Μπάτσοι, κράτος και αφεντικά δολοφονούν και πάλι…..

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βασανίζεται μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, 37 ετών από το Πακιστάν, στην αίθουσα προσωρινής κράτησης, στην οποία όλως τυχαίως μάλιστα δεν υπήρχαν κάμερες. Λίγες μέρες μετά από αυτή τη  δολοφονία, 29χρονος μετανάστης βρίσκεται απαγχονισμένος μέσα στο κελί του στο Α.Τ. Ομόνοιας. Στα συγκεκριμένα Α.Τ., όπως και σε άλλα ανά τον ελλαδικό χώρο, έχουν συμβεί επανειλημμένα βασανισμοί και δολοφονίες ατόμων με αμιγώς ρατσιστικά κίνητρα. Αυτό που δείχνουν οι φωτογραφίες με το διαλυμένο σώμα του Ασίκ δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά καθεστώς. 

Ο σαδισμός της εξουσίας συνεχίζει να δολοφονεί εντός και εκτός Α.Τ., μέσα σε κέντρα κράτησης μεταναστών, στο Αιγαίο, στον φράχτη του Έβρου. Στο στόχαστρο είμαστε όλα μας, ωστόσο η βία είναι πάντα ανάλογη με την εθνικότητα και το ταξικό προφίλ του εκάστοτε ατόμου. Κύρια θύματα μετανάστες, ρομά, τοξικοεξαρτημένοι, λοατκι και οποιοδήποτε άτομο ανήκει στον πάτο της ταξικής πυραμίδας. Ζωές οι οποίες θεωρούνται οριακά μηδαμινής αξίας, αρά και η δολοφονία τους κοινωνικά νομιμοποιημένη.

Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ορίζει τους όρους ζωής μας και γεννά κάθε σχέση καταπιεστικής φύσεως, χρησιμοποιώντας ως μέσα επιβολής τα λεγόμενα «σώματα ασφαλείας» (μπάτσους, λιμενικούς, στρατό),  τα οποία στην πραγματικότητα είναι ένα οργανωμένο σώμα δολοφόνων. Φυσικοί αυτουργοί αυτοί και ηθικός αυτουργός το κράτος, το οποίο δολοφονεί διαρκώς, είτε με κλειστές κάμερες, είτε αλλοιώνοντας στοιχεία, προσπαθώντας να συγκαλύψει τις δολοφονίες. Άλλωστε ο διαχρονικός αυτων, στους οποίους παραχωρείται από τους εκάστοτε εξουσιαστές το μονοπώλιο της βίας, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προστασία κράτους και κεφαλαίου. Δουλειά τους είναι να διατηρούν το status quo και την εκμετάλλευση, να ποδοπατούν κοινωνικές αντιστάσεις, να επιτίθενται σε πορείες και απεργίες, να πουλάνε εξουσία, να εξουδετερώνουν όσους η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας έχει αναγάγει σε «κοινωνικό περιθώριο»,  ακόμη και να στραφεί με τα όπλα ενάντια στον κόσμο που εξεγείρεται απέναντι σε μια ζωή δούλου, απέναντι στον κόσμο που θέλει να πάψει να είναι αόρατος. 

Εμείς σαν αντιεξουσιαστές/στριες δηλώνουμε αλληλέγγυοι/ες σε όλα τα καταπιεσμένα, εκμεταλλευόμενα άτομα, μέσα από κοινούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ώσπου να καταστρέψουμε κάθε μορφή εξουσίας που γεννά ανισότητα, βαρβαρότητα, εξαθλίωση και απανθρωποποίηση. Επιλέγουμε να σχηματίσουμε συλλογικές σχέσεις, που προάγουν την ισότητα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, στη βάση μίας επαναστατικής προοπτικής.

ΚΑΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΜΠΑΤΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ 

ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

              Πρωτοβουλία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Καμραν Ασικ

Cops, state and bosses are killing again…..

On September 21, 2024, Mohammad Kamran Asik, 37 years old from Pakistan, was tortured to death at the Agios Panteleimon police station in the temporary detention room, where there were no cameras. A few days after this atrocious cop killing, a 29-year-old immigrant is found hanged in his cell at the Omonia police station. In these police stations, as in others around Greece, there have been repeated torture and murders of people with purely racist motives. What the photographs of Asik’s broken body show is not an isolated event but a regime.

The sadism of power continues to murder inside and outside the police stations, in migrant detention centres, at the Aegean, at the Evros fence. We are all targeted, but the violence is always proportional to the nationality and class profile of the individual. The main victims are migrants, Roma, drug addicts, lgbtqi+ and any person at the bottom of the class pyramid. Lives which are considered of marginal value, and their murder is socially legitimized.

We have no illusions about how much the state cares about us. We live in a capitalist system, which defines our conditions of life and generates every relationship of an oppressive nature, using as means of enforcement the so-called “security forces” (cops, coastguards, army), which are in fact organized killers. The natural perpetrators aris them, the moral perpetrator is the state, which is constantly killing, either with closed cameras or by hiding evidence, trying to cover up the murders. After all, the timeless role of the cops, to whom the rulers grant the monopoly of violence, is nothing less than the protection of the state and capital. Their job is to maintain the status quo and exploitation, to trample on social resistance, to attack demos and strikes, to neutralise those whom the class stratification of society has reduced to the “social fringe”, and if things are pushed to extremes even to turn their guns on people who revolt against a life of slavery.

We as anti-authoritarians cannot but stand in solidarity with all oppressed, exploited individuals, through common social and class struggles in order to destroy every form of power that generates inequality, barbarism, misery and dehumanization. We choose to form collective relations that promote equality, solidarity and self-organization on the basis of a revolutionary perspective.

Initiation against the state murder of kamran asik

NO MORE STATE MURDERS TO GO UNPUNISHED

STATE AND CAPITAL MURDER

THE IMMIGRANTS ARE THE DAMNED OF THIS LAND

IN THE WORLD OF THE BOSSES WE ARE ALL FOREIGNERS

ΤΟ ΜΠΑΤΣΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙ

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Την Δευτέρα 1/4/24 έξω από το αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων δολοφονείται η Κυριακή από τον πρώην σύντροφό της, ενώ είχε ήδη κάνει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του. Ακολουθεί ένα-ένα ολόσωστα τα βήματα, που προτείνει το κράτος για την προστασία των επιζωσών. Ζητά να τη συνοδέψει περιπολικό στο σπίτι της και δέχεται την απάντηση «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Και τελικά εκείνος τη μαχαιρώνει μπροστά στα μάτια των φρουρών του τμήματος. Η γυναικοκτονία αυτή έρχεται να μας αποδείξει, για άλλη μια φορά, πως μπάτσοι και κράτος δημιουργούν και συντηρούν τη βία της πατριαρχίας που ασκείται πάνω στα σώματά μας. Η έμφυλη βία είναι κανονικοποιημένη, διαρκής και διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ο ρόλος των μπάτσων δε μας ξαφνιάζει. Παντού και πάντα καταστέλλουν τις φωνές που αντιστέκονται, περιθωριοποιούν ό,τι και όποιο δε συγκλίνει με την «κανονικότητα», πνίγουν μεταναστά στο Αιγαίο, δολοφονούν Ρομά για 20 ευρώ βενζίνη, ανοίγουν κεφάλια σε πορείες, εκκενώνουν καταλήψεις, βιάζουν και  βασανίζουν σε Α.Τ., κέντρα κράτησης και φυλακές, κάνουν πλάτες σε βιαστές. Και φυσικά τις δολοφονικές πρακτικές των μπάτσων έρχεται να ξεπλύνει η κάθε κυβέρνηση. Μόνο οργή μας γεμίζουν τα κυβερνητικά αφηγήματα για την υποτιθέμενη ασφάλεια, που προσφέρουν μπάτσοι και κρατικοί θεσμοί. Η απροκάλυπτη και εγκληματική δήλωση μητσοτάκη «Οι γυναίκες εμπιστεύονται την ΕΛ.ΑΣ. και απευθύνονται σε αυτή» υποσκάπτει την κρατική ευθύνη των 80 γυναικοκτονιών των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Την ίδια στιγμή το σκουπίδι ο χρυσοχοίδης- «υπουργός προστασίας του πολίτη»- δηλώνει πως δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για τη γυναικοκτονία της Κυριακής. Την πρακτική αποποίησης ευθύνης εξασκεί έντεχνα και στοχευμένα η κυβέρνηση μητσοτάκη σε όλα τα κρατικά εγκλήματα, με αποκορύφωμα τις θέσεις τους για τα Τέμπη.

Και αν καταφέρουμε να βγούμε ζωντανές από τη βίαιη (και ετεροκανονική) πραγματικότητα που θέλει να μας ορίζει, τους κακοποιητές μας και όσους τους ξεπλένουν και αποφασίσουμε να απευθυνθούμε στη θεσμική δικαιοσύνη, τότε θα έρθουμε αντιμέτωπες με τη σαπίλα της. Τα καθόλου ανεξάρτητα δικαστήρια, ως εξουσία, δεν μπορούν παρά να αναπαράγουν τη συνθήκη της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης των ατόμων από τα κάτω. Στην περίπτωση της έμφυλης βίας δικαστές, εισαγγελείς και τυχοδιώκτες δικηγόροι δεν διστάζουν να δολοφονούν ξανά και ξανά τα θύματα της πατριαρχίας μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Δομούν και αποδομούν κόσμους, ορίζουν πότε είναι δίκαιο να σε δολοφονήσουν και πότε όχι- και αυτό πάντα βασισμένο σε ένα αστικό και εθνικό δίκαιο αυστηρών και συγκεκριμένων κανόνων. «Ήταν καλή μάνα; Γυρνούσε αργά στο σπίτι; Φλέρταρε; Έδινε δικαιώματα; Ήταν η Ερατώ πουτάνα;», φράσεις που ακούστηκαν στην εκδίκαση της έφεσης του γυναικοκτόνου Κοκαλέλη στη Μυτιλήνη το Φλεβάρη του 2024. Γιατί αν δεν πληρούσε τα κριτήρια που ορίζει το ιερό τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια αλλάζουν τα πράγματα. Αν και τα ισόβια διατηρήθηκαν στο εφετείο αυτό, δεν τρέφουμε αυταπάτες για το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης. Ταξικά, κοινωνικά, φυλετικά και έμφυλα είναι τα κριτήρια, με τα οποία μοιράζονται οι  ποινές γεμίζοντας τις φυλακές με τους κολασμένους αυτού του κόσμου. Στην ίδια σιχαμερή διάσταση η εισαγγελέας στην υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό άσκησε έφεση για το τεκμήριο αθωότητας της μητέρας.  

Απέναντι στη βία κάθε λογής εξουσίας, απέναντι σε κάθε μάτσο λεβεντόπαιδο και φασίστα νταή, που θεωρεί ότι μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στα σώματά μας, παλεύουμε με λύσσα και οργή. Κανένας θεσμός δε μας προστατεύει, δε μας δικαιώνει. Η μόνη δύναμη μας βρίσκεται στη συλλογικοποίηση των βιωμάτων και των αντιστάσεων μας, στις κοινότητες αλληλεγγύης, στα στέκια μας, στις καταλήψεις μας και τις συντροφικές μας σχέσεις, που μας βγάζουν στους δρόμους. ΕΧΟΥΜΕ Η ΜΙΑ ΤΟ ΑΛΛΟ.

Η πατριαρχία τσακίζεται στο δρόμο.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 23/4/24

στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ στις 18.30

                                                                                                                             Πρωτοβουλία ενάντια στις γυναικοκτονίες

Τη Δευτέρα 4 Μαρτίου, θα εκδικαστεί η έφεση που έχουν καταθέσει, τέσσερις νέοι από το Αφγανιστάν, που είχαν πρωτόδικα καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκισης για τον εμπρησμό του στρατοπέδου της Μόριας (“Moria 6”). Η έφεση, βρίσκεται σε αναβολή από τις 6 Μαρτίου 2023, οδηγόντας του κατηγορούμενους στο να χάσουν ακόμη ένα χρόνο από τη ζωή τους παγιδευμένοι στις ελληνικές φυλακές. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους!

Δεν είναι δική μας δουλειά να εξηγήσουμε πώς κάηκε η Μόρια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Μόρια έπρεπε να καεί. Για χρόνια η κατάσταση στο στρατόπεδο επιδεινωνόταν. Ένα κέντρο κράτησης που αρχικά προοριζόταν για 2800 άτομα, με τον κόσμο που κρατούταν να ξεπερνάει εν τέλει τα 20.000 άτομα το 2019. Ένα κέντρο διαβόητο για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την έλλειψη υγιεινής και βασικών αναγκών, τους βιασμούς και τα μαχαιρώματα. Απέναντι στις διαμαρτυρίες των μεταναστ(ρι)ών για τις συνθήκες αυτές, η απάντηση ήρθε με την περαιτέρω απομόνωσή του, την κατάληψη από ακροδεξιούς των εισόδων του γειτονικού χωριού της Μόριας με σκοπό τον αποκλεισμό τους και με την αύξηση των ακροδεξιών-ρατσιστικών επιθέσεων σε μετανάστ(ρι)ες και αλληλέγγυους-ες. Η πανδημία του Κόβιντ, έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση, να ανταποκριθεί στο ρατσιστικό αίτημα πολλών, για τον εγκλεισμό των μεταναστ(ρι)ών εντός των ορίων του Κέντρου, και τον αποκλεισμό τους από το δημόσιο χώρο.

Με ελάχιστη ενημέρωση, και περιορισμένοι-ες στο καταυλισμό της Μόριας, οι μετανάστ(ρι)ες, ένιωσαν ότι αφέθηκαν να πεθάνουν. Ταυτόχρονα οι συνθήκες του καταυλισμού παρέμειναν σε εσκεμμένο χάος, χωρίς κανένα μέτρο προφύλαξης από το Κόβιντ. Οποιαδήποτε προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών με νέες υποδομές, προσέκρουε στην άρνηση μερίδας του ντόπιου πληθυσμού, που δεν δίσταζε να προχωράει και στις καταστροφές τους. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα να κατασκευαστεί ένα νέο κέντρο κράτησης, η οποία οδήγησε σε αντιδράσεις, η κυβέρνηση αποφάσισε τη κατασκευή ενός φράχτη περιμετρικά του καταυλισμού της Μόριας για τον αποτελεσματικότερο περιορισμό των μεταναστ(ρι)ών. Η πυρκαγιά ήρθε μετά από μήνες διαμαρτυριών, διαδηλώσεων αλλά και απεργιών πείνας από τους-ες αποκλεισμένους στο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας.

Ο εμπρησμός της Μόριας έθεσε επίσης σε κρίση τις πολιτικές διαχείρισης του μεταναστευτικού πληθυσμού στα νησιά, από το ελληνικό κράτος. Αντίθετα σε ότι υποστήριζαν μέχρι τότε, εμφανίστηκαν δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για τη φιλοξενία των 3000 ασυνόδευτων ανήλικων που κρατούνταν στη Μόρια μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δυστυχώς, η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την αναταραχή αιχμαλωτίστηκε και ενσωματώθηκε εκ νέου σε ένα νέο παράδειγμα διαχείρισης των μεταναστών. Τη ‘Μόρια’ ήρθε να αντικαταστήσει το ‘Καρά Τεπέ’. Ένα πεδίο βολής με διάσπαρτα βλήματα και μόλυνση του εδάφους από μόλυβδο, μονίμως επιτηρούμενο, ελεγχόμενο και εκτεθειμένο στα στοιχεία της φύσης. Αν και ο πληθυσμός του ‘Καρά Τεπέ’ είναι μικρότερος από ό,τι ήταν στη ‘Μόρια’, ως αποτέλεσμα των νέων πολιτικών ελέγχου των συνόρων, μεταξύ των οποίων και οι επαναπροωθήσεις, η καθημερινή πραγματικότητα στο ‘Καρά Τεπέ’ δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη.

Ακολουθώντας τις νέες πολιτικές αποκλεισμού των μεταναστών από τον γενικό πληθυσμό, η ‘Βάστρια’ βρίσκεται υπό κατασκευή. Όπως και τα άλλα νέα κλειστά στρατόπεδα στην Ελλάδα, θα είναι ένας καταυλισμός με αυστηρή επιτήρηση, στη μέση ενός πευκοδάσους, μιας περιβαλλοντικά προστατευόμενης περιοχής με υψηλό κίνδυνο πυρκαγιών, 45 λεπτά με το αυτοκίνητο από την πόλη. Όλες οι υπηρεσίες θα βρίσκονται εντός του κέντρου κράτησης. Σε αυτό, πρόσβαση θα έχουν μόνο όσοι-ες υπηρεσίες, υπάλληλοι, οργανισμοί και οργανώσεις, πρόθυμοι-ες να υλοποιήσουν αναντίρρητα τις κυβερνητικές πολιτικές. Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, όσοι-ες μετανάστ(ρι)ες έχουν απορριφθέντα αιτήματα ασύλου, θα βρεθούν φυλακισμένοι στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης, ενώ οι υπόλοιποι θα βρίσκονται υπό περιορισμό και απομονωμένοι από οποιαδήποτε πρόσβαση στην πόλη της Μυτιλήνης.

Κανένα κέντρο κράτησης δεν πρέπει να είναι μέρος για να μένουν άνθρωποι. Τα κέντρα κράτησης χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό και τις διαιρέσεις μεταξύ ντόπιων και μεταναστών. Οι διαχωρισμοί μεταφράζονται σε ‘πολίτες’ και ‘μη πολίτες’. Τα κέντρα αυτά αναγκάζουν τους ανθρώπους να ζουν σε ένα μέρος που είναι ασύμβατο με την ανθρώπινη ζωή, επειδή, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό μοντέλο, η μετανάστευση πρέπει να τιμωρείται και να αποτρέπεται.

Οι εισαγγελείς θα κάνουν τα πάντα για να προστατεύσουν τη ‘φήμη του έθνους’, πιστεύοντας ότι συμβάλουν στην ασφάλεια των συνόρων. Όπως και σε πολλές άλλες δίκες εναντίον μεταναστών, οι αποδείξεις δεν υπήρχαν. Παρόλα αυτά, έχουν ήδη συμπληρώσει περισσότερα από τρία χρόνια στη φυλακή. Στην πρωτοβάθμια δίκη, οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης διακόπτονταν επανειλημμένα από τον εισαγγελέα και την έδρα. H εισαγγελέας που αναμένεται να παραστεί έχει αποδεδειγμένο ιστορικό ρατσιστικών σχολίων, οδηγώντας σε καταδίκη με αυστηρές ποινές πολλούς μετανάστες. Σε προηγούμενη δίκη, δε δίστασε απευθυνόμενη σε μετανάστη που κατηγορούταν για τον χειρισμό βάρκας, να ρωτήσει: “Γιατί δεν ήρθατε αεροπορικώς στην Ελλάδα αλλά επιλέξατε να έρθετε παράνομα με πλοίο; Επειδή θέλατε να έρθετε παράνομα!”. Μπορούμε να φανταστούμε τι είδους δίκη θα είναι αυτή.

Οι έξι αυτοί νέοι, χρησιμοποιήθηκαν στην προσπάθεια ενίσχυσης ισλαμοφοβικών αφηγήσεων όπου οι μουσουλμάνοι άντρες αποτελούν κίνδυνο για τον “ελληνικό ορθόδοξο πολιτισμό” και τον “ευρωπαϊκό τρόπο ζωής”. Η δίωξη αυτή αποτελεί μία προσπάθεια για τη συγκάλυψη των πραγματικά υπεύθυνων για το έγκλημα της Μόριας και τη μεταφορά της ευθύνης στα θύματα της. Στην αποπλαισίωση της πυρκαγιάς από σημείο αντίστασης στην συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών των μεταναστ(ρι)ών. Στο να αγνοηθεί το γεγονός ότι η Μόρια ήταν κόλαση.

Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στη Συνοριακή Βία