν υπήρχαν κάμερες. Λίγες μέρες μετά από αυτή τη  δολοφονία, 29χρονος μετανάστης βρίσκεται απαγχονισμένος μέσα στο κελί του στο Α.Τ. Ομόνοιας. Στα συγκεκριμένα Α.Τ., όπως και σε άλλα ανά τον ελλαδικό χώρο, έχουν συμβεί επανειλημμένα βασανισμοί και δολοφονίες ατόμων με αμιγώς ρατσιστικά κίνητρα. Αυτό που δείχνουν οι φωτογραφίες με το διαλυμένο σώμα του Ασίκ δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά καθεστώς. 

Ο σαδισμός της εξουσίας συνεχίζει να δολοφονεί εντός και εκτός Α.Τ., μέσα σε κέντρα κράτησης μεταναστών, στο Αιγαίο, στον φράχτη του Έβρου. Στο στόχαστρο είμαστε όλα μας, ωστόσο η βία είναι πάντα ανάλογη με την εθνικότητα και το ταξικό προφίλ του εκάστοτε ατόμου. Κύρια θύματα μετανάστες, ρομά, τοξικοεξαρτημένοι, λοατκι και οποιοδήποτε άτομο ανήκει στον πάτο της ταξικής πυραμίδας. Ζωές οι οποίες θεωρούνται οριακά μηδαμινής αξίας, αρά και η δολοφονία τους κοινωνικά νομιμοποιημένη.

Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ορίζει τους όρους ζωής μας και γεννά κάθε σχέση καταπιεστικής φύσεως, χρησιμοποιώντας ως μέσα επιβολής τα λεγόμενα «σώματα ασφαλείας» (μπάτσους, λιμενικούς, στρατό),  τα οποία στην πραγματικότητα είναι ένα οργανωμένο σώμα δολοφόνων. Φυσικοί αυτουργοί αυτοί και ηθικός αυτουργός το κράτος, το οποίο δολοφονεί διαρκώς, είτε με κλειστές κάμερες, είτε αλλοιώνοντας στοιχεία, προσπαθώντας να συγκαλύψει τις δολοφονίες. Άλλωστε ο διαχρονικός αυτων, στους οποίους παραχωρείται από τους εκάστοτε εξουσιαστές το μονοπώλιο της βίας, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προστασία κράτους και κεφαλαίου. Δουλειά τους είναι να διατηρούν το status quo και την εκμετάλλευση, να ποδοπατούν κοινωνικές αντιστάσεις, να επιτίθενται σε πορείες και απεργίες, να πουλάνε εξουσία, να εξουδετερώνουν όσους η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας έχει αναγάγει σε «κοινωνικό περιθώριο»,  ακόμη και να στραφεί με τα όπλα ενάντια στον κόσμο που εξεγείρεται απέναντι σε μια ζωή δούλου, απέναντι στον κόσμο που θέλει να πάψει να είναι αόρατος. 

Εμείς σαν αντιεξουσιαστές/στριες δηλώνουμε αλληλέγγυοι/ες σε όλα τα καταπιεσμένα, εκμεταλλευόμενα άτομα, μέσα από κοινούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ώσπου να καταστρέψουμε κάθε μορφή εξουσίας που γεννά ανισότητα, βαρβαρότητα, εξαθλίωση και απανθρωποποίηση. Επιλέγουμε να σχηματίσουμε συλλογικές σχέσεις, που προάγουν την ισότητα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, στη βάση μίας επαναστατικής προοπτικής.

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΜΠΑΤΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ 

ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

              Πρωτοβουλία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Καμραν Ασικ

Cops, state and bosses are killing again…..

On September 21, 2024, Mohammad Kamran Asik, 37 years old from Pakistan, was tortured to death at the Agios Panteleimon police station in the temporary detention room, where there were no cameras. A few days after this atrocious cop killing, a 29-year-old immigrant is found hanged in his cell at the Omonia police station. In these police stations, as in others around Greece, there have been repeated torture and murders of people with purely racist motives. What the photographs of Asik’s broken body show is not an isolated event but a regime.

The sadism of power continues to murder inside and outside the police stations, in migrant detention centres, at the Aegean, at the Evros fence. We are all targeted, but the violence is always proportional to the nationality and class profile of the individual. The main victims are migrants, Roma, drug addicts, lgbtqi+ and any person at the bottom of the class pyramid. Lives which are considered of marginal value, and their murder is socially legitimized.

We have no illusions about how much the state cares about us. We live in a capitalist system, which defines our conditions of life and generates every relationship of an oppressive nature, using as means of enforcement the so-called “security forces” (cops, coastguards, army), which are in fact organized killers. The natural perpetrators aris them, the moral perpetrator is the state, which is constantly killing, either with closed cameras or by hiding evidence, trying to cover up the murders. After all, the timeless role of the cops, to whom the rulers grant the monopoly of violence, is nothing less than the protection of the state and capital. Their job is to maintain the status quo and exploitation, to trample on social resistance, to attack demos and strikes, to neutralise those whom the class stratification of society has reduced to the “social fringe”, and if things are pushed to extremes even to turn their guns on people who revolt against a life of slavery.

We as anti-authoritarians cannot but stand in solidarity with all oppressed, exploited individuals, through common social and class struggles in order to destroy every form of power that generates inequality, barbarism, misery and dehumanization. We choose to form collective relations that promote equality, solidarity and self-organization on the basis of a revolutionary perspective.

Initiation against the state murder of kamran asik

NO MORE STATE MURDERS TO GO UNPUNISHED

STATE AND CAPITAL MURDER

THE IMMIGRANTS ARE THE DAMNED OF THIS LAND

IN THE WORLD OF THE BOSSES WE ARE ALL FOREIGNERS

Η εκκένωση των ζιζανίων και γιατί μας αφορά

Τον τελευταίο καιρό καταλήψεις και ελεύθεροι χώροι απειλούνται όλο και πιο έντονα. Ένας από τους ελάχιστους τέτοιους χώρους στο νησί είναι η κατάληψη στο Μπίνειο, που μετρά 18 χρόνια ζωής. Στη Λέσβο βλέπουμε ολοένα και περισσότερο τα μέρη που μπορούμε να ζούμε με τους όρους που επιθυμούμε να ιδιωτικοποιούνται, να εκκενώνονται και να νεκρώνουν. Βουνά μετατρέπονται σε αιολικά πάρκα, παραλίες σε τουριστικά θέρετρα, πλατείες σε τραπεζοκαθίσματα. Όλα στο βωμό της «ανάπτυξης» και των επενδύσεων. Όσα τολμάμε να υπερασπιζόμαστε τις τελευταίες ανάσες ελευθερίας σε μικρά και μεγάλα αστικά κέντρα και τη φύση ερχόμαστε αντιμέτωπα με την καταστολή.

Ανοίγοντας ένα κτήριο, επιτελούμε πολλά περισσότερα από το σπάσιμο, απλά, μιας κλειδαριάς. Οι καταλήψεις στεγάζουν πρακτικές που δε χωράνε πουθενά αλλού. Στεγάζουν πολιτικές συλλογικότητες, δομημένες στη βάση της αδιαμεσολάβητης, οριζόντιας οργάνωσης, ενεργές στα κινήματα της πόλης: ταξικά, αντιρατσιστικά, αντιεθνικά, ενάντια στις έμφυλες καταπιέσεις, ενάντια στην ολοένα αυξανόμενη κρατική καταστολή. Αποτελούν καταφύγια και δομές ένταξης (κινηματικά και κοινωνικά) των προσφύγων/ισσών που παραμένουν επ’αόριστον παγιδευμένοι χωρίς χαρτιά, αφού πρώτα έχουν καταφέρει να γλυτώσουν από τους δολοφόνους της Frontex, του λιμενικού και των μπάτσων στα σύνορα του Έβρου και τα νερά της Μεσογείου. Στεγάζουν δομές αυτομόρφωσης και ανταλλαγής γνώσεων και δεξιοτήτων, μακριά από το αυστηρό δίπολο δασκάλου-μαθητη, δομές αλληλοβοήθειας, για τα άτομα που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε φαγητό και ρούχα.

Είναι προφανές πως τα καταληψιακά εγχειρήματα δεν ταιριάζουν με τους πολεοδομικούς σχεδιασμούς για ένα εξευγενισμένο (gentrified) και πλήρως τουριστικοποιημένο κέντρο, και ως εκ τούτου πρέπει να εκτοπιστούν, παρέα με όσα αδυνατούν να συνεχίσουν να πληρώνουν τα εξωφρενικά ενοίκια. Άλλωστε στεγάζουν και εμάς τα ίδια, αφού αρνούμαστε να συμμετέχουμε στην καταναγκαστική καπιταλιστική πραγματικότητα που μας επιβάλλει να σαπίζουμε στη δουλειά για να εξασφαλίσουμε την πρόσβαση μας στα βασικά μέσα επιβίωσης. Γι αυτό και οι καταλήψεις, συν όλων των άλλων, αποτελούν ανάχωμα ενάντια στη διαδικασία αυτή που μας θέλει να μετακομίζουμε κάθε δύο χρόνια όπου μας ξερνάει ο κρατικός σχεδιασμός.

Μέσα στις καταλήψεις έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε και να κοινωνικοποιούμαστε πέρα από τους στενά προσδιορισμένους έμφυλους ρόλους, ξεπερνώντας στην πράξη τις καταπιέσεις που αυτοί παράγουν, και πέρα από την ανάγκη εμπορευματικής ανταλλαγής και τους αποκλεισμούς που αυτή γεννά. Χτίζουμε σχέσεις φροντίδας και συντροφικότητας με άτομα ανεξαρτήτως φυλής, φύλου και σεξουαλικότητας, αντιπαρατιθέμενοι συλλογικά στην εξουσιαστική, πατριαρχική, ιεραρχημένη και ανταγωνιστική πραγματικότητα.

Για να το πούμε απλά, μέσα στις καταλήψεις ζουν και αναπνέουν οι κοινότητες μας, και ταυτόχρονα γεννιέται, παίρνει μορφή και εξελίσσεται η πολύμορφη πάλη μας ενάντια σε κάθε έκφανση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ο αγώνας μας για την αποδόμηση αυτού του συστήματος μέσω της συμμετοχής σε ανταγωνιστικά- κοινωνικά κινήματα και της δημιουργίας στο παρόν ό,τι κοντινότερου στην κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά τη σημασία της εδαφικοποίησης των κοινοτήτων και των αγώνων μας. Γι αυτό και στα πλαίσια του δόγματος καταστολής οποιασδήποτε πρακτικής επιτίθεται στην κρατική κυριαρχία, βάζει στο στόχαστρο και κάθε καταληψιακό εγχείρημα. Τους τελευταίους μήνες το κράτος με τα τσιράκια του έχουν προβεί στη 5η εκκένωση και εντέλει στην κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, στη δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, στην πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή, στη δεύτερη εκκένωση του λόφου Καστέλι στα Χανιά, στην εκκένωση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κυλικείου Ιατρικής του ΑΠΘ, στην εκκένωση της κατάληψης στέγης Αδιέξοδο στην Κυψέλη, στην επίθεση στο παράρτημα στην Πάτρα, στη στοχοποίηση και τις βίαιες συλλήψεις ατόμων από τη γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών, σε απόπειρες τρομοκράτησης με προσαγωγές και έντονη παρουσία μπάτσων στην Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών Νοταρά 26, στην εκκένωση της κατάληψης αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή αντίσταση στη Νομική, στην επίθεση στην κατάληψη της Νομικής με τις 28 συλλήψεις και την απόπειρα απέλασης 9 συντρόφων από χώρες της Ε.Ε, στο πλιάτσικο στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής, καθώς και στην ένοπλη ληστεία του Κατειλημμένου Εξωστρεφή.

Σαφώς και δεν έχουμε μείνει αδρανείς/α και δεν έχουμε αφήσει αναπάντητη καμία από αυτές τις κατασταλτικές επιθέσεις και εκκενώσεις των κινηματικών χώρων. Από τις ανακαταλήψεις των Ζιζανίων, της Κατάληψης Άνω-Κάτω Πατησίων, του Στεκιού Καλιαρντών στη Νομική και του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου μέχρι την Κρήτη και τις ανακαταλήψεις των κτηρίων στο λόφο Καστέλι και της κατάληψης του Ευαγγελισμού, υποσχόμαστε στο κράτος, τους εργολάβους και τους μπράβους τους πως θα μας βρίσκουν συνεχώς απέναντί τους.

Είτε λοιπόν πρόκειται για άστεγα άτομα σε αναζήτηση προσωρινής στέγης, είτε εργάτ(ρι)ες ή φοιτήτ(ρι)ες, που διακόπτουν την ατέρμονη παραγωγή εμπορευμάτων και εργασιακής δύναμης αντίστοιχα, είτε άτομα με διαφορετικές αφετηρίες και την κοινή επιθυμία να στεγάσουν συλλογικά τις ζωές και τους αγώνες τους και να καλλιεργήσουν το έδαφος για τη συνδιαμόρφωση ριζοσπαστικών ιδεών, οι καταλήψεις αποτελούν πρόβλημα για το κεφάλαιο και το κράτος.

Οι καταλήψεις δίνουν στέγη στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, στην απέχθειά μας για αυτόν τον κόσμο, στην αγάπη μας για τους ανθρώπους μας, στην έκφραση της δημιουργικότητας μας ελεύθερα και με τους δικούς μας όρους, στον έρωτα που νιώθουμε το ένα για το άλλο και για τη ζωή που ξεγλιστράει μέσα απ’τά χέρια μας σε κάθε εργατοώρα και κάθε αγχωμένο πρωινό και για όλα αυτά δε θα σταματήσουμε να λέμε:

ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΠΑΝΤΟΥ

10,100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Καταλήψεις, Στέκια, Συλλογικότητες

Panhellenic Day of Action in Defence of the Squats.

The eviction of Zizania and why it concerns us

In recent times squats and free spaces have been under increasing threat. One of the few such spaces on the island is the squat in Binio, which has been in existence for 18 years. On Lesvos we are increasingly seeing places where we can live on our own terms, privatised and evicted. Mountains are being turned into wind farms, beaches into tourist resorts, squares into places of consumption. All to be sacrificed on the altar of ‘development’ and investment. All who dare to defend the last breaths of freedom in small and large urban centres and nature we are confronted with repression.

By opening a building, we accomplish much more than simply picking a lock. Squats house practices that don’t fit anywhere else. They house political collectives, structured on the basis of unmediated, horizontal organisation, active in the movements of the city, concerning class, anti-racism, anti-nationalism, gender oppression and the ever-increasing state repression. They are shelters and structures of socialisation for refugees who remain indefinitely trapped without papers, after having managed to escape from the killers of Frontex, the coast guard and the cops on the Evros border and the waters of the Mediterranean. They house structures of self-education and exchange of knowledge and skills, far from the strict teacher-student dichotomy, structures of mutual aid for people who do not have easy access to food and clothing.

It is obvious that squats do not fit in with the urban plans for a gentrified and touristic centre, and therefore they must be eliminated and displaced, along with those who are unable to continue paying the outrageous rents. After all, they house us too, since we refuse to participate in the coercive capitalist reality that forces us to rot at work to ensure our access to the basic means of survival. That is why the squats, on top of everything else, are a mound against this process that wants us to move every two years to wherever the state planning throws up.

Within squats we have the possibility to communicate and socialize beyond narrowly defined gender roles, overcoming in practice the oppressions they produce, and beyond the need for commodity exchange and the exclusions it generates. We build relationships of care and comradeship with people regardless of race, gender and sexuality, collectively opposing the authoritarian, patriarchal, hierarchical and antagonistic reality.

To put it simply, it is in the squats that our communities live and breathe, and at the same time our multiform struggle against every manifestation of capitalist barbarism is born, takes shape and evolves, our struggle for the deconstruction of this system through participation in antagonistic social movements and the creation in the present of something closer to the society we envision.

The state is well aware of the importance of the grounding of our communities and our struggles. That is why, as part of its doctrine of suppressing any practice that attacks state sovereignty, it also puts every squat in its crosshairs. In the last few months the state has carried out the 5th eviction and finally the demolition of the Self-managed Steki Politechniou, the second eviction of the Zizania Social Centre, the fifth eviction of the Utopia A.D Anarchist Steki in Komotini, the second eviction of the Kastelli Hill in Chania, the second eviction of the Self-managed Kilikio Iatrikis of the University of Thessaloniki, the eviction of the squatted Adiexodo in Kypseli, the attack on Paratrima in Patras, the targeting and violent arrests of people from Squatted Prosfigika, the attempts of terror with arrests and the intense presence of cops Notara 26, the eviction of the occupation of solidarity with the Palestinian resistance at the Nomiki, the attack on the squat of the Nomiki with the 28 arrests and the attempted deportation of 9 comrades from EU countries, the looting of the Self-managed Kilikio Nomikis, and the armed robbery of the Squatted Exoticist.

Clearly we have not remained inactive and have not let any of these repressive attacks and evictions of the movement spaces go unanswered. From the reoccupations of Zizania, of Ano-Kato Patision, of the Steki Kaliarda in the Law School and the Self-managed Steki Poltechniou to Crete and the reoccupations of the buildings on Castelli Hill and the squat of Evangelismos, we promise the state and the contractors that they will constantly find us against them.

So whether they are homeless people in search of temporary shelter, or workers or students interrupting the endless production of commodities and labour  respectively, or people with different starting points and a common desire to collectively house their lives and struggles and cultivate the ground for the co-formation of radical ideas, squatting is a problem for capital and the state.

Squats give shelter to our needs and desires, to our disgust for this world, to our love for our people, to the expression of our creativity freely and on our own terms, to the love we feel for each other and for the life that slips through our hands in every working hour and every stressful morning, and for all this we will not stop saying:

TO ENTER THE EMPTY HOUSES

SOLIDARITY TO THE THREATENED SQUATS – CENTRES OF STRUGGLE EVERYWHERE

10, 100, 1000 SQUATS

Squats, Stekia, Collectives

Introduction to some cases, campaigns and discussion

For more information see the brochure in English or Greek

Τη Δευτέρα 4 Μαρτίου, θα εκδικαστεί η έφεση που έχουν καταθέσει, τέσσερις νέοι από το Αφγανιστάν, που είχαν πρωτόδικα καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκισης για τον εμπρησμό του στρατοπέδου της Μόριας (“Moria 6”). Η έφεση, βρίσκεται σε αναβολή από τις 6 Μαρτίου 2023, οδηγόντας του κατηγορούμενους στο να χάσουν ακόμη ένα χρόνο από τη ζωή τους παγιδευμένοι στις ελληνικές φυλακές. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους!

Δεν είναι δική μας δουλειά να εξηγήσουμε πώς κάηκε η Μόρια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Μόρια έπρεπε να καεί. Για χρόνια η κατάσταση στο στρατόπεδο επιδεινωνόταν. Ένα κέντρο κράτησης που αρχικά προοριζόταν για 2800 άτομα, με τον κόσμο που κρατούταν να ξεπερνάει εν τέλει τα 20.000 άτομα το 2019. Ένα κέντρο διαβόητο για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την έλλειψη υγιεινής και βασικών αναγκών, τους βιασμούς και τα μαχαιρώματα. Απέναντι στις διαμαρτυρίες των μεταναστ(ρι)ών για τις συνθήκες αυτές, η απάντηση ήρθε με την περαιτέρω απομόνωσή του, την κατάληψη από ακροδεξιούς των εισόδων του γειτονικού χωριού της Μόριας με σκοπό τον αποκλεισμό τους και με την αύξηση των ακροδεξιών-ρατσιστικών επιθέσεων σε μετανάστ(ρι)ες και αλληλέγγυους-ες. Η πανδημία του Κόβιντ, έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση, να ανταποκριθεί στο ρατσιστικό αίτημα πολλών, για τον εγκλεισμό των μεταναστ(ρι)ών εντός των ορίων του Κέντρου, και τον αποκλεισμό τους από το δημόσιο χώρο.

Με ελάχιστη ενημέρωση, και περιορισμένοι-ες στο καταυλισμό της Μόριας, οι μετανάστ(ρι)ες, ένιωσαν ότι αφέθηκαν να πεθάνουν. Ταυτόχρονα οι συνθήκες του καταυλισμού παρέμειναν σε εσκεμμένο χάος, χωρίς κανένα μέτρο προφύλαξης από το Κόβιντ. Οποιαδήποτε προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών με νέες υποδομές, προσέκρουε στην άρνηση μερίδας του ντόπιου πληθυσμού, που δεν δίσταζε να προχωράει και στις καταστροφές τους. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα να κατασκευαστεί ένα νέο κέντρο κράτησης, η οποία οδήγησε σε αντιδράσεις, η κυβέρνηση αποφάσισε τη κατασκευή ενός φράχτη περιμετρικά του καταυλισμού της Μόριας για τον αποτελεσματικότερο περιορισμό των μεταναστ(ρι)ών. Η πυρκαγιά ήρθε μετά από μήνες διαμαρτυριών, διαδηλώσεων αλλά και απεργιών πείνας από τους-ες αποκλεισμένους στο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας.

Ο εμπρησμός της Μόριας έθεσε επίσης σε κρίση τις πολιτικές διαχείρισης του μεταναστευτικού πληθυσμού στα νησιά, από το ελληνικό κράτος. Αντίθετα σε ότι υποστήριζαν μέχρι τότε, εμφανίστηκαν δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για τη φιλοξενία των 3000 ασυνόδευτων ανήλικων που κρατούνταν στη Μόρια μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δυστυχώς, η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την αναταραχή αιχμαλωτίστηκε και ενσωματώθηκε εκ νέου σε ένα νέο παράδειγμα διαχείρισης των μεταναστών. Τη ‘Μόρια’ ήρθε να αντικαταστήσει το ‘Καρά Τεπέ’. Ένα πεδίο βολής με διάσπαρτα βλήματα και μόλυνση του εδάφους από μόλυβδο, μονίμως επιτηρούμενο, ελεγχόμενο και εκτεθειμένο στα στοιχεία της φύσης. Αν και ο πληθυσμός του ‘Καρά Τεπέ’ είναι μικρότερος από ό,τι ήταν στη ‘Μόρια’, ως αποτέλεσμα των νέων πολιτικών ελέγχου των συνόρων, μεταξύ των οποίων και οι επαναπροωθήσεις, η καθημερινή πραγματικότητα στο ‘Καρά Τεπέ’ δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη.

Ακολουθώντας τις νέες πολιτικές αποκλεισμού των μεταναστών από τον γενικό πληθυσμό, η ‘Βάστρια’ βρίσκεται υπό κατασκευή. Όπως και τα άλλα νέα κλειστά στρατόπεδα στην Ελλάδα, θα είναι ένας καταυλισμός με αυστηρή επιτήρηση, στη μέση ενός πευκοδάσους, μιας περιβαλλοντικά προστατευόμενης περιοχής με υψηλό κίνδυνο πυρκαγιών, 45 λεπτά με το αυτοκίνητο από την πόλη. Όλες οι υπηρεσίες θα βρίσκονται εντός του κέντρου κράτησης. Σε αυτό, πρόσβαση θα έχουν μόνο όσοι-ες υπηρεσίες, υπάλληλοι, οργανισμοί και οργανώσεις, πρόθυμοι-ες να υλοποιήσουν αναντίρρητα τις κυβερνητικές πολιτικές. Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, όσοι-ες μετανάστ(ρι)ες έχουν απορριφθέντα αιτήματα ασύλου, θα βρεθούν φυλακισμένοι στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης, ενώ οι υπόλοιποι θα βρίσκονται υπό περιορισμό και απομονωμένοι από οποιαδήποτε πρόσβαση στην πόλη της Μυτιλήνης.

Κανένα κέντρο κράτησης δεν πρέπει να είναι μέρος για να μένουν άνθρωποι. Τα κέντρα κράτησης χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό και τις διαιρέσεις μεταξύ ντόπιων και μεταναστών. Οι διαχωρισμοί μεταφράζονται σε ‘πολίτες’ και ‘μη πολίτες’. Τα κέντρα αυτά αναγκάζουν τους ανθρώπους να ζουν σε ένα μέρος που είναι ασύμβατο με την ανθρώπινη ζωή, επειδή, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό μοντέλο, η μετανάστευση πρέπει να τιμωρείται και να αποτρέπεται.

Οι εισαγγελείς θα κάνουν τα πάντα για να προστατεύσουν τη ‘φήμη του έθνους’, πιστεύοντας ότι συμβάλουν στην ασφάλεια των συνόρων. Όπως και σε πολλές άλλες δίκες εναντίον μεταναστών, οι αποδείξεις δεν υπήρχαν. Παρόλα αυτά, έχουν ήδη συμπληρώσει περισσότερα από τρία χρόνια στη φυλακή. Στην πρωτοβάθμια δίκη, οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης διακόπτονταν επανειλημμένα από τον εισαγγελέα και την έδρα. H εισαγγελέας που αναμένεται να παραστεί έχει αποδεδειγμένο ιστορικό ρατσιστικών σχολίων, οδηγώντας σε καταδίκη με αυστηρές ποινές πολλούς μετανάστες. Σε προηγούμενη δίκη, δε δίστασε απευθυνόμενη σε μετανάστη που κατηγορούταν για τον χειρισμό βάρκας, να ρωτήσει: “Γιατί δεν ήρθατε αεροπορικώς στην Ελλάδα αλλά επιλέξατε να έρθετε παράνομα με πλοίο; Επειδή θέλατε να έρθετε παράνομα!”. Μπορούμε να φανταστούμε τι είδους δίκη θα είναι αυτή.

Οι έξι αυτοί νέοι, χρησιμοποιήθηκαν στην προσπάθεια ενίσχυσης ισλαμοφοβικών αφηγήσεων όπου οι μουσουλμάνοι άντρες αποτελούν κίνδυνο για τον “ελληνικό ορθόδοξο πολιτισμό” και τον “ευρωπαϊκό τρόπο ζωής”. Η δίωξη αυτή αποτελεί μία προσπάθεια για τη συγκάλυψη των πραγματικά υπεύθυνων για το έγκλημα της Μόριας και τη μεταφορά της ευθύνης στα θύματα της. Στην αποπλαισίωση της πυρκαγιάς από σημείο αντίστασης στην συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών των μεταναστ(ρι)ών. Στο να αγνοηθεί το γεγονός ότι η Μόρια ήταν κόλαση.

Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στη Συνοριακή Βία

Party Οικονομικής Ενίσχυσης

για Δικαστικά Έξοδα Συντρόφων

Σάββατο 09 Δεκεμβρίου 2023

στις 21:00

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση στο Μπίνειο

Party for Financial Support

of Comrade’s Legal Expenses

Saturday 09 December 2023

at 21:00

Anti-Authoritarian Assembly at Mpineio

Μικροφωνική για τη Δολοφονία του Χρήστου Μιχαλόπουλου

Παρασκεύη 24 Νοεμβρίου στις 18:30

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση στο Μπίνειο