“I am so sorry refugees. This is not Europe”. These words were sprayed on the walls of Moria camp in its last days. That this message was most likely written by those who had come from abroad to “help” shows how deeply it was misunderstood. There is nothing more European than the Camp.

Read our speech, Against Vastria: Camps, Racism, Fascism, delivered at a public intervention to discuss how to resist the island’s propose new mega-camp, and on what terms.

• Get the English PDF!
• Get the Greek PDF!

Μπάτσοι, κράτος και αφεντικά δολοφονούν και πάλι…..

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βασανίζεται μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, 37 ετών από το Πακιστάν, στην αίθουσα προσωρινής κράτησης, στην οποία όλως τυχαίως μάλιστα δεν υπήρχαν κάμερες. Λίγες μέρες μετά από αυτή τη  δολοφονία, 29χρονος μετανάστης βρίσκεται απαγχονισμένος μέσα στο κελί του στο Α.Τ. Ομόνοιας. Στα συγκεκριμένα Α.Τ., όπως και σε άλλα ανά τον ελλαδικό χώρο, έχουν συμβεί επανειλημμένα βασανισμοί και δολοφονίες ατόμων με αμιγώς ρατσιστικά κίνητρα. Αυτό που δείχνουν οι φωτογραφίες με το διαλυμένο σώμα του Ασίκ δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά καθεστώς. 

Ο σαδισμός της εξουσίας συνεχίζει να δολοφονεί εντός και εκτός Α.Τ., μέσα σε κέντρα κράτησης μεταναστών, στο Αιγαίο, στον φράχτη του Έβρου. Στο στόχαστρο είμαστε όλα μας, ωστόσο η βία είναι πάντα ανάλογη με την εθνικότητα και το ταξικό προφίλ του εκάστοτε ατόμου. Κύρια θύματα μετανάστες, ρομά, τοξικοεξαρτημένοι, λοατκι και οποιοδήποτε άτομο ανήκει στον πάτο της ταξικής πυραμίδας. Ζωές οι οποίες θεωρούνται οριακά μηδαμινής αξίας, αρά και η δολοφονία τους κοινωνικά νομιμοποιημένη.

Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ορίζει τους όρους ζωής μας και γεννά κάθε σχέση καταπιεστικής φύσεως, χρησιμοποιώντας ως μέσα επιβολής τα λεγόμενα «σώματα ασφαλείας» (μπάτσους, λιμενικούς, στρατό),  τα οποία στην πραγματικότητα είναι ένα οργανωμένο σώμα δολοφόνων. Φυσικοί αυτουργοί αυτοί και ηθικός αυτουργός το κράτος, το οποίο δολοφονεί διαρκώς, είτε με κλειστές κάμερες, είτε αλλοιώνοντας στοιχεία, προσπαθώντας να συγκαλύψει τις δολοφονίες. Άλλωστε ο διαχρονικός αυτων, στους οποίους παραχωρείται από τους εκάστοτε εξουσιαστές το μονοπώλιο της βίας, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προστασία κράτους και κεφαλαίου. Δουλειά τους είναι να διατηρούν το status quo και την εκμετάλλευση, να ποδοπατούν κοινωνικές αντιστάσεις, να επιτίθενται σε πορείες και απεργίες, να πουλάνε εξουσία, να εξουδετερώνουν όσους η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας έχει αναγάγει σε «κοινωνικό περιθώριο»,  ακόμη και να στραφεί με τα όπλα ενάντια στον κόσμο που εξεγείρεται απέναντι σε μια ζωή δούλου, απέναντι στον κόσμο που θέλει να πάψει να είναι αόρατος. 

Εμείς σαν αντιεξουσιαστές/στριες δηλώνουμε αλληλέγγυοι/ες σε όλα τα καταπιεσμένα, εκμεταλλευόμενα άτομα, μέσα από κοινούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ώσπου να καταστρέψουμε κάθε μορφή εξουσίας που γεννά ανισότητα, βαρβαρότητα, εξαθλίωση και απανθρωποποίηση. Επιλέγουμε να σχηματίσουμε συλλογικές σχέσεις, που προάγουν την ισότητα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, στη βάση μίας επαναστατικής προοπτικής.

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΜΠΑΤΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ 

ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

              Πρωτοβουλία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Καμραν Ασικ

Cops, state and bosses are killing again…..

On September 21, 2024, Mohammad Kamran Asik, 37 years old from Pakistan, was tortured to death at the Agios Panteleimon police station in the temporary detention room, where there were no cameras. A few days after this atrocious cop killing, a 29-year-old immigrant is found hanged in his cell at the Omonia police station. In these police stations, as in others around Greece, there have been repeated torture and murders of people with purely racist motives. What the photographs of Asik’s broken body show is not an isolated event but a regime.

The sadism of power continues to murder inside and outside the police stations, in migrant detention centres, at the Aegean, at the Evros fence. We are all targeted, but the violence is always proportional to the nationality and class profile of the individual. The main victims are migrants, Roma, drug addicts, lgbtqi+ and any person at the bottom of the class pyramid. Lives which are considered of marginal value, and their murder is socially legitimized.

We have no illusions about how much the state cares about us. We live in a capitalist system, which defines our conditions of life and generates every relationship of an oppressive nature, using as means of enforcement the so-called “security forces” (cops, coastguards, army), which are in fact organized killers. The natural perpetrators aris them, the moral perpetrator is the state, which is constantly killing, either with closed cameras or by hiding evidence, trying to cover up the murders. After all, the timeless role of the cops, to whom the rulers grant the monopoly of violence, is nothing less than the protection of the state and capital. Their job is to maintain the status quo and exploitation, to trample on social resistance, to attack demos and strikes, to neutralise those whom the class stratification of society has reduced to the “social fringe”, and if things are pushed to extremes even to turn their guns on people who revolt against a life of slavery.

We as anti-authoritarians cannot but stand in solidarity with all oppressed, exploited individuals, through common social and class struggles in order to destroy every form of power that generates inequality, barbarism, misery and dehumanization. We choose to form collective relations that promote equality, solidarity and self-organization on the basis of a revolutionary perspective.

Initiation against the state murder of kamran asik

NO MORE STATE MURDERS TO GO UNPUNISHED

STATE AND CAPITAL MURDER

THE IMMIGRANTS ARE THE DAMNED OF THIS LAND

IN THE WORLD OF THE BOSSES WE ARE ALL FOREIGNERS

Dead Calm: Killing in the Med?

This week Provolone teams up with the Open Assembly Against Border Violence Lesvos to screen “Dead Calm: Killing in the Med?”

“Dead Calm”, a new documentary from the BBC, features the survivors of the Hellenic Coast Guard, the killers on our doorstep. Focussing on the Pylos massacre, the documentary places the blame on the systematic pushbacks that happen from the Aegean islands and at sea, which three years ago led to the murder by drowning of Sidy Keita and Didier Martial Kouamou Nana off the coast of Samos.

The practice of pushbacks has long been an open secret on our island. We see it in the unmarked cars that drive through coastal villages in the dead of night, the routine harassment of people trying to reach the newly landed, the clothes and luggage left behind by people who are here one moment and inexplicably in Turkey the next. Where once the islanders told stories to the world’s press of how they responded with solidarity to the people arriving on these shores, we now live in the midst of an eery silence, in a small community in which we don’t know which of our neighbours is a murderer.

The electoral instrumentalisation of migration by various European governments, accompanied by the attempt to convince us that people seeking simply to live constitute an “assymetric threat” to European values, has led to the naturalisation of death at sea. The UK’s endless promise to “stop the boats” can be delivered only by the Aegean’s faceless executioners, acting on behalf of all European states and acknowledged by none. Fascist Prime Minister Meloni claims the war on migration is “an epochal battle for Italy and Europe”. Meanwhile Le Pen’s far-right Rassemblement National party narrowly missed out on French government due to a preventive devil’s pact between Left and Centre. Their intention to limit the freedoms of dual nationals and “French of foreign origin” is a reminder that those of us whose “blood” can’t be ancestrally traced to the “soil” on which we live are thought of as a Trojan Horse, the next target among the many enemies within.

We at the Open Assembly Against Border Violence Lesvos are clear: migrant solidarity is the frontline in the fight against Europe’s lurch towards fascism. Racism has normalised that trajectory, giving people permission to look away. In “Dead Calm” we see the Hellenic Coast Guard hide its hand behind a brutal racist lie, that “migrants travelling in the Aegean Sea very often abandon their children” because “they don’t seem to have the same affection” for them as “we” do. That logic is echoed later by a pair of wealthy globetrotting Europeans who, sailing in the region, justify their failure to respond to the Pylos shipwreck by telling us (without shame) that “if it’s refugees coming from Africa, they are in the water fighting for their lives, so they will take over the boat.” “Dead Calm” is a reminder of the cost of our losses. Lesvos is an epicentre of a continental ethnic cleansing: they want their countries White, and then they want them Right. If we want to resist this, first we have to see it. Few are better placed to do so, here at the borders, than us.

Lesvos, July 2024

Dead Calm: Killing in the Med?
(Θανάσιμη Ηρεμία: Δολοφονώντας στη Μεσόγειο;)

Αυτή την εβδομάδα η Ομάδα Provolone συνεργάζεται με την Ανοιχτή Συνέλευση της Λέσβου ενάντια στη Συνοριακή Βία για να προβάλει την ταινία «Dead Calm: Killing in the Med? (Θανάσιμη Ηρεμία: Δολοφονώντας στη Μεσόγειο;)»

Το «Dead Calm (Θανάσιμη Ηρεμία)», ένα νέο ντοκιμαντέρ του BBC, παρουσιάζει αυτούς που επέζησαν από το Λιμενικό Σώμα, από τους δολοφόνους στο κατώφλι μας. Με επίκεντρο το μακελειό της Πύλου, το ντοκιμαντέρ αποδίδει την ευθύνη στις συστηματικές επαναπροωθήσεις που συμβαίνουν στα νησιά του Αιγαίου και στη θάλασσα, οι οποίες πριν από τρία χρόνια οδήγησαν στο δολοφονικό πνιγμό των Sidy Keita και Didier Martial Kouamou Nana στα ανοιχτά της Σάμου.

Η πρακτική των pushbacks αποτελεί εδώ και καιρό ένα κοινό μυστικό στο νησί μας. Βλέπουμε τις επαναπροωθήσεις στ’ αυτοκίνητα χωρίς διακριτικά που διασχίζουν τα παραθαλάσσια χωριά μέσα στη νύχτα, στη συνηθισμένη παρενόχληση των ανθρώπων που προσπαθούν να φτάσουν στους/στις νεοαφιχθέντες/είσες, στα ρούχα και τις αποσκευές που αφήνουν πίσω τους άνθρωποι που τη μια στιγμή βρίσκονται εδώ και την άλλη ανεξήγητα στην Τουρκία. Εκεί που κάποτε οι νησιώτες διηγούνταν στον παγκόσμιο Τύπο ιστορίες για το πώς ανταποκρίθηκαν με αλληλεγγύη στους ανθρώπους που έφταναν σε αυτές τις ακτές, τώρα ζούμε εν μέσω μιας ανατριχιαστικής σιωπής, σε μια μικρή κοινότητα όπου δεν ξέρουμε ποιος από τους γείτονές μας είναι δολοφόνος.

Η εκλογική εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που συνοδεύεται από την προσπάθεια να μας πείσουν ότι αυτοί οι άνθρωποι, που αναζητούν απλώς να ζήσουν, αποτελούν “ασύμμετρη απειλή” για τις ευρωπαϊκές αξίες, έχει οδηγήσει στη φυσικοποίηση του θανάτου στη θάλασσα. Η ατέρμονη υπόσχεση του Ηνωμένου Βασιλείου να “σταματήσει τις βάρκες” μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μέσα από τους απρόσωπους δήμιους του Αιγαίου, που ενεργούν εκ μέρους όλων των ευρωπαϊκών κρατών και δεν αναγνωρίζονται από κανένα. Η φασίστρια πρωθυπουργός Μελόνι ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος εναντίον της μετανάστευσης είναι “μια κοσμοϊστορική μάχη για την Ιταλία και την Ευρώπη”. Στο μεταξύ, το ακροδεξιό κόμμα της Λε Πεν Rassemblement National (Εθνικός Συναγερμός) έχασε την τελευταία στιγμή τη γαλλική διακυβέρνηση λόγω μιας προληπτικής “ανίερης συμφωνίας” μεταξύ της Αριστεράς και του Κέντρου. Η πρόθεσή τους να περιορίσουν τις ελευθερίες των ανθρώπωνμε διπλή υπηκοότητα και των “Γάλλων ξένης καταγωγής” είναι μια υπενθύμιση ότι όσοι κι όσες από εμάς δεν έχουμε προγονικό “αίμα”, που συνδέεται με το “έδαφος” στο οποίο ζούμε, θεωρούμαστε ένας Δούρειος Ίππος, ο επόμενος στόχος ανάμεσα στους πολλούς εχθρούς.

Εμείς, στην Ανοιχτή Συνέλευση της Λέσβου ενάντια στη Συνοριακή Βία, είμαστε ξεκάθαροι και ξεκάθαρες: η αλληλεγγύη στις μετανάστριες και τους μετανάστες έχει πρώτιστη σημασία στον αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της Ευρώπης. Ο ρατσισμός έχει κανονικοποιήσει αυτή την πορεία, επιτρέποντας στον κόσμο να εθελοτυφλεί. Στο «Dead Calm» βλέπουμε το Λιμενικό Σώμα να “νίπτει τας χείρας του” πίσω από ένα ωμό ρατσιστικό ψέμα, ότι «οι μετανάστες που ταξιδεύουν στο Αιγαίο πολύ συχνά εγκαταλείπουν τα παιδιά τους» επειδή «δε φαίνεται να έχουν την ίδια στοργή γι’ αυτά» όπως «εμείς». Αυτή η λογική αντανακλάται αργότερα από ένα ζευγάρι πλούσιων Ευρωπαίων που κάνουν το γύρο του κόσμου με το σκάφος τους και που, πλέοντας στην περιοχή του ναυαγίου της Πύλου, δικαιολογούν την αποτυχία τους να αντιδράσουν σε αυτό, λέγοντάς μας (χωρίς ντροπή) ότι «αν πρόκειται για πρόσφυγες που έρχονται από την Αφρική, εφόσον βρίσκονται στο νερό και παλεύουν για τη ζωή τους, τότε θα καταλάβουν το σκάφος». Η «Θανάσιμη Ηρεμία» είναι μια υπενθύμιση του κόστους των απωλειών μας. Η Λέσβος είναι το επίκεντρο μιας εθνοκάθαρσης που διαπράττουν τα κράτη της Ευρωπαϊκής ηπείρου: θέλουν τις χώρες τους Λευκές και μετά τις θέλουν Δεξιές. Αν θέλουμε ν’ αντισταθούμε σ’ αυτό, πρέπει πρώτα να το δούμε. Λίγοι είναι σε θέση να το δουν καλύτερα από εμάς που ζούμε στα νησιά του Αιγαίου, δίπλα στα σύνορα.

Λέσβος, Ιούλιος 2024

Introduction to some cases, campaigns and discussion

For more information see the brochure in English or Greek

Από τις 22 Μαρτίου, 46 άτομα που βρίσκονται στο κέντρο κράτησης της Κορίνθου πραγματοποιούν απεργία πείνας αντιδρώντας στην αυθαίρετη φυλάκισή τους, στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους και στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.

Πριν από ένα μήνα, στις 26 Φεβρουαρίου, 13 διαφορετικά άτομα ξεκίνησαν απεργία πείνας στο ίδιο κέντρο κράτησης. Οι 13 αυτοί άνθρωποι συνελήφθησαν μετά από ένα ναυάγιο που συνέβη τον Δεκέμβριο και έκτοτε κρατούνται χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, στερώντας τους το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο. Η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, αφού πρώτα ναυάγησε, τέθηκε αμέσως υπό καθεστώς προσωρινής κράτησης, παρά το γεγονός ότι ο Συνήγορος του Πολίτη της Ελλάδας ζήτησε την άμεση απελευθέρωσή τους. Ενώ βρίσκονταν σε απεργία πείνας, η αστυνομία έκανε έφοδο στα κελιά τους, απειλώντας και εκβιάζοντας τους για να την τερματίσουν. Λίγες μέρες αργότερα, 8 άτομα μεταφέρθηκαν από την Κόρινθο στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας, χωρίς να τους δοθεί καμία εξήγηση.

Οι κινητοποιήσεις στο κέντρο κράτησης της Κορίνθου, συμπεριλαμβανομένων των απεργιών πείνας, δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως και οι απαράδεκτες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι κρατούμενοι. Υπάρχουν πολλές καταγγελίες για την έλλειψη υγιεινής, την έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης και άλλων βασικών ειδών. Άνθρωποι παραμένουν υπό κράτηση για μήνες χωρίς να τους ανακοινώνεται ο λόγος ή το χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν εκεί. Κρατούνται κατά μέσο όρο για επτά μήνες, ενώ υπάρχουν αναφορές για ανθρώπους που κρατούνται πέραν των 18 μηνών, που είναι ο μέγιστος χρόνος που μπορούν να βρίσκονται υπό καθεστώς διοικητικής κράτησης οι άνθρωποι στην Ελλάδα.

Αυτή η επ’ αόριστον κράτηση, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλης πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη, τα βρώμικα κελιά που είναι γεμάτα κοριούς και το ελάχιστο, συχνά μη βρώσιμο φαγητό, οδηγεί στην επιδείνωση της ψυχικής υγείας των ανθρώπων. Κατά τα χρόνια που λειτουργεί το κέντρο κράτησης, έχουν καταγραφεί αρκετοί θάνατοι. Το 2013 τρεις άνθρωποι πέθαναν λόγω ιατρικής αμέλειας. Με την πάροδο των ετών τουλάχιστον τρία άτομα έχουν αυτοκτονήσει, το τελευταίο τον Μάρτιο του 2024. Τον τελευταίο μήνα οι ίδιοι ανέφεραν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται, με ανθρώπους να αυτοτραυματίζονται λόγω της ψυχολογικής τους κατάστασης- ένα άλλο άτομο μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική μετά από απόπειρα αυτοκτονίας.

Η θανατηφόρα ελληνική και ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική δεν τελειώνει στα σύνορα, όπου οι άνθρωποι επαναπροωθούνται καθημερινά, παραμένουν στη μέση της θάλασσας ή κυνηγιούνται στα δάση. Όλο το σύστημα βασίζεται στην κράτηση και την καταστολή.

Καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές, 46 άτομα βρίσκονται σε απεργία πείνας για πάνω από μία εβδομάδα. Η απεργία συνεχίζεται, παρά τη βαριά καταστολή που βιώνουν, με την αστυνομία να έχει τραυματίσει πολλούς ανθρώπους και να τους υποβάλλει σε εξευτελιστικό έλεγχο στα κελιά τους.

Δύο ημέρες μετά την έναρξη της απεργίας, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους κρατούμενους, με τον κόσμο να συγκεντρώνεται μπροστά από το κέντρο κράτησης της Κορίνθου και να φωνάζει συνθήματα μαζί με τους κρατούμενους. Η αστυνομία απέκλεισε τη διαδήλωση, εμποδίζοντάς τους να περάσουν από το γειτονικό ΚΥΤ.

Αυτό το Σαββατοκύριακο υπήρξαν καλέσματα σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας για συγκεντρώσεις αλληλεγγύης με τους απεργούς πείνας και για ανοιχτές συνελεύσεις για να οργανωθούν για να τους υποστηρίξουν. Ας συνεχιστεί η αλληλεγγύη, ας στηρίξουμε τους συντρόφους μας στην απεργία πείνας και ας ξεσηκωθούμε ενάντια στις θανατηφόρες μεταναστευτικές πολιτικές.

Ελευθερία μετακίνησης για όλους / όλες / όλα

Solidarity with the Detainees on Hunger Strike in Korinthos Detention Centre

Since 22 March, 46 people held in Korinthos detention centre have been on hunger strike protesting their arbitrary imprisonment, the violation of their rights and the inhuman conditions of detention.

A month ago, on 26 February, 13 other people went on hunger strike in the same detention centre. These 13 people were arrested after a shipwreck in December and have been detained ever since with no further explanation, denying them the right to ask for asylum. This group, having first been shipwrecked, were immediately placed in pre-removal detention, despite the Greek Ombudsperson requesting their immediate release. While on strike, the police raided their cells, threatening and manipulating them into ending it. A few days later, 8 people were transferred from Korinthos to Amygdaleza detention center, without being given a reason.

Protests in Korinthos detention centre, including hunger strikes, are not new, nor is it the first time we hear ahout the notorious conditions in which detainees live. There are several reports of the lack of hygiene, lack of health care and other basic items. People are detained for months without being told why, or how long they will be there. They are detained for an average of seven months, with reports of people being held for beyond 18 months, which is the maximum time that people are able to be administratively detained in Greece.

This indefinite detention, combined with the lack of proper access to healthcare, the dirty bedbug-ridden cells, and minimal, often inedible food, leads to the deterioration of the mental health of the people. During the years that the detention centre has been open, several deaths have been documented. In 2013 three people died as a result of medical neglect. Over the years at least three people have committed suicide, the last one in March 2024. During the last month people have reported that the situation is deteriorating, with people self harming due to their psychological state; another person was taken to a mental hospital after attempting suicide.

The deadly Greek and European migration polices don’t end at the borders, where people are being pushed back on a daily basis, left adrift in the middle of the sea, or hunted in the forests. The whole system is based in detention and repression.

As we write these lines, 46 people have been on hunger strike for over a week. The strike continues, despite the heavy repression they face, with police injuring many people and subjecting them to humiliating control in their cells.

Two days after the start of the strike, a demonstration in solidarity with the detainees took place, with people gathering in front of Korinthos detention centre and shouting slogans together with the detainees. The police blocked the demonstration, preventing them from passing by the neighboring CCAC.

Last weekend there were calls in major Greek cities for solidarity gatherings with hunger strikers and for open assemblies to get organised to support them. Let the solidarity continue, let’s support our comrades on hunger strike and rise up against the deadly migration policies.

Freedom of movement for all

Download the English Flyer here!
Download the English Poster here!